[ពិសោធន៍បេះដូងទេពអប្សរ]★⟨EP02⟩ +“លោកប្រធានក្រុមលី-ខ្ញុំសុំទោស” Y/n បានឱនមុខចុះ និយាយ ពាក្យសុំទោសឡើងញ័រមាត់។ តែប្រធានក្រុមនោះមិនទទួលពាក្យសុំ ទោសពីនាង ព្រមទាំងដើរចេញទៅបាត់ទៀតផង។Y/nលើកដៃមកជូតទឹកភ្នែក ទាំងញញឹមចំអកឲ្យខ្លួនឯង វាមិនមែនលើកទីមួយឡើងដែលនាងត្រូវជួបរឿងអាម៉ាស់បែបនេះ តែនាងនៅតែ មិនអាចទទួលយកវាបានដដែល។ នាងបានលុតជង្គង់ចុះឱនរើស ក្រដាសដែលជ្រុះនោះទាំងមិនហ៊ានមើលមុខនរណា ក្នុងពេលដែលនាងឱននោះក៏បានធ្វើឲ្យសំពត់ខ្លីរបស់នាងខើចឡើងបញ្ចេញសាច់ភ្លៅ ខាងក្រោយមកយ៉ាងច្បាស់ ទើបសឺហានដែលទ្រាំមើលមិនបានក្រោក ឡើងទាញមួកមកពាក់ និងយកអាវក្រៅពណ៌ខ្មៅដែលមានប្រវែង-វែង របស់ខ្លួនទៅគ្របលើស្មារបស់នាងរួចក៏ដើរចេញទៅយ៉ាងលឿន។ “???” Y/n បានត្រឹមតែភាំង និងតាមមើលខ្នងក្រាស់នោះដើរចេញ ដែលល្បឿនរបស់គេគឺមិនអាចឲ្យនាងតាមទាន់នោះទេ តែនាងក៏អរគុណ គេក្នុងចិត្តនាង គេជាមនុស្សម្នាក់ដែលធ្វើឲ្យនាងកាន់តែមានអារម្មណ៍ថាសង្វេគចំពោះខ្លួនឯងកាន់តែខ្លាំងក្នុងពេលនេះ។ តើអ្នកដែលមើលមកនាងទាំងអស់នោះសុទ្ធតែមានអារម្មណ៍អាណិត ខ្លោចផ្សានាងទាំងអស់មែនទេ?- តែនាងមិនចង់ឲ្យនរណាម្នាក់មក អាណិតនាងឡើយ នាងមិនអីទេ ជីវីតរបស់នាងគឺល្អខ្លាំងណាស់ សុំកុំមានអារម្មណ៍ថាអាណិតនាងអី ព្រោះនាងទម្លាប់ហើយ! សឺហានបានចេញមកក្រៅហាងកាហ្វេ កូនចៅដែលជាមនុស្សជំនិត របស់គេក៏រត់ចូលមកទទួល។ តែចិញ្ចើមរបស់គេក៏ទៅជាជ្រួញមុខបែបកំប្លែងនោះក៏ហារមាត់ប្រុងនឹងនិយាយ តែក៏ត្រូវសឺហាននិយាយកាត់មុន “បន្តិចទៀតនឹងមាននារីម្នាក់កាន់អាវក្រៅរបស់យើងដើរចេញមក...ឲ្យមនុស្សតាមដាននាង និងយកប្រវត្តិរូបរបស់នាងមកឲ្យយើង” គ្រាន់តែ និយាយចប់ភ្លាម អ្នកកម្លោះក៏បើកទ្វាឡានចូលទៅអង្គុយធ្វើមិនដឹង។ អារម្មណ៍របស់គេពេលនេះគឺតក់ក្រហល់ខ្លាំងណាស់ បើអាចគេចង់ដឹងពី នាងឥឡូវនេះ លុយរាប់រយលានមិនមែនតិចនោះទេ គេមិនអាចបាត់បង់ទទេៗ ដោយសារនារីមិនស្គាល់អត្តសញ្ញាណម្នាក់នោះឡើយវា ត្រូវតែមានអ្វីម្យ៉ាងដែរគេត្រូវតែទទួលបានលើសពីនោះ។ “នាងមើលទៅដូចទេពអប្សរ!” បបូរមាត់ក្រាស់ក៏ញោចបន្តិច តែបន្តិច ប៉ុណ្ណោះទឹកមុខរបស់គេហាក់ប្រែមកជាក្រម៉ូវវិញ។ ដំណើរល្អិតថ្លៃរបស់នារីមាឌស្តើងបានដើរចេញពីក្នុងហាងកាហ្វេតែ ម្នាក់ឯង ក្នុងដៃរបស់នាងមានកាន់អាវក្រៅរបស់មនុស្សប្រុសពណ៌មួយ ជាមួយនឹងឯកសារជាច្រើន។ “មកនេះ!” មិនទាន់បានអីផង នារីម្នាក់សក់ខ្លីត្រឹម.កក៏បានអូសដៃនារី កំសត់Y/nមុខស្រទន់ទៅទីណាត់ទីណែងឲ្យដើរតាមខ្លួនទៅ ចំហៀងហាងយ៉ាងតក់ក្រហល់។ “ហេតុអីក៏នាងមិនអាចបញ្ចុះបញ្ចូលឲ្យគេមកដាក់លូនៅធាគារបានដឹង ទេថាយើងត្រូវខាតប្រាក់ចំណេញវាល់លាន” “អ្នកនាងម៉ូអ៊ី....