@011020_1: #htx #fyp

y

Open In TikTok:

Region: US

Saturday 11 July 2026 15:30:36 GMT

5129

1255

23

20

Music

Download

No Watermark .mp4 (1.67MB) No Watermark(HD) .mp4 (2.29MB) Watermark .mp4 (0MB) Music .mp3

Comments

beanerbomber :

htx moots?

2026-07-12 02:13:37

0

𝐘 𝐈 𝐙 𝐄 𝐋 𝐋 𝐄 :

2026-07-11 19:03:44

4

🦢 :

😍😍😍Woah

2026-07-11 15:35:37

3

𐙚˙⋆𝒫𝒶𝓊𝓁𝒾𝓃𝒶⁷ :

Girl makeup tut pleaseee🥹🙏

2026-07-11 18:28:56

1

ʚɞ :

girl what blushhh

2026-07-11 17:40:36

0

𝐧𝐚𝐭𝐚𝐥𝐢𝐚 :

te extraño bb

2026-07-11 17:41:02

1

_dani33.x :

😩😩😩😩😩

2026-07-11 18:07:45

1

htx_pablo_x :

2026-07-11 17:05:47

0

𝐧𝐚𝐭𝐚𝐥𝐢𝐚 :

yum😍😍

2026-07-11 17:40:47

1

alysah :

chill bro I’m easy

2026-07-11 15:34:21

2

𝐘 𝐈 𝐙 𝐄 𝐋 𝐋 𝐄 :

😍😍😍😍😛😛

2026-07-11 19:03:55

1

alysah :

😍😍😍

2026-07-11 15:34:10

2

ᴰᴳ :

😍😍

2026-07-11 18:25:04

0

mili :

😍😍😍😍

2026-07-11 17:24:38

0

r45_444 :

😳😳

2026-07-11 19:23:18

0

To see more videos from user @011020_1, please go to the Tikwm homepage.

Other Videos

Em dỡn :))

That are Real Friends✨ #bilal #assad #friendship #real #fyp

That are Real Friends✨ #bilal #assad #friendship #real #fyp

10k bands is nice #fyp #airforce

10k bands is nice #fyp #airforce

good shots #tiktokgrowthchallenge #arabianhorse #breeder #mating #litlehorse #mare #horse

good shots #tiktokgrowthchallenge #arabianhorse #breeder #mating #litlehorse #mare #horse

