ඒ කොල්ලට සුවිසයිඩ් එහෙකට යන්න හේතු ඕනෑවටත් වඩා තියෙන්නට ඇති. ඒ කියන්නේ ඌගේ ලයිෆ් සර්කල් එකේ ප්‍රශ්න, ඌ ඔළුවේ තියාගත්තු සම්බන්ධකම් වල ප්‍රශ්න, ආර්ථික ගැටළු, ඩිසෝඩර්ස් ඔය හැම එකක්ම හෝ මොකක්ම හරි තියෙන්න ඇති. දැන් ඒවා ගැන අපි ඔළුවෙන් හිටගෙන මොන කතාව කිව්වත් වැඩක් නෑ. ඇරත් ජීවිතය එපා වුණාට පස්සේ ඒකේ වේදනාව දන්නේ එපා වෙච්ච මනුස්සයා විතරයි. එළියෙන් ඉඳගෙන අපි කොච්චර ඒ වේදනාව දරපු මනුස්සයාට අපහාසයෙන්, උපහාසයෙන් හෝ සහකම්පනයෙන් කතා කළත් ඒ ඉහිලීම ඒ මනුස්සයාට ලැදියි. ඒ දරාගැනීම එයාට සාපේක්ෂයි වගේම ඒක පුද්ගලානුබද්ධයි. මේ වීඩියෝව, මේ සජීවි සුවිසයිඩ් එක, අපිට කතාවක් කියනව. ඒ කතාව තමයි ඒ වීඩියෝව බලපු උඹලා දකින්න ඇති, ඒ ෆැමිලි එකේ අය එතැන හැසිරෙන විදියක් තියෙනවාය කියලා. ස්පෙෂලි ඒ කොල්ලාගේ අම්මා කියලා හිතාගන්න පුළුවන් කෙනෙක්ගේ සංවේදි හැසිරීමක් තියෙනව. ඒ හැසිරීම තනිකරම ලව් එක නිසා එන එකක්. ඒක මාරම ඩීප් ලව් එකක් මචං.. මං හිතනව අද ඒ මනුස්සයා තමන්ගේ පුතා සුවිසයිඩ් කරගන්නව දැකලා ඒ ගත්තු වේදනාව එයාගේ ඉතිරි මුළු ජීවිත කාලයටම එයාගේ සැනසීම උදුරාගෙන ඉවරයි. ඒ ගැඹුරු ආදරයේ අහිමිවීම එයාගේ ජීවිතයට වග වෙන්නේ ඒ විදියටයි. මං තව දුරටත් ඒකේදි මාරම දෙයක් තේරුම් ගත්තා. අපි සිරාවටම අපිට ඇත්තටම ආදරේ මිනිස්සු කවුද කියලා නොදන්නාකම අපේ ලොකු අවුලක් බං. අපි හැම වෙලේම මේ වගේ සිටුවේෂන් වලදි ජීවත් වෙන එවුන්ට කියනව නේද, උන් මෙහෙම වෙන්න වටපිටාවේ හෝ පවුලේ එවුන් වැරදියි කියලා. නෑ බං, ඒක සුවිසයිඩ් කරගන්න එකාටත් අදාළයි. මොකද තමන්ගේ ජීවිතයේ ලෙංගතුකම, සමීපකම, ආදරය වගේ දේවල් තෝරාගන්නේ අපි විසින්මයි. අපේ යාළුවෝ අපි තෝරාගන්නව. අපේ ප්‍රේමයන් අපි තෝරාගන්නව. අපි එහෙම කරන්නේ, අපි ළඟ පෙර සිට පැවති ආදරයන් වලින් මදක් හෝ ඈත් වෙලයි. ඒක නෙමෙයි ද ඇත්ත! අපි හිතනව අපි හෙණ පොරවල් ය කියලා. ඊට පස්සේ අපේ දුක සතුට ගැන තීරණය කරන්න අර අපි හදාගත්තු සම්බන්ධකම් හෝ සමාජයන් හෝ අවස්ථාවන් හෝ දේවල් වලට අපි ඉඩ දෙනව. ඒත්, අපි දැනගන්න ඕන සම්බන්ධකම් හදාගන්නකොට - සොසයිටිය එක්ක කනෙක්ට් වෙනකොට අපි ඉන්නේ මොන වගේ එවුන් එක්කද කියලා. අපි නිකං වටේ ඉන්න එවුන්ව ලොකු කරගෙන, උන්ව අපේ ජීවිතයට අරගෙන අපේ පවුලේ අය - අපිට පොඩි කාලේ ඉඳන් ආදරේ කරපු අයව ඈත් කරගෙන නොදන්නා එවුන්ට ලං වීමේ කර්මය මොකක්ද කියලා අපි හැමදේටම තේරුම් ගන්න උවමනයි. නැත්නම් අපි අපිත් එක්ක ඉන්න මිනිස්සු