ខ្ញុំពិតជាគ្មានសមត្ថភាពពិតមែនសុំទោសៗ...សុំអ្នក នាងអធ្យាស្រ័យ!” Y/nនាងពិតជាស្លូតខ្លាំងមែនទែន ដល់ថ្នាក់នេះ មិនមែនជាកំហុសបុគ្គលិកផ្នែករៀបចំឯកសារដូចនាងក៏ដោយ ក៏Y/nនៅតែឱនគោរពសុំអភ័យពីអ្នកដែលមានងារថាជាកូនស្រី របស់លោក អគ្គនាយកធំដែរ ។ “បើនាងគ្មានសមត្ថភាព នាងគួរតែលក់ខ្លួនឲ្យទៅម្ចាស់អាវនេះទៅ” ម៉ូអុីជ្រាត់ចង្កេះទាញអាវពីដៃរបស់Y/nមកទម្លាក់ចោលជាមួយនឹងស្នាម ញញឹមមើលងាយ ។ នាងនិយាយដូចនេះក៏ដោយសារតែនាងអាចស្មាន តម្លៃអាវនោះបានថាវាថ្លៃណាស់ មនុស្សដូចY/nគ្មានសមត្ថភាពទិញវាឡើយ។ តែម៉ូអុីប្រហែលជាមិនបានដឹងឡើយថាម្ចាស់អាវគឺ កំពុងតែនៅក្នុងឡានដែលចតពីមុខពួកនាងទាំងពីរនេះឯង ហើយគេក៏បានកំពុងតែក្តាប់ដៃសម្លក់ម៉ូអ៊ីដូចគ្នា។ “....” កែវភ្នែករបស់Y/nឡើងក្រហម ឯមាត់ក៏ញ័រតិចៗ។ នាងបានងើយមើលមុខរបស់ម៉ូអុីបន្តិចដោយមិនតបតអ្វីឡើយ ព្រោះនាងគ្មានភាពក្លាហានអ្វីសូម្បីតែបន្តិច បានត្រឹមតែញញឹមទាំងមិនសម និងឱនរើសអាវយកមកឱបវិញ។ “ប្រធានក្រុមលីប្រហែលរងចាំខ្ញុំហើយ សុំលាអ្នកនាងម៉ូអុី” “លោកលីមិនចាំមនុស្សអសមត្ថភាពដូចនាងទេ អញ្ជើញនាងទៅរកម្ចាស់អាវនោះទៅ ក្រែងជីវភាពនាងវាគ្រាន់បើឡើង” “មិនដូចអ្នកនាងគិតទេ” ពាក្យមួយឃ្លានេះ Y/nបានត្រឹមតែទេីនឹង បំពង់ក ចិត្តមួយចង់និយាយ តែនាងនៅកោតក្រែងនឹងគោរព ទើបសម្តី បានត្រឹមតែទើនៅបំពង់កនេះឯង។ “ចំជាល្ងង់!!” ម៉ូអុី និយាយឲ្យY/nដោយសង្កត់សម្លេងខ្លាំងៗ អាចឲ្យអ្នកស្តាប់ចុកទ្រូងបាន។ សរុបមកY/nមិនបានតមាត់មួយម៉ាត់ តែនាងបែរជាញញឹមនិងឱនគំនាបដល់ម៉ូអុីពេលនាងដើរចេញទៅទៀតផង។ តាមពិតទៅម៉ូអុីមកនេះ ក៏ចង់មកមើលថាY/nអាចអូសទាញអតិថិជនធំបានឬអត់ បើបាននាងនឹងយកគុណសម្បត្តិនេះទៅអួតប្រាប់លោកប៉ារបស់នាងដូច រាល់ដងជាមិនខាន។ ប្រាវ!!! អំបែងថូផ្កាកុលាបមួយថូបានធ្លាក់បែកខ្ចាយមកលើឥដ្ឋដោយដៃកម្លោះសង្ហារសឺហាន។ “យើងពិតជាក្តៅចិត្តជាមួយស្រីនោះណាស់....នាងល្ងឺល្ងឺៗ... មិនចេះ មាត់ជាមួយគេសូម្បីតែបន្តិច!” ចិញ្ចើមក្រាស់របស់សឺហានក៏ជ្រួញចូល គ្នា ព្រមទាំងលើកដៃមកជោគសក់ដែលវែងលុបត្រចៀករបស់ខ្លួនឲ្យ ស្រឡះមុខបន្តិចមុននឹង ចង់យកជើងទាន់ថូផ្កាធំនៅក្បែរមាត់ទ្វាតែ... “អត់ទេៗចៅហ្វាយ!ថូនេះថ្លៃណាស់” មីនជុនមនុស្សជំនិតរបស់អ្នកកម្លោះក៏បានរត់មកឱបថូផ្កាជាប់ និងគ្រវីក្បាលដូចស្រាំងទិចដាក់សឺហាន។ “អាចង្រៃយ៎អើយ! ការងារយើងឲ្យធ្វើរួចឬនៅ មិចក៏ឯងមានពេល មក ការពារថូនេះ” #CHENSIHAN_陈思罕 #NOVEL #TFFAMILY_4TH_GENERATION #TF家族练习生 #TF家族四代 - @fangirlcyh