मैले सोधेँ: “दाइ, कस्तो छ जापानको जीवन?” उहाँ केही सेकेन्ड मौन बस्नुभयो। त्यसपछि हल्का मुस्कान दिनुभयो। त्यो मुस्कानमा खुसीभन्दा बढी पीडा लुकेको थियो। दाइ भन्नुभयो: “भाइ, बाहिरबाट हेर्दा जापान सपना हो। तर भित्र पस्नेले मात्र थाहा पाउँछ, यो सपनाभित्र कति संघर्ष लुकेको हुन्छ।” मैले फेरि सोधेँ। “दिनभरि के गर्नुहुन्छ?” उहाँले लामो सास फेर्दै भन्नुभयो। “बिहान अरू मानिस उठ्नुअघि नै हाम्रो दिन सुरु हुन्छ। भान्साको आगो बाल्ने, तरकारी काट्ने, मासु तयार गर्ने, भाँडा मिलाउने, खाना पकाउने… ग्राहक आउने बेलासम्म सबै तयारी सकिएको हुनुपर्छ।” “ग्राहकलाई तातो र मिठो खाना पुग्छ। तर त्यो खाना बनाउने मानिसले कहिलेकाहीँ चिसिएको खाना खाएर दिन बिताउँछ।” त्यो सुन्दा केही क्षण मसँग बोल्ने शब्द नै रहेन। मैले फेरि सोधेँ। “सबैभन्दा गाह्रो के लाग्छ?” दाइले भन्नुभयो। “गाह्रो काम होइन भाइ… गाह्रो त आफ्नो मान्छेबाट टाढा हुनु हो।” “आमा बिरामी हुँदा पनि छेउमा बस्न पाइँदैन। बुबाको आवाज फोनमा सुन्नुपर्छ। चाडपर्व आउँछ, सबै परिवारसँग रमाइरहेका फोटो पठाउँछन्। हामी भने रेस्टुरेन्टको भान्सामा ग्राहकका लागि खाना पकाइरहेका हुन्छौँ।” “दशैं, तिहार, नयाँ वर्ष… हाम्रो लागि क्यालेन्डरमा लेखिएको मिति मात्र हो।” मैले सोधेँ। “रोएको पनि छ कहिल्यै?” उहाँ हाँस्न खोज्नुभयो। तर आँखाभरि आँसु भरिए। “धेरै पटक।” “तर विदेशमा पुरुषहरू खुलेर रुन पनि पाउँदैनन्।” “कोठामा एक्लै हुँदा मात्र आँसु आउँछ। बिहान फेरि अनुहार धोएर मुस्कुराउँदै काममा जानुपर्छ।” मैले फेरि सोधेँ। “यति दुःख सहेर किन बसिरहनुभएको?” उहाँले तुरुन्तै जवाफ दिनुभयो। “किनकि नेपालमा मेरो परिवार छ।” “छोराछोरीको पढाइ छ।” “बुबाआमाको औषधि छ।” “घरको ऋण तिर्नु छ।” “आफ्ना सपना पूरा गर्नु छ।” “त्यसैले आफ्ना इच्छा धेरैअघि नै छोडिसकेँ।” मैले सोधेँ। “जापान आउन चाहनेहरूलाई के भन्नुहुन्छ?” दाइ केहीबेर सोच्नुभयो। “आउनुस्।” “तर केवल अरूले कमाएको पैसा देखेर होइन।” “संघर्ष पनि देखेर आउनुस्।” “यहाँ पैसा रूखमा फल्दैन।” “हरेक येन पसिनाले कमाइन्छ।” “भाषा सिक्नुपर्छ।” “नियम पालना गर्नुपर्छ।” “धैर्य चाहिन्छ।” “मेहनत गर्न सक्ने मन चाहिन्छ।” मैले अन्तिम प्रश्न सोधेँ। “दाइ, तपाईंको सबैभन्दा ठूलो सपना के हो?” उहाँ मुस्कुराउनुभयो। “एक दिन घर फर्किने।” “आमाको हातको खाना फेरि खाने।” “बुबासँग धेरैबेर बस्ने।” “आफ्ना मान्छेहरूसँग समय बिताउने।” “त्यो दिन आएपछि मात्रै लाग्ला—विदेशको संघर्ष सफल भयो।” अन्त्यमा उहाँले एउटा वाक्य भन्नुभयो, जुन अझै मेरो मनमा गुञ्जिरहेछ। विदेशमा काम गर्ने धेरै नेपालीहरू कमजोर होइनन्। उनीहरू आफ्ना परिवारको भविष्य बचाउन आफ्ना वर्तमानका हजारौँ खुसीहरू त्यागिरहेका छन्।” यो केवल एक जना कुक दाइको कथा होइन। यो जापान, कोरिया, युरोप, खाडी र संसारभर पसिना बगाइरहेका हजारौँ नेपाली दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूको साझा कथा हो। यदि तपाईंको घरमा विदेशबाट कमाएको पैसाले खाना पाक्छ भने, एकपटक त्यो पैसासँग मिसिएको पसिना, थकान र आँसु पनि सम्झिनुहोस्। हरेक रेमिट्यान्सको पछाडि एउटा अधुरो निद्रा हुन्छ। हरेक बैंक ट्रान्सफरको पछाडि एउटा छुटेको चाडपर्व हुन्छ। हरेक सफलताको पछाडि परिवारलाई सम्झेर चुपचाप बगेका आँसुहरू हुन्छन्। विदेशमा काम गर्नेहरूलाई केवल पैसाले होइन, सम्मानले पनि सम्झन सिकौँ। यदि यो कथाले तपाईंको मन छोयो भने, विदेशमा संघर्ष गरिरहेका सबै नेपालीहरूको सम्मानमा एकपटक सेयर गरिदिनुहोस्। कसैको मनमा आशा जगाउन सक्छ, कसैलाई आफ्ना परिवारको त्याग सम्झाइदिन सक्छ। #Japan#JapanUpdatel#NepaliInJapanL#CookLifen#JapanLifei#ForeignLife

