உண்மையில், முழுமைதான் அழகு அல்ல. சற்றே பொருந்தாமல் பிசிறு தட்டும் ஒரு சிறிய இயல்புதான் ஒரு பெண்ணை பேரழகியாக மாற்றிவிடுகிறது. ஒருமுறை கண்களைச் சிமிட்டி குழந்தை போலச் சிரித்தாள். அந்த ஒரு சிரிப்புக்காக மாதக்கணக்கில் மனம் பின்னோக்கிப் பயணம் செய்திருக்கிறது. இன்னொருத்தி மென்மையான குரலில் ஒரு சாதாரண வார்த்தையைச் சொன்னாள். அந்த வார்த்தையின் அர்த்தம் நினைவில் இல்லை; ஆனால் அந்தக் குரலின் இசை இன்னும் மனதின் சுவர்களில் எதிரொலித்துக்கொண்டே இருக்கிறது. எதேச்சையாக யாரையோ "டேய்..." என்று அழைத்துத் திரும்பிய ஒரு முகம், என்னை நோக்கி அழைக்கவில்லை என்பதறிந்த பிறகும், அந்த ஒரு நொடியை மனம் பலமுறை மீட்டுப் பார்த்திருக்கிறது. ஒருத்தியின் நடை... அது வெறும் நடை அல்ல; தூரத்தில் ஒலிக்கும் ஒரு கவிதை. அவள் கடந்த பாதையைப் பார்த்தபடியே நின்ற நாட்கள் உண்டு. இன்னொருத்தியின் கூர்மையான கண்கள்... ஒரே ஒரு பார்வை போதும். அந்தப் பார்வை மனதைத் துளைத்துச் சென்ற பிறகு, அவளை மறப்பதற்குப் பதிலாக, அவள் விட்டுச் சென்ற நினைவுகளையே சுமந்தபடி அலைந்திருக்கிறேன். இப்படியாக, எண்ணிலடங்கா பெண்கள் என் மன உண்டியலை உடைத்து, அதில் நான் சேமித்து வைத்திருந்த அமைதியையே சில்லறைகளாகச் சிதறவிட்டிருக்கிறார்கள். இப்போது இங்கும் நடக்கும் "மெஞ்சுகள்" பலவற்றைப் பார்க்கும்போது, இந்தத் தலைமுறைக்கு காதல் குறையவில்லை; ஆனால் ரசனை கொஞ்சம் அவசரப்பட்டுவிட்டதோ என்று தோன்றுகிறது. ஒரு பெண்ணை நேசிக்க, அவள் உலகப் பேரழகியாக இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. அவள் கவனிக்காமல் செய்த ஒரு சிறிய அசைவு, தற்செயலாக உதிர்த்த ஒரு புன்னகை, காற்றைப் போல வந்து சென்ற ஒரு பார்வை, காதில் விழுந்த ஒரு சொல்... இவைகளில் ஏதோ ஒன்று போதும்; ஒரு ஆணின் வாழ்நாள் முழுக்க மறக்க முடியாத நினைவாக மாறிவிடும். பெண்களை ஒருபோதும் வரையறைகளுக்குள் அடைத்துவிட முடியாது. ஒவ்வொரு பெண்ணும் தனித்தனி பருவம்; தனித்தனி மொழி; தனித்தனி கவிதை. அவர்கள் அனைவரையும் ஒரே அளவுகோலால் அளக்க முடியாது. ஏனெனில் ஒரு பெண்ணின் உண்மையான அழகு அவள் முகத்தில் இல்லை; யாருக்கும் தெரியாமல் ஒரு ஆணின் மனதில் அவள் விட்டுச் செல்லும் நிரந்தர அதிர்வில்தான் இருக்கிறது.🩵🤍 - @wwwmadhan.com