@ana_dicaas: Bolsa De Viagem Sport Com Bolso 🖤 #bolsa #bolsadeviagem #sport #combolso

Ana Clara 🦋
Ana Clara 🦋
Open In TikTok:
Region: BR
Monday 06 July 2026 21:00:55 GMT
587
7
0
1

Music

Download

Comments

There are no more comments for this video.
To see more videos from user @ana_dicaas, please go to the Tikwm homepage.

Other Videos

نظامنامه ناقلین خیانت ملی و تاریخی امان الله خان! 🔻شاه امان الله (۱۹۲۹-۱۹۱۹)، نوه‌ی امیر عبدالرحمان و خسرش  محمود طرزی، معماران اصلی ملی‌گرایی افغانی پشتون محور بودند. آن‌ها تهداب هژمونی پشتونیزم را با جابجا کردن ناقلین پشتون به‌صورت دسته‌جمعی و ترویج فرهنگ شان در ترکستان (فاریاب، بلخ، جوزجان سرپل و سمنگان)، قطغن و بدخشان گذاشتند. 🔻مردمان قطغن و بدخشان به‌طور سیستماتیک در سال ۱۹۲۱ خلع سلاح شدند و در سال ۱۹۲۳ حکومت شاه امان الله نظام‌نامه‌ی ناقلین به سمت قطغن خود را صادر کرد. این کار زمینه‌ی اسکان مجدد را برای پشتون‌ها در مناطق قطغن مساعد ساخت و برای هر مرد و زن عضو خانواده بالای سن ۷ سال، هشت جریب (نیم هکتار) یا چهار هکتار زمین‌های آبی در مقابل پرداخت فیس ناچیز همراه با فواید مالیات ترجیحی اعطا شد. این روند طی دهه‌های ۱۹۳۰ تا ۱۹۵۰ تحت رهبری وزیر گل محمد خان مومند به‌عنوان وزیر داخله کشور و نماینده‌ی ویژه دولت در شمال افغانستان، ادامه یافت. او به‌خاطر تخریب آثار تاریخی غیر پشتون‌ها و نابودسازی نسخه‌ی خطی تاریخی و تغییر نام‌های اصلی از زبان‌های محلی به زبان پشتو شهرت کسب کرد. 🔻عمده‌ترین «خشونت اداری» علیه مردم شمال افغانستان توسط قانون اساسی لیبرال ۱۹۶۴ اعمال شد. بعداً همین قانون اساسی به‌طور مضحکی با تعدیلات ناچیز به نام قانون اساسی پس از طالبان در سال ۲۰۰۴ قبولانده شده و در معرض اجرا قرار گرفت. از دید بسیاری غیر پشتون‌ها در شمال افغانستان، سازندگان قانون اساسی ۱۹۶۴ یک عملی را شبیه به «سیاست‌های ملی سازی» عنادآمیز ژوزف استالین اجرا کردند- آن این بود که مناطق ترکستان، قطغن و بدخشان را به ۹ واحد اداری جدید تقسیم کردند: یعنی فاریاب، جوزجان، سرپل، بلخ، سمنگان، قندوز، بغلان، تخار و بدخشان که این کار به‌طور موثر هویت مشترک ترکستانی و قطغنی را کاملاً از بین برد. تا کودتای کمونیستی سال ۱۹۷۸، برنامه‌های حکومت افغانستان با جابجا کردن و اسکان تعداد زیادی از ناقلین پشتون از جنوب به سرتاسر مناطق شمالی ادامه یافت. در دهه‌ی ۱۹۹۰، همین پشتون‌های جابجا شده در شمال، ستون فقرات پشتیبانی طالبان را در تسخیر دوباره همان مناطق تشکیل دادند و هنوز هم می‌دهند. 