ဒီ Post ဟာ အရွယ်မရောက်ခင် အတင်းရင့်ကျက်ခဲ့ရပြီး ပြည်ပကို စွန့်စားထွက်ခွာသွားကြတဲ့ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းနဲ့ မြန်မာလူငယ်တွေကို ရည်ရွယ်ပါတယ် ။ ကျွန်တော့်မှာ ၉နှစ်လောက်ခင်လာခဲ့တဲ့ သက်တူရွယ်တူ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ရှိတယ်၊ သူနဲ့ကျွန်တော်က သူငယ်ချင်းဆိုပေမဲ့ ညီအကိုအရင်းလိုချစ်ကြတယ် ၊ မိသားစုကလည်း တစ်ဖက်နဲ့တစ်ဖက်သိကြတယ် ၊ သူက ဉာဏ်ကောင်းပြီး ကျွန်တော်ကတော့ ဇွဲကောင်းတယ် ၊ ကျွန်တော်ရဲ့ အိမ်မက်က အောင်မြင်တဲ့ နိုင်ငံရေး စာရေးဆရာ တစ်ယောက် ဖြစ်လာချင်တာ ဖြစ်ပြီး သူကတော့ အင်ဂျင်နီယာတစ်ယောက်ဖြစ်ချင်ခဲ့တာပါ။...ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းက ကံမကောင်းခဲ့ရှာဘူး ၊ စနစ်ဟောင်း ပညာရေးမှာ တက္ကသိုလ်ဝင်တန်း စာမေးပွဲကို အမှတ် 540 ကျော် နဲ့ အောင်မြင်ခဲ့ပေမဲ့ မိသားစုရဲ့ အကြွေးတွေ ၊ စီးပွားရေးမပြေလည်မှုတွေကြောင့် အင်ဂျင်နီယာဖြစ်ဖို့ အမှတ်မှီနေခဲ့ပေမဲ့လည်း သူလက်လျှော့ခဲ့ရတယ် ၊ နောက်ပိုင်းမှာတော့ နိုင်ငံရေးအလှည့်အပြောင်းကြောင့် သူ့မိသားစုရဲ့ စီးပွားရေး ကြပ်တည်းလာပြီး အကြွေးကော အတိုးပါ နွံနစ်လာခဲ့တယ် ၊ ကြံရာမရတဲ့ အဆုံးမှာ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းဟာ ကြီးမားတဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချခဲ့တယ် ၊ အဲ့တာကတော့ နောက်ထပ်အကြွေးနည်းနည်းထပ်ယူပြီး သူတတ်မြောက်ထားတဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ ဂျပန်မှာအလုပ်လုပ်ရင်း အကြွေးဆပ်ဖို့ပါပဲ ၊ အဲ့လိုနဲ့ သူအကြွေးဆပ်နိုင်ဖို့အတွက် ဂျပန်မှာ ရရာနည်းနဲ့ပိုက်ဆံရှာဖို့ ကျွန်တော် နဲ့ သူ့မိသားစုကို နှုတ်ဆက်ပြီး Training သုံးနှစ် နဲ့ ဂျပန်ကိုထွက်သွားခဲ့တာ အချိန်တစ်နှစ်ရှိခဲ့ပါပြီ။ နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် သူနဲ့ ကျွန်တော့် Video call ပြောတုန်းက သူပြောခဲ့ဖူးတဲ့ စကားကိုကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ မမေ့နိုင်ခဲ့ဘူး။ ... " အခု သူ့မှာ အမေ ရယ် သူ့အဒေါ် (ကြီးမေ)ရယ်ပဲ ရှိတယ် ၊ ဒါပေမဲ့ အဖေဆုံးပြီးကတည်းက မိသားစုတာဝန်ကို ထမ်းခဲ့ရတဲ့ သူ့အမေကလည်း ပင်ပန်းနေပြီဖြစ်သလို သူ့ကိုထိန်းခဲ့တဲ့ ကြီးမေကလည်း အသက်အရွယ်ကြောင့် မကျန်းမာတော့ဘူး ၊ ငါဒီမှာငွေတွေ အတင်းရှာနေပေမဲ့ ငါပြန်လာတဲ့အခါကျရင် ငါ့အိမ်လေး တိတ်ဆိတ်နေပြီး ငါတစ်ယောက်တည်း ဖြစ်သွားမှာကို ငါကြောက်တယ် " တဲ့.....