KATOVICA SHQIPËTARE E quajtën plan, e quajtën marrëveshje të pashkruar, e quajtën strategji, e quajtën tranzicion, dhe fjala “Katovica shqiptare” mbeti si hije në ajër, mes dokumentesh që s’u panë kurrë plotësisht dhe kujtimeve që u rrëfyen gjithmonë me dyshim. Katovica shqiptare, një fjalë që u ngjit mbi tranzicion si pluhur mbi plagë, pa u larë kurrë deri në fund. U tha: po vjen liria. Dhe liria erdhi… por jo si dritë e një mëngjesi të pastër, më shumë si ag që s’e di as vetë nëse është ditë apo ende natë. Një regjim që po binte ngadalë, pa zhurmën e rrëzimit, por me zhurmën e përshtatjes, u kthye në fytyra të reja me emra të vjetër, në parti që ndryshonin ngjyrën por jo gjithmonë mënyrën si e mbanin pushtetin.. U hapën dyer, por jo për të gjithë njësoj. Disa dolën në dritë me kujtimet ende të lidhura në pranga, disa dolën me çelësa në xhep për dyer që s’ishin mbyllur kurrë për ta. Pronat u kthyen në letra, letrat u kthyen në procese, proceset në vite pritjeje që s’mbaronin kurrë, dhe drejtësia mbeti shpesh në korridore ku emrat ndryshonin, por ritmi jo. Nëpër qytete u ndje fryma e ndryshimit, por edhe era e padrejtësive që s’u shëruan, si plagë që mbulohen me rroba të reja dhe vazhdojnë të dhembin nën to. Revolta u bë e heshtur, si një britmë që s’gjeti gojë për të dalë, u kthye në sy të lodhur, në duar që s’kërkuan më, sepse kërkimi vetë u bë plagë e maisur. Katovica shqiptare: një emër që mbart dyshim dhe peshë, si një gur i madh mbi kujtesën e një populli që pa shumë premtime të shkruara në ajër dhe shumë të vërteta të mbetura pa drejtësi. Katovica shqiptare: një emër i rëndë mbi një tranzicion të lodhur, ku e vërteta dhe dyshimi ecin krah për krah pa u përshëndetur kurrë. Dhimbja mbeti, e qetë nga jashtë, e thellë nga brenda, si një vend që nuk e mbyll dot kurrë kapitullin e vet. Shpresa… ajo që dikur dukej si dritë e afërt, u bë si një ëndërr e parë në mëngjes, që zbehet ngadalë, pa zhurmë, pa fajtor të vetëm, derisa mbetet vetëm kujtimi i saj si një dritë që nuk u ndez kurrë plotësisht. Dhe revolta mbeti aty, e qetë në dukje, por e pathyer, si një pyetje që nuk pranon t’i vihet pikë. Niku Ramollari 4 korrik 2026 - @patriotik_media.com