मैले सोधेँ: “दाइ, कस्तो छ जापानको जीवन?” उहाँ केही सेकेन्ड मौन बस्नुभयो। त्यसपछि हल्का मुस्कान दिनुभयो। त्यो मुस्कानमा खुसीभन्दा बढी पीडा लुकेको थियो। दाइ भन्नुभयो: “भाइ, बाहिरबाट हेर्दा जापान सपना हो। तर भित्र पस्नेले मात्र थाहा पाउँछ, यो सपनाभित्र कति संघर्ष लुकेको हुन्छ।” मैले फेरि सोधेँ। “दिनभरि के गर्नुहुन्छ?” उहाँले लामो सास फेर्दै भन्नुभयो। “बिहान अरू मानिस उठ्नुअघि नै हाम्रो दिन सुरु हुन्छ। भान्साको आगो बाल्ने, तरकारी काट्ने, मासु तयार गर्ने, भाँडा मिलाउने, खाना पकाउने… ग्राहक आउने बेलासम्म सबै तयारी सकिएको हुनुपर्छ।” “ग्राहकलाई तातो र मिठो खाना पुग्छ। तर त्यो खाना बनाउने मानिसले कहिलेकाहीँ चिसिएको खाना खाएर दिन बिताउँछ।” त्यो सुन्दा केही क्षण मसँग बोल्ने शब्द नै रहेन। मैले फेरि सोधेँ। “सबैभन्दा गाह्रो के लाग्छ?” दाइले भन्नुभयो। “गाह्रो काम होइन भाइ… गाह्रो त आफ्नो मान्छेबाट टाढा हुनु हो।” “आमा बिरामी हुँदा पनि छेउमा बस्न पाइँदैन। बुबाको आवाज फोनमा सुन्नुपर्छ। चाडपर्व आउँछ, सबै परिवारसँग रमाइरहेका फोटो पठाउँछन्। हामी भने रेस्टुरेन्टको भान्सामा ग्राहकका लागि खाना पकाइरहेका हुन्छौँ।” “दशैं, तिहार, नयाँ वर्ष… हाम्रो लागि क्यालेन्डरमा लेखिएको मिति मात्र हो।” मैले सोधेँ। “रोएको पनि छ कहिल्यै?” उहाँ हाँस्न खोज्नुभयो। तर आँखाभरि आँसु भरिए। “धेरै पटक।” “तर विदेशमा पुरुषहरू खुलेर रुन पनि पाउँदैनन्।” “कोठामा एक्लै हुँदा मात्र आँसु आउँछ। बिहान फेरि अनुहार धोएर मुस्कुराउँदै काममा जानुपर्छ।” मैले फेरि सोधेँ। “यति दुःख सहेर किन बसिरहनुभएको?” उहाँले तुरुन्तै जवाफ दिनुभयो। “किनकि नेपालमा मेरो परिवार छ।” “छोराछोरीको पढाइ छ।” “बुबाआमाको औषधि छ।” “घरको ऋण तिर्नु छ।” “आफ्ना सपना पूरा गर्नु छ।” “त्यसैले आफ्ना इच्छा धेरैअघि नै छोडिसकेँ।” मैले सोधेँ। “जापान आउन चाहनेहरूलाई के भन्नुहुन्छ?” दाइ केहीबेर सोच्नुभयो। “आउनुस्।” “तर केवल अरूले कमाएको पैसा देखेर होइन।” “संघर्ष पनि देखेर आउनुस्।” “यहाँ पैसा रूखमा फल्दैन।” “हरेक येन पसिनाले कमाइन्छ।” “भाषा सिक्नुपर्छ।” “नियम पालना गर्नुपर्छ।” “धैर्य चाहिन्छ।” “मेहनत गर्न सक्ने मन चाहिन्छ।” मैले अन्तिम प्रश्न सोधेँ। “दाइ, तपाईंको सबैभन्दा ठूलो सपना के हो?” उहाँ मुस्कुराउनुभयो। “एक दिन घर फर्किने।” “आमाको हातको खाना फेरि खाने।” “बुबासँग धेरैबेर बस्ने।” “आफ्ना मान्छेहरूसँग समय बिताउने।” “त्यो दिन आएपछि मात्रै लाग्ला—विदेशको संघर्ष सफल भयो।” अन्त्यमा उहाँले एउटा वाक्य भन्नुभयो, जुन अझै मेरो मनमा गुञ्जिरहेछ। विदेशमा काम गर्ने धेरै नेपालीहरू कमजोर होइनन्। उनीहरू आफ्ना परिवारको भविष्य बचाउन आफ्ना वर्तमानका हजारौँ खुसीहरू त्यागिरहेका छन्।” यो केवल एक जना कुक दाइको कथा होइन। यो जापान, कोरिया, युरोप, खाडी र संसारभर पसिना बगाइरहेका हजारौँ नेपाली दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूको साझा कथा हो। यदि तपाईंको घरमा विदेशबाट कमाएको पैसाले खाना पाक्छ भने, एकपटक त्यो पैसासँग मिसिएको पसिना, थकान र आँसु पनि सम्झिनुहोस्। हरेक रेमिट्यान्सको पछाडि एउटा अधुरो निद्रा हुन्छ। हरेक बैंक ट्रान्सफरको पछाडि एउटा छुटेको चाडपर्व हुन्छ। हरेक सफलताको पछाडि परिवारलाई सम्झेर चुपचाप बगेका आँसुहरू हुन्छन्। विदेशमा काम गर्नेहरूलाई केवल पैसाले होइन, सम्मानले पनि सम्झन सिकौँ। यदि यो कथाले तपाईंको मन छोयो भने, विदेशमा संघर्ष गरिरहेका सबै नेपालीहरूको सम्मानमा एकपटक सेयर गरिदिनुहोस्। कसैको मनमा आशा जगाउन सक्छ, कसैलाई आफ्ना परिवारको त्याग सम्झाइदिन सक्छ। #Japan#JapanUpdatel#NepaliInJapanL#CookLifen#JapanLifei#ForeignLife

Adults Flexing Through Their Children — Here's Why‼️ #foryoupage #fyp #fypシ

Adults Flexing Through Their Children — Here's Why‼️ #foryoupage #fyp #fypシ

About

Robot
API

Legal

Privacy Policy