။ သူဒီစကားကိုပြောတော့ကျွန်တော်ငိုခဲ့တယ် ၊ဘာကြောင့်ဆို သူ့ဘဝရဲ့ တစ်ဝက်လောက်မှာ ကျွန်တော်ပါခဲ့တယ် ။ သူ့မိသားစုအခြေအနေကိုကျွန်တော်သိတယ် ၊ ကျွန်တော်သူ့အိမ်သွားလည်တိုင်း မြင်ရတဲ့ သူအမေနဲ့ အဒေါ်ရဲ့မျက်နှာရယ် ၊ ကျွန်တော်တို့သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်ဖြတ်သန်းခဲ့တဲ့ဘဝရယ်ကို ပြန်တွေးမိရင် သူ့စကားက ကျွန်တော့်လိုဘေးလူကိုတောင် ငိုကြွေးစေခဲ့တာကြောင့်ပဲ ။ ကျွန်တော်တောင် ဒီလိုခံစားနေရရင် ကာယကံရှင်ဖြစ်တဲ့ သူ့ရင်ထဲ ဘယ်လိုများဖြစ်နေလောက်မလဲ ဆိုတာ တွေးကြည့်လို့တောင်မရဘူး ။ ကျွန်တော်တို့ မြန်မာလူငယ်တွေဟာ သိပ်ကို သနားဖို့ကောင်းတယ် ၊ ငယ်ရွယ်စဥ်မှာ ရင့်ကျက်တတ်ဖို့ သင်ယူခဲ့ရပြီး အသက်ကြီးလာတဲ့အခါမှာလည်း စွန့်လွှတ်တတ်ဖို့ အတင်း သင်ယူသွားကြရတယ် ၊ ကျွန်တော် သူငယ်ချင်းလိုမျိုး ပြည်ပကို ထွက်ခွာသွားကြတဲ့ ခေတ်ပညာတတ် လူငယ်တွေနဲ့ ထွက်သွားဖို့ စောင့်ဆိုင်းနေကြတဲ့ လူငယ်လေးတွေ မြန်မာနိုင်ငံမှာ အများအပြားရှိတယ် ၊ သူတို့ကို ကျွန်တော်က ဆော်လမွန်ငါး တွေနဲ့ တွဲ ပြီး မြင်ယောင်မိတယ် ။ ဆော်လမွန်ငါးတွေဟာ ထူးခြားပါတယ်။ သူတို့ဟာ မွေးဖွားခဲ့တဲ့ မြစ်ကနေ ပင်လယ်ကို ထွက်သွားပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှင်သန်ကြီးပြင်းကြတယ်။ အချိန်တန်တော့ ရေစီးကို ဆန့်ကျင်၊ရေတံခွန်တွေကို ကျော်ဖြတ်ပြီး အသက်အန္တရာယ်မျိုးစုံကို ရင်ဆိုင်ကာ မွေးဖွားခဲ့တဲ့ နေရပ်ဆီကို ပြန်လာကြတယ်။ အဲဒီခရီးက အိမ်ပြန်တဲ့ခရီးပါ။ ဒီနေ့ မြန်မာနိုင်ငံက လူငယ်အများအပြားဟာလည်း အလုပ်အကိုင်၊ လုံခြုံရေး၊ ပညာရေးနဲ့ ဘဝရပ်တည်ရေးအတွက် နေရပ်ကို စွန့်ခွာပြီး နိုင်ငံရပ်ခြားကို ထွက်ခွာနေကြရပါတယ်။ တချို့က နှစ်အနည်းငယ်အကြာမှာ မိသားစုဆီ ပြန်လာနိုင်ကြတယ်။ တချို့ကတော့ အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ ပြန်မလာနိုင်ကြတော့ဘူး။ တချို့အတွက်တော့ "အိမ်ပြန်မယ်" ဆိုတဲ့ စကားလေးက အိပ်မက်တစ်ခုလိုတောင် ဖြစ်သွားကြပါပြီ။ ဆော်လမွန်ငါးတွေမှာ မွေးဖွားရာမြစ်ကို ပြန်ခေါ်နေတဲ့ သဘာဝဗီဇရှိသလိုမျိုး လူသားတွေမှာလည်း ကိုယ့်မိဘ၊ ကိုယ့်အိမ်၊ ကိုယ့်မွေးရပ်မြေကို လွမ်းတဲ့စိတ် ရှိကြပါတယ်။ ဒါကြောင့် ပြည်ပကို ထွက်ခွာဖို့ ပြင်ဆင်နေတဲ့ လူငယ်တွေကို တွေ့ရင်"မင်းဘယ်တော့ နိုင်ငံခြားသွားမှာလဲ " လို့ မေးမယ့်အစား "တစ်နေ့တော့ မင်းရဲ့ စွန့်စားမှုက အရာထင်မှာပါ " လို့ ဆုတောင်းပေးနိုင်ရင် ပိုပြီး အဓိပ္ပာယ်ရှိမယ် ထင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ လူငယ်တွေရဲ့ အကြီးမားဆုံးအိပ်မက်က နိုင်ငံခြားမှာ အမြဲနေရဖို့ မဟုတ်ပါဘူး။ တစ်နေ့မှာ...ကိုယ့်အိမ်၊ ကိုယ့်မိဘရှိတဲ့နေရာ၊ ကိုယ့်မွေးရပ်မြေကို ဂုဏ်ယူစွာ ပြန်လာနိုင်ဖို့ပါပဲ ။#fyp #foryoupage #ဂျပန်ရောက်မြန်မာများ #စာရေးသူအားcrdလေးစားစွာဖြင့် - @phyothawzin5