ठेगाना बिनाको चिठीझैँ भएको छ यो जिन्दगी। कुन मोडमा पुगेर च्यातिने हो, कुन किनारामा पुगेर हराउने हो, केही थाहा छैन। हरेक पाइला अनिश्चित छ, हरेक बिहान नयाँ संघर्षको सुरुवात हो। तर एउटा आशा अझै बाँकी छ—कुनै दिन यो कठिन सफरले मलाई फेरि आफ्नै आँगनसम्म पुर्‍याउनेछ। आमा, तपाईंले भन्नुभएको थियो—“जहाँ भए पनि आफ्नो मन नहार्नु।” आज त्यही शब्द समातेर परदेशको यो सुनसान बाटो हिँडिरहेको छु। बाहिर वर्षा परिरहेको छ, तर त्योभन्दा धेरै भित्र मन रोइरहेको छ। मुस्कान त ओठमा छ, तर आँखाले लुकाएका हजारौँ पीडाका कथा कसैले देख्दैन। यदि यो सफरले मलाई फेरि तपाईंको काखसम्म ल्यायो भने, म त्यो दिनलाई मेरो जीवनकै सबैभन्दा ठूलो जित ठान्नेछु। तर यदि भाग्यले त्यो अवसर दिएन भने… आमा, मलाई खोज्दै आँसु नबगाउनु। तपाईंको आशीर्वाद नै मेरो अन्तिम सहारा हुनेछ। जहाँ भए पनि तपाईंको छोरोले तपाईंलाई अन्तिम साससम्म माया गरिरहनेछ। कहिलेकाहीँ घर फर्किने आशा नै मानिसलाई बाँच्न सिकाउने सबैभन्दा ठूलो कारण हुन्छ। 🥹😭✍️ #मुक्तक_शब्दकोभण्डार #nepal_gajal_bachan🥇 #महाफिल_ #gajal_nepal #🖌️शब्दको🎖️भन्डार🖌️🎖️🎸 @अदृश्य कथा @अदृश्य मन - @sabda_ko_bhandar