1. Home
  2. Detail

@userssnzhsd34e:

user85492392086
user85492392086
Open In TikTok:
Region: SN
Thursday 09 July 2026 01:13:55 GMT
334
27
2
1

Music

Download

No Watermark .mp4 (0.64MB) No Watermark(HD) .mp4 (0.64MB) Watermark .mp4 (1.3MB) Music .mp3

Comments

user9823805295749
Demba Sow 221 :
❤️❤️❤️
2026-07-09 02:14:43
0
omzozoss
user876905408810 :
🥰🥰🥰
2026-07-09 10:35:24
0
To see more videos from user @userssnzhsd34e, please go to the Tikwm homepage.

Other Videos

Matching couple emo/gothic outfit ideas! 🖤 #roblox #robloxfyp #robloxoutfits #robloxtiktok #emo
Matching couple emo/gothic outfit ideas! 🖤 #roblox #robloxfyp #robloxoutfits #robloxtiktok #emo
Seenaa gurbaa Aruustichaa#ethiopian_tik_tok🇪🇹🇪🇹🇪🇹🇪🇹 #oromotiktok #viralvideo #foryou
Seenaa gurbaa Aruustichaa#ethiopian_tik_tok🇪🇹🇪🇹🇪🇹🇪🇹 #oromotiktok #viralvideo #foryou
Theo thoi gian….#neymarjr#brazil🇧🇷#fyp#xuhuongtiktok#xh
Theo thoi gian….#neymarjr#brazil🇧🇷#fyp#xuhuongtiktok#xh
Set váy quốc dân - Cứ mặc là đẹp! 👗 Thanh lịch, trẻ trung, cân mọi hoàn cảnh từ đi làm đến đi tiệc. Hàng chuẩn form, đủ size cho nàng. 🛒 Chốt đơn tại giỏ hàng bên dưới!@Hạnh Nhi @Hạnh Nhi #setvaynu #outfitxinh #xuhuong #thoitrang
Set váy quốc dân - Cứ mặc là đẹp! 👗 Thanh lịch, trẻ trung, cân mọi hoàn cảnh từ đi làm đến đi tiệc. Hàng chuẩn form, đủ size cho nàng. 🛒 Chốt đơn tại giỏ hàng bên dưới!@Hạnh Nhi @Hạnh Nhi #setvaynu #outfitxinh #xuhuong #thoitrang
Berkat metode segitiga THE QUEEN🥵🥵 #ojil
Berkat metode segitiga THE QUEEN🥵🥵 #ojil
منھنجی جان هاڻي ڄڻ ڳري ختم ٿي چڪي آهي. هاڻي نه اهي رونقون رهيون آهن، نه اهي مرڪون، نه اهي خوشيون جيڪي ڪڏهن منهنجي زندگيءَ جو حصو هيون. سڀ ڪجهه آهستي آهستي ختم ٿي ويو آهي. ايتري قدر جو هاڻي ساهه کڻڻ به مون کي ڳرو لڳندو آهي. الائي ڇو منهنجي زندگي دردن جي اهڙي گهيري ۾ اچي وئي آهي، جتان نڪرڻ جو ڪو رستو نظر نٿو اچي. ويرانيون منهنجي وجود ۾ ايتريون وڌي ويون آهن، جو هاڻي هر طرف خاموشي ئي خاموشي محسوس ٿيندي آهي. ماڻهو جيڪي ڪڏهن پنهنجا لڳندا هئا، انهن ئي ايترا ڏک ۽ درد ڏنا آهن جو هاڻي انهن کي سهڻ جي سگهه به ختم ٿيندي پئي وڃي. دل نٿي چوي ته هاڻي پنهنجا زخم ڪنهن جي سامهون کوليان يا پنهنجا درد لفظن ۾ بيان ڪريان، پر ڇا ڪجي... اوهان جي محبت مون کي مجبور ڪري ٿي ته مان پنهنجا سڀ احساس، پنهنجا سڀ درد، اوهان جي سامهون لکي پيش ڪريان. شايد اوهان کي خبر به نه هجي ته اوهان جي محبت ئي