කියන දේවල් අහන්නේ නැතුව හිතුමතේට අපේ තීන්දු තීරණ ගන්නව. අපි හිතනවා අපි මාරම ඩයල් කියලා. අපිට හැමදේම තනියම තීරණය කරලා මේකේ දිනන්න පුළුවන් වගේ හිතුවක්කාරකමක් අපිට තියෙනව. ඊට පස්සේ අපි දන්නේම කඩාගෙන වැටෙනව. අපි කඩාගෙන වැටෙන්නේ නිකං නෙමෙයි. අපිට ඇත්තටම ආදරය කරන, අපි ගැන ඇත්තටම වද වෙන, අපිව ජීවිතයේ ඇත්තටම කොටහක් කරගෙන ජීවත් වෙන මිනිස්සු කවුද කියන එක දන්නේවත් නැතුව සියල්ල අතෑරලා දානව. අපි දන්නේවත් නෑ, අපිට එයා එච්චරටම ආදරය කළාය කියලා. අඩුම තරමේ අපිට අදහසක්වත් තිබිලා නෑ. එහෙම තිබුණානම් අපි කවදාවත්ම අත ඇරලා දාන්නේ නෑ. අපි ජීවිතය අතෑරියට පස්සේ, අපිට තව දුරටත් අපේ ඇත්ත ආදරයන්වත් - අපිව රිදවපු බොරු ආදරයන්වත් - අපිව මහන්සි කරපු අපේම හිතුවක්කාර තීරණයන් වත් පේන්නේ නෑ. ඒ තියා උන් අපිව බලන්න එන්නේවත් නෑ බං. ඉතිං මං මේ සිදුවීමේදි අන්න ඒ දෙය තේරුම් ගත්තා. ඉතිං කවුරුත්ම ගාවට නෙමෙයි, ඒ කොල්ලට තිබුණා තමන්ගේ අම්මා ගාවට ගිහිං ඔඩොක්කුවේ ඔළුව තියාගෙන තමන්ගේ ප්‍රශ්නය කියලා නිදහස් වෙන්න. ඒ අම්මා අංශුවක දෙයක් දන්නේ නැතුව ඇති කියලා මං හිතනව. මොකද අම්මලාට අපේ ජෙනරේෂන් වල දේවල් තේරෙන්නේ නෑ බං. ඒ අය අපි කරන්නේ මොනවද, නොකරන්නේ මොනවද කියලා දන්නේ නෑ. අපිත් සඟවනවා මිසක් දේවල් අහු වෙන්න කරන්නේත් නෑ. අපි අපේ මහන්සිය තනියම දරාගන්නව, ඒත් ඒක අපිට තනියම දරාගන්නත් බෑ. අඩුම තරමේ අපෙන් ප්‍රශ්න අහන ඒ මනුස්සයා එක්ක කතා කරන්නේවත් නෑ. මිනිහෙක්ගේ ජීවිතයේ පවුල කියන්නේ ; ඒ මිනිහාගේ හැමදේම. අපි ඒ පවුල ඕනම දෙයක් වාඩි වෙලා කියන්න පුළුවන් තැනට හදාගන්න ඕන. අපිට බැන්නත්, අපිට මොන දඬුවම දුන්නත්, අපිව පිළිගත්තේ නැතත් අපි පවුලක් ඇතුළේ රහස් තියාගන්නේ නැතුව ඉන්න උත්සාහ කරන්න ඕන. අපි අපේ දේවල් ඒ අයත් එක්ක බෙදා ගන්න ඕන. පිට මිනිස්සුන්ට අපි කවුද කියන එක අරගෙන ගිහිං දෙනවට වඩා, අපිව පිට එවුන්ට ඔප්පු කරනවාට වසා අපි අපිව අපේ පවුල් වල මිනිස්සුන්ට දෙන්න ඕන. ඒ අයට අපි ගැන ඇත්ත අදහසක් තියෙන්න ඕන. එහෙම නොදීමේ විපාකය, අපි ගෙයක් ඇතුළේ - කාමරයක තනි කරවනව. ෆෝන් එහෙකයි අපියි විතරක් බැඳලා තියෙනව. ඒත් අපිට ඇත්තටම ආදරය කරන වස්තු ටික තිබිලා තියෙන්නේ අපි ගාවමයි. ඒ අය ජීවත් වෙලා තියෙන්නේ අපිත් එක්කමයි. අපේ පවුල් වල මිනිස්සු තරම් අපිට ආදරේ වෙන කවුරුත්ම නෑ. #srilankan_tik_tok🇱🇰 #viral #fyppppppppppppppppppppppp #foryou #foryou - @peachgirl356