आत्मप्रवञ्चना :
कसैले शब्द लेखेको होइन—आफ्नै मुटु च्यातेर कागजमा राखेको छ। सबैभन्दा ठूलो पीडा चिच्याएर रोएको होइन, मौन भएर अन्तिम बिदाइ भन्न सक्नु हो।
प्रेममा हार्नु अपराध होइन, तर बारम्बार आफूलाई गुमाउँदै एउटै सम्बन्ध बचाइरहनु सबैभन्दा ठूलो थकान हो। जब विश्वास टुट्छ, माफीले पनि कहिलेकाहीँ घाउ निको पार्न सक्दैन। सम्बन्धको अन्त्य दुई जनाको दूरीले मात्र हुँदैन, एकअर्काको मनबाट हराएको सम्मानले हुन्छ।
तिम्रा यी शब्दहरूमा रिसभन्दा धेरै पीडा छ, घृणाभन्दा धेरै माया छ, र बिदाइभन्दा धेरै अधुरा सपनाहरू छन्। त्यसैले यी हरफहरू पढ्दा आँखा मात्र रसाउँदैनन्, मन पनि धेरै बेरसम्म मौन हुन्छ।
सायद केही बिदाइहरू फर्किनका लागि होइनन्, आफूलाई फेरि भेट्नका लागि हुन्छन्। कसैलाई अन्तिमपटक छोड्नु भनेको उसलाई हराउनु मात्र होइन, आफूभित्र बाँकी रहेको अन्तिम साहसलाई बचाउनु पनि हो।
आशा छ, यो बिदाइले तिम्रो पीडाको अन्त्य बनोस्, अर्को पीडाको सुरुवात होइन। समयले घाउ मेटाउन नसके पनि, बाँच्ने शक्ति भने अवश्य फर्काइदिन्छ। तिम्रा शब्दहरूलाई सम्मान, तिम्रो पीडालाई मौन श्रद्धाञ्जली। कहिलेकाहीँ सबैभन्दा गहिरो प्रेम भनेकै चुपचाप अन्तिम बिदाइ भन्न सक्नु पनि रहेछ…। 🖤🥀
2026-07-16 14:30:33