حدیثی با این مضمون در منابع معتبر آمده است. در این حدیث، منظور از «در آغوش گرفتن» یا «در بغل گرفتن» این نیست که مانند مخلوقات باشد؛ بلکه از صفات الهی است که بدون کیفیت و بدون تشبیه (بلا کیف) به آن ایمان داریم. از عبد الله بن عمر ؓ روایت شده که محمد ﷺ فرمود: «إِنَّ اللَّهَ يُدْنِي الْمُؤْمِنَ، فَيَضَعُ عَلَيْهِ كَنَفَهُ، وَيَسْتُرُهُ، فَيَقُولُ: أَتَعْرِفُ ذَنْبَ كَذَا وَكَذَا؟…» ترجمه: «خداوند در روز قیامت مؤمن را به خود نزدیک میکند، او را زیر پوشش و حمایت خود قرار میدهد و گناهانش را از دیگران میپوشاند. سپس میفرماید: آیا این گناه و آن گناه را به یاد داری؟ … و در پایان میفرماید: من این گناهان را در دنیا بر تو پوشاندم و امروز نیز تو را می‌ آمرزم.» این حدیث در صحیح البخاری و صحیح المسلم روایت شده است. علما، به‌ ویژه اهل سنت، عبارت «يضع عليه كنفه» را به این معنا میدانند که خداوند بنده مؤمن را به خود نزدیک کرده و با پرده رحمت و ستر خویش میپوشاند. درباره چگونگی این صفت الهی نمیپرسیم و میگوییم: «بلا کیف»؛ یعنی همان‌ گونه که شایسته عظمت خداوند است، نه شبیه مخلوقات. پس اگر کسی بگوید: «خداوند در قیامت مؤمن را در آغوش میگیرد»، این تعبیر لفظ حدیث نیست. تعبیر صحیح حدیث این است که خداوند مؤمن را به خود نزدیک میکند و او را زیر پوشش و ستر خود قرار میدهد؛ کیفیت آن را نیز به خداوند واگذار میکنیم. #الله #قیامت #خدایا_شکرت #محمد_صلى_الله_عليه_وسلم #creatorsearchinsights - @sahil_oosmani