“พอโตขึ้น อะไร ๆ ก็ไม่ได้สนุกเหมือนตอนเป็นเด็ก” _ เราเคยปั่นจักรยานทั้งวันโดยไม่รู้สึกเบื่อ เราเคยเอาใบไม้มาเล่นขายของ เราเคยเล่นตำรวจจับโจร เราเคยวิ่งไล่แบบไม่รู้สึกเหนื่อย เราเคยเล่นซ่อนแอบยันตอนเย็น เราเคยดีดหนังยางจนมือแดง เราสะสมลูกแก้วใส ๆ เหมือนว่าเป็นสมบัติ เราเคยโดดหนังยาง ที่ล้มเมื่อไหร่ กลายเป็นเรื่องขำ เราเคยเต้นกลางฝนแบบไม่กลัวว่าจะป่วย เราวิ่งด้วยเท้าเปล่าแบบเต็มใจ เราโดดน้ำคลอง ตากแดด แบบไม่กลัวผิวดำ นึก ๆ ดูแล้ว ตอนเด็กมันเป็นวัยที่โคตรสนุกเลยนะ เล่นไปโดยไม่ต้องแคร์คนอื่นจะมองยังไง เล่นไปโดยไม่ต้องห่วงว่าจะสกปรกขนาดไหน “ลุยไปทุกที่” เลอะหน่อย ก็แค่กลับบ้านไปอาบน้ำ แต่พอโตขึ้นมา จะทำอะไร ก็ต้องคิดว่าสมควรไหม จะเล่นอะไร ก็ต้องดูว่าเหมาะสมรึเปล่า จะลุยไปทุกที่ ก็กลัวเสื้อผ้าแพง ๆ สกปรก จะหัวเราะเสียงดัง ก็กลัวคนมอง จะร้องไห้ ก็กลัวดูอ่อนแอ จะลาออก ก็กลัวไม่มีเงิน จะอยู่ต่อ ก็กลัวไม่มีความสุข จะพัก ก็กลัวถูกมองว่าขี้เกียจ เริ่มจะเอาคำว่า “เหมาะสม” มากดคำว่า “ความสุขไว้” เราไม่ได้ลืมวิธีวิ่ง หรือวิธีเล่น เราแค่ลืมไปว่า … เราเคยทำอะไรโดยไม่ต้องขออนุญาตใคร เอาจริง ๆ ความสนุกมันยังเหมือนเดิม แต่เพราะเราโตขึ้น การวางตัวของเราก็ต้องโตตาม เท่านั้นเอง เหมือนมีใครบางคน คอยเช็ค คอยตรวจ ว่าเราทำอะไรอยู่ มันไม่ใช่เรื่องผิด ที่เราทำตัวแบบนี้ แต่แค่รู้สึกว่า อยากกลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง อยากกลับไปลุยโคลน ลุยทราย แบบไม่ต้องคิดอะไร เหมือนตอนที่เรายังเป็นเด็ก เพียงแต่ตอนนี้ เราเดินผ่านวัยนั้นมาไกลมาก ๆ จนกลับไปทำอะไรแบบนั้นยากแล้ว เลยเก็บความรู้สึกนั้น ไว้คิดถึงอย่างเดียว ในวัยที่โตมาก ๆ วันนี้ หรือบางที จริง ๆ แล้ว ไม่มีใครห้ามเรา นอกจากความกลัวของเราเอง ก็น่าคิดอยู่เหมือนกัน #เลิกเศร้าได้แล้ว🖤 ✌️ #www.story_me - @www.story_me