🔻کاهش کنترل دولت مرکزی در مناطق حاشیه‌یی شمال کشور در دهه‌ی ۱۹۸۰، جمعیت‌های پشتون را در آن مناطق به علت آنکه روستایی‌های محلی ازبیک، ترکمن، ایماق و تاجیک بر خواستند تا از بعضی ناقلین انتقام بگیرند، آسیب‌پذیر ساخت. این دقیقاً زمانی بود که مردم شمال به گروه‌های جهادی منسجم و مسلح تبدیل شده بودند تا در برابر اشغال شوروی مقاومت کنند. بسیاری از ناقلین برای امینت جان شان به پاکستان فرار کردند. با این حال، جمعیت‌های بزرگ‌تر و متمرکز از پشتون‌ها در ولایات قندوز، بغلان و بلخ با کمک احزاب جهادی پشتون در پاکستان منسجم و مسلح شدند تا هم در برابر کمونیست‌ها بجگنند و هم روستاهای شان‌را از تهدیدات غیر پشتون‌ها محافظت کنند. زمین‌های قبلاً غصب شده که در ولایات تخار و بدخشان از پشتون‌ها باقی مانده بود توسط تاجیک‌ها و ازبیک‌هایی که در همسایگی شان در آن ولایات زندگی می‌کردند، دوباره به صاحبان محلی شان اعاده شد. 🔻ولی پس از فتح و تسخیر دوباره شمال توسط طالبان در سال ۱۹۹۷، مهاجرین و پناهندگان پشتون همراه با سربازان جدید طالبان از جنوب و پاکستان برگشتند. غیر پشتون‌ها که تازه مناطق و زمین‌های شان را از دست شوروی و رژیم‌های کابل آزاد کرده بودند، در مقابل فتح و تسخیر دوباره مناطق شان توسط طالبان به شدت مقاومت کردند و مورد حملات خشن گروه طالبان قرار گرفتند. به هرحال، طالبان هم در میان ملاهای محلی همکاران و هواداران خود را داشتند که در مدارس پاکستان آموزش دیده بودند و این حقیقت در نهایت باعث ایجاد تنش‌های اجتماعی محلی در مناطق غیر پشتون شد. بعد از شکست اولیه طالبان و راندن شان از مزار شریف و بازگشت موفقانه دوباره شان به این شهر، باعث انتقام جویی‌های متقابل شد به‌ویژه در میان هزاره‌ها. این کار به نوبه‌ی خود موجب تشدید تنش‌های قومی در ولایات شمالی و مرکزی افغانستان شد. لطفا جهت روشن شدن حقایق تاریخی شریک سازید #فارسی_تیک_تاک #i_am_not_afghan #اوغان #رسانه_رهبر #یاورصاحب
نظامنامه ناقلین خیانت ملی و تاریخی امان الله خان! 🔻شاه امان الله (۱۹۲۹-۱۹۱۹)، نوه‌ی امیر عبدالرحمان و خسرش محمود طرزی، معماران اصلی ملی‌گرایی افغانی پشتون محور بودند. آن‌ها تهداب هژمونی پشتونیزم را با جابجا کردن ناقلین پشتون به‌صورت دسته‌جمعی و ترویج فرهنگ شان در ترکستان (فاریاب، بلخ، جوزجان سرپل و سمنگان)، قطغن و بدخشان گذاشتند. 🔻مردمان قطغن و بدخشان به‌طور سیستماتیک در سال ۱۹۲۱ خلع سلاح شدند و در سال ۱۹۲۳ حکومت شاه امان الله نظام‌نامه‌ی ناقلین به سمت قطغن خود را صادر کرد. این کار زمینه‌ی اسکان مجدد را برای پشتون‌ها در مناطق قطغن مساعد ساخت و برای هر مرد و زن عضو خانواده بالای سن ۷ سال، هشت جریب (نیم هکتار) یا چهار هکتار زمین‌های آبی در مقابل پرداخت فیس ناچیز همراه با فواید مالیات ترجیحی اعطا شد. این روند طی دهه‌های ۱۹۳۰ تا ۱۹۵۰ تحت رهبری وزیر گل محمد خان مومند به‌عنوان وزیر داخله کشور و نماینده‌ی ویژه دولت در شمال افغانستان، ادامه یافت. او به‌خاطر تخریب آثار تاریخی غیر پشتون‌ها و نابودسازی نسخه‌ی خطی تاریخی و تغییر نام‌های اصلی از زبان‌های محلی به زبان پشتو شهرت کسب کرد. 