مادر؛
ای اقیانوس بی انتهای محبت،
مادر؛ تو زیباترین نعمت خداوند بر زمین هستی.
تو نخستین آغوش امن زندگی و نخستین واژه عشق در دفتر سرنوشت بودی. هر چه از مهربانی، ایثار و گذشت آموخته ام، از زلال نگاه تو بوده است.
تو چون شمع، آرام و بی صدا سوختی تا خانه ات روشن بماند؛ رنج کشیدی تا فرزندانت طعم آسایش را بچشند، و اشک هایت را پشت لبخندها پنهان کردی تا هیچ اندوهی بر دل ما ننشیند.
مادر، اگر من همه واژه های جهان را کنار هم بنشانم، باز هم توان وصف بزرگی قلب تو را ندارند. تو دعای همیشه مستجاب خانه بودی، فرشته ای که خداوند بر زمین فرستاده تا معنای عشق را به انسان بیاموزد.
دستانت بوی زندگی می داد و دعایت، پناه روزهای سخت بود. تا تو بودی، خانه بوی آرامش می داد و امید در دل ها زنده می ماند.
خدایا، سایه همه مادران را بر سر فرزندانشان مستدام بدار و آنان را با سلامتی، آرامش و عزت، سالیان دراز حفظ فرما؛ و مادرانی را که از این جهان رفته اند، در دریای بی کران رحمت خویش جای ده..
بهشت اگر طلبی، در دعای مادر جو
که عطر لطف خدا، در صفای مادر جو