اها آخري روشني آهي، جيڪا منهنجي اونداهي زندگيءَ ۾ اڃا تائين ٻري رهي آهي. اوهان جي همدردي، اوهان جا لفظ، اوهان جي موجودگيءَ جو احساس ئي مون کي جيئڻ تي مجبور ڪري ٿو. نه ته شايد گهڻو اڳ مان اندر ئي اندر ختم ٿي چڪو هجان ها. هاڻي ته زندگي صرف هڪ رسم بڻجي وئي آهي، جنهن کي مان هر روز نباهڻ جي ڪوشش ڪندو آهيان. ڪڏهن ڪڏهن راتين جي تنهائيءَ ۾ ويهي سوچيندو آهيان ته آخر منهنجو قصور ڇا هو؟ مون ڪنهن جو دل ته نه ڏکويو، ڪنهن سان دوکو ته نه ڪيو، پوءِ به منهنجي حصي ۾ صرف وڇوڙا، محروميون ۽ اڻکٽ درد ڇو آيا؟ ڇو منهنجي هر خوشي اڌ رستي ۾ ئي مون کان جدا ٿي وئي؟ ڇو منهنجا خواب اک کلڻ کان اڳ ئي ٽٽي پيا؟ هاڻي ته دل به ٿڪجي پئي آهي. اکين ۾ لڙڪ به ڄڻ پوڙها ٿي ويا آهن. هر ڏينهن نئين درد سان شروع ٿئي ٿو ۽ هر رات پراڻن زخمن کي تازو ڪري ختم ٿئي ٿي. مان ماڻهن جي ميڙ ۾ به اڪيلو آهيان، مرڪن جي وچ ۾ به اداس آهيان، ۽ جيئندي به ڄڻ اڌ مري چڪو آهيان. بهرحال، منهنجي دل ۾ اڄ به ڪنهن لاءِ ڪا بددعا ناهي. پنهنجن لاءِ به نه، پراون لاءِ به نه. منهنجي دعا صرف ايتري آهي ته شال جتي به هجو، خوش هجو، آباد هجو، سکيا ستابا هجو، ۽ هميشه مسڪرائيندا رهو. الله اوهان جي زندگيءَ کي انهن سڀني خوشين سان ڀري ڇڏي، جن جي ڪڏهن مون تمنا ڪئي هئي. ۽ مان هاڻي واپس ماضيءَ ڏانهن موٽڻ جو سوچيو به ناهي. اهي ڏينهن، اهي يادون، اهي خواهشون هاڻي رڳو قصا بڻجي چڪيون آهن. مان هاڻي دردن جي اهڙي چادر ۾ ويڙهيل آهيان، جنهن مان نڪرڻ جي ڪا اميد باقي ناهي. هاڻي منهنجو ساٿ صرف خاموشي ڏئي ٿي، منهنجو همراز صرف اڪيلائي آهي، ۽ منهنجا ساٿي صرف اهي يادون آهن، جيڪي هر پل دل کي وڌيڪ زخمي ڪنديون رهن ٿيون. شايد قسمت منهنجي لاءِ اهو ئي لکيو هو ته مان محبت ته ڪيان، پر محبت جو اجر نه ماڻي سگهان. مان خواب ته ڏسان، پر انهن جي تعبير نه ملي. مان ماڻهن کي پنهنجو سمجهان، پر آخر ۾ اڪيلو رهجي وڃان. بس هاڻي ايتري ئي خواهش باقي آهي ته هي دل، جيڪا سالن کان دردن جو بار کڻي رهي آهي، ڪنهن ڏينهن ٿڪجي آرام ڪري. ۽ جيڪڏهن منهنجي زندگيءَ ۾ خوشيون واپس نه به اچن، ته گهٽ ۾ گهٽ اهي يادون منهنجو پيڇو ڇڏين، جيڪي هر روز مون کي اندر ئي اندر ٽوڙي ڇڏين ٿيون. مس یو یار
منھنجی جان هاڻي ڄڻ ڳري ختم ٿي چڪي آهي. هاڻي نه اهي رونقون رهيون آهن، نه اهي مرڪون، نه اهي خوشيون جيڪي ڪڏهن منهنجي زندگيءَ جو حصو هيون. سڀ ڪجهه آهستي آهستي ختم ٿي ويو آهي. ايتري قدر جو هاڻي ساهه کڻڻ به مون کي ڳرو لڳندو آهي. الائي ڇو منهنجي زندگي دردن جي اهڙي گهيري ۾ اچي وئي آهي، جتان نڪرڻ جو ڪو رستو نظر نٿو اچي. ويرانيون منهنجي وجود ۾ ايتريون وڌي ويون آهن، جو هاڻي هر طرف خاموشي ئي خاموشي