🔻عمده‌ترین «خشونت اداری» علیه مردم شمال افغانستان توسط قانون اساسی لیبرال ۱۹۶۴ اعمال شد. بعداً همین قانون اساسی به‌طور مضحکی با تعدیلات ناچیز به نام قانون اساسی پس از طالبان در سال ۲۰۰۴ قبولانده شده و در معرض اجرا قرار گرفت. از دید بسیاری غیر پشتون‌ها در شمال افغانستان، سازندگان قانون اساسی ۱۹۶۴ یک عملی را شبیه به «سیاست‌های ملی سازی» عنادآمیز ژوزف استالین اجرا کردند- آن این بود که مناطق ترکستان، قطغن و بدخشان را به ۹ واحد اداری جدید تقسیم کردند: یعنی فاریاب، جوزجان، سرپل، بلخ، سمنگان، قندوز، بغلان، تخار و بدخشان که این کار به‌طور موثر هویت مشترک ترکستانی و قطغنی را کاملاً از بین برد. تا کودتای کمونیستی سال ۱۹۷۸، برنامه‌های حکومت افغانستان با جابجا کردن و اسکان تعداد زیادی از ناقلین پشتون از جنوب به سرتاسر مناطق شمالی ادامه یافت. در دهه‌ی ۱۹۹۰، همین پشتون‌های جابجا شده در شمال، ستون فقرات پشتیبانی طالبان را در تسخیر دوباره همان مناطق تشکیل دادند و هنوز هم می‌دهند. 🔻کاهش کنترل دولت مرکزی در مناطق حاشیه‌یی شمال کشور در دهه‌ی ۱۹۸۰، جمعیت‌های پشتون را در آن مناطق به علت آنکه روستایی‌های محلی ازبیک، ترکمن، ایماق و تاجیک بر خواستند تا از بعضی ناقلین انتقام بگیرند، آسیب‌پذیر ساخت. این دقیقاً زمانی بود که مردم شمال به گروه‌های جهادی منسجم و مسلح تبدیل شده بودند تا در برابر اشغال شوروی مقاومت کنند. بسیاری از ناقلین برای امینت جان شان به پاکستان فرار کردند. با این حال، جمعیت‌های بزرگ‌تر و متمرکز از پشتون‌ها در ولایات قندوز، بغلان و بلخ با کمک احزاب جهادی پشتون در پاکستان منسجم و مسلح شدند تا هم در برابر کمونیست‌ها بجگنند و هم روستاهای شان‌را از تهدیدات غیر پشتون‌ها محافظت کنند. زمین‌های قبلاً غصب شده که در ولایات تخار و بدخشان از پشتون‌ها باقی مانده بود توسط تاجیک‌ها و ازبیک‌هایی که در همسایگی شان در آن ولایات زندگی می‌کردند، دوباره به صاحبان محلی شان اعاده شد. 🔻ولی پس از فتح و تسخیر دوباره شمال توسط طالبان در سال ۱۹۹۷، مهاجرین و پناهندگان پشتون همراه با سربازان جدید طالبان از جنوب و پاکستان برگشتند. غیر پشتون‌ها که تازه مناطق و زمین‌های شان را از دست شوروی و رژیم‌های کابل آزاد کرده بودند، در مقابل فتح و تسخیر دوباره مناطق شان توسط طالبان به شدت مقاومت کردند و مورد حملات خشن گروه طالبان قرار گرفتند. به هرحال، طالبان هم در میان ملاهای محلی همکاران و هواداران خود را داشتند که در مدارس پاکستان آموزش دیده بودند و این حقیقت در نهایت باعث ایجاد تنش‌های اجتماعی محلی در مناطق غیر پشتون شد. بعد از شکست اولیه طالبان و راندن شان از مزار شریف و بازگشت موفقانه دوباره شان به این شهر، باعث انتقام جویی‌های متقابل شد به‌ویژه در میان هزاره‌ها. این کار به نوبه‌ی خود موجب تشدید تنش‌های قومی در ولایات شمالی و مرکزی افغانستان شد. لطفا جهت روشن شدن حقایق تاریخی شریک سازید #فارسی_تیک_تاک #i_am_not_afghan #اوغان #رسانه_رهبر #یاورصاحب

About