@stella.pisaturo: Reunited!!! #18 #fakebody #fake

stella
stella
Open In TikTok:
Region: US
Saturday 04 July 2026 16:57:53 GMT
3664
395
13
15

Music

Download

Comments

winmcd
Winston :
God bless America
2026-07-04 17:03:20
0
user9773174430157
user9773174430157 :
That brunette 🥰🥰
2026-07-04 17:16:33
0
shanghaikayee
Shang :
You look sooo good Stella🔥🔥🔥🔥
2026-07-04 18:29:06
1
lexisspamhi
lexi :
Cuties
2026-07-04 18:08:59
1
neilsulllivan
Neil Sullivan :
yuuuuppp
2026-07-04 17:04:57
1
oliviaa.mcpherson
liv :
You so cuteeee
2026-07-04 21:44:26
1
lia_mac30
lia 🙈 :
my pretty girls
2026-07-04 19:16:40
1
adelaide.gaw
adelaide :
omg yes
2026-07-04 17:11:38
1
sofiamazzzz
SOFIA :
MY GIRL
2026-07-04 17:21:38
1
kateepickrel
kate pickrel :
Baddies
2026-07-04 17:01:44
1
neeva_g
neeva_g :
Yayyy
2026-07-05 12:24:34
1
lexisspamhi
lexi :
Absssss
2026-07-04 18:09:04
1
bbimbo777
sreeja 🌟 :
Hottiessss
2026-07-05 18:27:59
1
andresizme
Andres :
😁
2026-07-19 03:14:25
0
To see more videos from user @stella.pisaturo, please go to the Tikwm homepage.

Other Videos

Stichting Exodus een waardigheid aan de galgen als organisatie. Wat rond februari van aanvang nam als een constructief particulier initiatief, ontstond vanuit een fundamentele behoefte om maatschappelijk productief te blijven. Nadat het arbeidscontract bij de gemeente Groningen niet werd verlengd – een direct gevolg van noodzakelijke mantelzorg in Amsterdam – besloot ik de vrijgekomen tijd te investeren in jongeren uit de buurt. Dit vormde de kiem voor wat later Never Back Down zou worden. Het begon laagdrempelig: we trainden samen, kookten gezonde maaltijden en boden een luisterend oor. Dit groeide organisch uit tot een gestructureerd systeem; een veilige thuishaven waar steeds meer jongens uit de wijk naartoe trokken wanneer zij in de knel zaten. Alles werd volledig uit eigen zak gefinancierd, totdat de middelen simpelweg uitgeput raakten omdat diezelfde Gemeente Groningen niet alleen me baan maar ook me bijstand afpakte wat een werkgever zeg niks heb je eraan. Mijn initiatief had in de praktijk uitstekend als het preventieve, jongere broertje van Exodus kunnen fungeren. Door in de wijk proactief op te treden, een veilige haven te bieden, fysieke training te faciliteren en structuur aan te brengen, pak je maatschappelijke problematiek bij de wortel aan. Binnen de forensische psychologie is het een breed gedragen consensus dat dergelijke wijkgerichte interventies afglijden voorkomen. Het zou de structurele instroom van ex-gedetineerden en ontspoorde jongeren drastisch doen teruglopen. Dat zou exact de missie moeten zijn waar een resocialisatie-instantie als Exodus naar streeft: het systeem ontlasten en zichzelf overbodig maken door effectieve preventie aan de voorkant. Maar de harde realiteit toont een volstrekt ander beeld. In plaats van dit initiatief te steunen, werd er vanuit de gevestigde orde disproportionele druk uitgeoefend, waardoor de voortzetting onmogelijk werd gemaakt. Uit de ambtelijke verslaglegging van het Zorg- en Veiligheidshuis Groningen (ZVHG) blijkt onomwonden dat het vizier gericht was op institutionele destructie. In de casusoverleggen werd de organisatie kritiekloos geframed als
Stichting Exodus een waardigheid aan de galgen als organisatie. Wat rond februari van aanvang nam als een constructief particulier initiatief, ontstond vanuit een fundamentele behoefte om maatschappelijk productief te blijven. Nadat het arbeidscontract bij de gemeente Groningen niet werd verlengd – een direct gevolg van noodzakelijke mantelzorg in Amsterdam – besloot ik de vrijgekomen tijd te investeren in jongeren uit de buurt. Dit vormde de kiem voor wat later Never Back Down zou worden. Het begon laagdrempelig: we trainden samen, kookten gezonde maaltijden en boden een luisterend oor. Dit groeide organisch uit tot een gestructureerd systeem; een veilige thuishaven waar steeds meer jongens uit de wijk naartoe trokken wanneer zij in de knel zaten. Alles werd volledig uit eigen zak gefinancierd, totdat de middelen simpelweg uitgeput raakten omdat diezelfde Gemeente Groningen niet alleen me baan maar ook me bijstand afpakte wat een werkgever zeg niks heb je eraan. Mijn initiatief had in de praktijk uitstekend als het preventieve, jongere broertje van Exodus kunnen fungeren. Door in de wijk proactief op te treden, een veilige haven te bieden, fysieke training te faciliteren en structuur aan te brengen, pak je maatschappelijke problematiek bij de wortel aan. Binnen de forensische psychologie is het een breed gedragen consensus dat dergelijke wijkgerichte interventies afglijden voorkomen. Het zou de structurele instroom van ex-gedetineerden en ontspoorde jongeren drastisch doen teruglopen. Dat zou exact de missie moeten zijn waar een resocialisatie-instantie als Exodus naar streeft: het systeem ontlasten en zichzelf overbodig maken door effectieve preventie aan de voorkant. Maar de harde realiteit toont een volstrekt ander beeld. In plaats van dit initiatief te steunen, werd er vanuit de gevestigde orde disproportionele druk uitgeoefend, waardoor de voortzetting onmogelijk werd gemaakt. Uit de ambtelijke verslaglegging van het Zorg- en Veiligheidshuis Groningen (ZVHG) blijkt onomwonden dat het vizier gericht was op institutionele destructie. In de casusoverleggen werd de organisatie kritiekloos geframed als "een stichting opgericht tegen jeugdzorg". In plaats van zelfreflectie te tonen, instrueerde het veiligheidshuis de instanties expliciet tot een gecoördineerde boycot: "Van belang is dat betrokken ketenpartners gezamenlijk grenzen stellen, met één duidelijke en algemene boodschap richting betrokkene". Deze blinde scoringsdrift escaleerde tot in de strafrechtelijke arena, waarbij het zorgnetwerk actief stuurde op ultieme vrijheidsbeneming. In de verslagen is met ambtelijke precisie genoteerd dat ik "opnieuw aangehouden [ben] vanwege het overtreden van de voorwaarden die zijn opgelegd bij de schorsing van de voorlopige hechtenis" en dat de "schorsing van de voorlopige hechtenis is opgeheven". De reclassering deed er zelfs een schepje bovenop door te stellen dat zij "geen mogelijkheden [ziet] om voor de raadkamer van morgen een advies te geven met voorwaarden die recidive kunnen beperken". Dit institutionele kaartenhuis stortte echter juridisch ineen toen de onafhankelijke rechter hier een keiharde streep doorheen zette: "Betrokkene is op 24-9-2025 in vrijheid gesteld zonder voorwaarden". Zo zie je maar: Stichting Exodus is daar helemaal niet mee bezig. Men kiest voor kille repressie en het veiligstellen van het eigen verdienmodel boven het daadwerkelijke belang van de jeugd. U ziet ons hier met zijn drieën op de foto, maar we waren met vier الله يرحمه. Qui veut noyer son chien l'accuse de la rage.

About