محسوس ٿيندي آهي. ماڻهو جيڪي ڪڏهن پنهنجا لڳندا هئا، انهن ئي ايترا ڏک ۽ درد ڏنا آهن جو هاڻي انهن کي سهڻ جي سگهه به ختم ٿيندي پئي وڃي. دل نٿي چوي ته هاڻي پنهنجا زخم ڪنهن جي سامهون کوليان يا پنهنجا درد لفظن ۾ بيان ڪريان، پر ڇا ڪجي... اوهان جي محبت مون کي مجبور ڪري ٿي ته مان پنهنجا سڀ احساس، پنهنجا سڀ درد، اوهان جي سامهون لکي پيش ڪريان. شايد اوهان کي خبر به نه هجي ته اوهان جي محبت ئي اها آخري روشني آهي، جيڪا منهنجي اونداهي زندگيءَ ۾ اڃا تائين ٻري رهي آهي. اوهان جي همدردي، اوهان جا لفظ، اوهان جي موجودگيءَ جو احساس ئي مون کي جيئڻ تي مجبور ڪري ٿو. نه ته شايد گهڻو اڳ مان اندر ئي اندر ختم ٿي چڪو هجان ها. هاڻي ته زندگي صرف هڪ رسم بڻجي وئي آهي، جنهن کي مان هر روز نباهڻ جي ڪوشش ڪندو آهيان. ڪڏهن ڪڏهن راتين جي تنهائيءَ ۾ ويهي سوچيندو آهيان ته آخر منهنجو قصور ڇا هو؟ مون ڪنهن جو دل ته نه ڏکويو، ڪنهن سان دوکو ته نه ڪيو، پوءِ به منهنجي حصي ۾ صرف وڇوڙا، محروميون ۽ اڻکٽ درد ڇو آيا؟ ڇو منهنجي هر خوشي اڌ رستي ۾ ئي مون کان جدا ٿي وئي؟ ڇو منهنجا خواب اک کلڻ کان اڳ ئي ٽٽي پيا؟ هاڻي ته دل به ٿڪجي پئي آهي. اکين ۾ لڙڪ به ڄڻ پوڙها ٿي ويا آهن. هر ڏينهن نئين درد سان شروع ٿئي ٿو ۽ هر رات پراڻن زخمن کي تازو ڪري ختم ٿئي ٿي. مان ماڻهن جي ميڙ ۾ به اڪيلو آهيان، مرڪن جي وچ ۾ به اداس آهيان، ۽ جيئندي به ڄڻ اڌ مري چڪو آهيان. بهرحال، منهنجي دل ۾ اڄ به ڪنهن لاءِ ڪا بددعا ناهي. پنهنجن لاءِ به نه، پراون لاءِ به نه. منهنجي دعا صرف ايتري آهي ته شال جتي به هجو، خوش هجو، آباد هجو، سکيا ستابا هجو، ۽ هميشه مسڪرائيندا رهو. الله اوهان جي زندگيءَ کي انهن سڀني خوشين سان ڀري ڇڏي، جن جي ڪڏهن مون تمنا ڪئي هئي. ۽ مان هاڻي واپس ماضيءَ ڏانهن موٽڻ جو سوچيو به ناهي. اهي ڏينهن، اهي يادون، اهي خواهشون هاڻي رڳو قصا بڻجي چڪيون آهن. مان هاڻي دردن جي اهڙي چادر ۾ ويڙهيل آهيان، جنهن مان نڪرڻ جي ڪا اميد باقي ناهي. هاڻي منهنجو ساٿ صرف خاموشي ڏئي ٿي، منهنجو همراز صرف اڪيلائي آهي، ۽ منهنجا ساٿي صرف اهي يادون آهن، جيڪي هر پل دل کي وڌيڪ زخمي ڪنديون رهن ٿيون. شايد قسمت منهنجي لاءِ اهو ئي لکيو هو ته مان محبت ته ڪيان، پر محبت جو اجر نه ماڻي سگهان. مان خواب ته ڏسان، پر انهن جي تعبير نه ملي. مان ماڻهن کي پنهنجو سمجهان، پر آخر ۾ اڪيلو رهجي وڃان. بس هاڻي ايتري ئي خواهش باقي آهي ته هي دل، جيڪا سالن کان دردن جو بار کڻي رهي آهي، ڪنهن ڏينهن ٿڪجي آرام ڪري. ۽ جيڪڏهن منهنجي زندگيءَ ۾ خوشيون واپس نه به اچن، ته گهٽ ۾ گهٽ اهي يادون منهنجو پيڇو ڇڏين، جيڪي هر روز مون کي اندر ئي اندر ٽوڙي ڇڏين ٿيون. مس یو یار

About

Legal