အသက်ကြီးလာတာနဲ့အမျှ တဖြည်းဖြည်း နားလည်လာတာက တကယ့် လွတ်လပ်မှုဆိုတာ ကိုယ်လုပ်ချင်တာ လုပ်တာ မဟုတ်ဘဲ၊ တခြားသူရဲ့ အကြည့်အောက် မရှင်သန်တော့တာဖြစ်တယ်။ အရင်တုန်းက အထင်လွဲခံရမှာကို ကြောက်တယ်၊ အကြိုက်မခံရမှာကို ကြောက်တယ်၊ တခြားသူနဲ့ မတူမှာကို ကြောက်တယ်။ နောက်မှ ဒီလောကမှာ အသံတွေ သိပ်များတယ်.. အသံတိုင်းကို အာရုံစိုက်နေရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပျောက်ဆုံးသွားလိမ့်မယ်ဆိုတာ သိလာတယ်။ ဒီလိုနဲ့ ရင်ဘတ်ကို ကျယ်ကျယ် ထားလိုက်တယ်။ ကြိုက်တဲ့သူ ရှိရင် နားမလည်တဲ့သူလည်း ရှိမယ်။ သဘောတူသူ ရှိရင် ဝေဖန်မယ့်သူလည်း ရှိမယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိစ္စမရှိဘူး။ ဘဝမှာ အဖိုးတန်ဆုံးက လူတိုင်းနှစ်သက် သဘောကျသူတစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့ မဟုတ်ဘဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရိုးသား အပွင့်လင်းဆုံးဖြစ်အောင် နေထိုင်နိုင်ဖို့ပဲဖြစ်တယ်။ တခြားသူ ကျေနပ်အောင် မကြိုးစားတာ၊ မျက်နှာချိုသွေး မလုပ်တာဟာ အေးစက်တာ မဟုတ်ဘူး။ ခံစားချက်ကို တခြားသူဆီ ပြန်ပေးပြီး လူ့ဘဝကို ကိုယ့်အတွက် ချန်ထားဖို့ နားလည်လာခဲ့တာပါ။ ကိုယ်တို့ဟာ နူးညံ့သိမ်မွေ့နိုင်ပေမယ့် စိတ်ဆင်းရဲတော့ မခံဘူး။ ကြင်နာနိုင်ပေမယ့် ကိုယ့်ကန့်သတ်ချက်ကို ဆုံးရှုံးလို့မရဘူး။ ရှေ့ဆက်ကြိုးစားနိုင်ပြီး တစ်ခါတလေ ခဏရပ် အပန်းဖြေနိုင်ပါတယ်။ ဘဝမှာ စံသတ်မှတ်ထားတဲ့ အဖြေတွေ မရှိပါဘူး။ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆို မထားတဲ့ ကိုယ်တို့ဟာ ပုံစံအမျိုးမျိုးနဲ့ ရှင်သန်နိုင်ပါတယ်။ လေတိုက်တိုက်၊ မတိုက်တိုက် နှလုံးသားမှာ တပ်မက်မှု ကင်းပြီး ကိုယ့်စည်းချက်နဲ့ ကိုယ့်လမ်းကိုယ်လျှောက်၊ ကိုယ်နှစ်သက်တဲ့ပုံစံအတိုင်း ရှင်သန်နေထိုင်နိုင်ပါတယ်။ #နိုင်းနိုင်းနိုင်းစနေ #တစ်ပတ်ပြည့်ဆေးခန်းပြရင်း.. #လွမ်းနေမှာစိုးလို့တင်ပေးတာ .. - @wint.mar.lar.shei