@im_hgee: ကောင်လေးရေ... နေရာယူလိုက်ရုံနဲ့ နေရာရသွားတာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခါတလေ နေရာယူခဲ့တဲ့စိတ်ကပဲ ကိုယ့်ကို တခြားသူတွေရဲ့နှလုံးသားထဲမှာ နေရာတစ်နေရာ ရသွားစေတတ်တယ်။ မင်းက ကဗျာကို ပစ်ဖို့ လက်တင်လိုက်တာဆိုပေမဲ့... နောက်ဆုံးမှာ ကဗျာရဲ့ပစ်ကွင်းထဲ ဝင်ရောက်သွားတာက မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ။ စာလုံးတိုင်းက မင်းရဲ့ဒဏ်ရာကို သိတယ်။ စာကြောင်းတိုင်းက မင်းမပြောဖြစ်ခဲ့တဲ့ စကားတွေကို မှတ်မိတယ်။ ဘောကန်ဖိနပ်အသစ်ရပြီဆိုတိုင်း ရှေ့တန်းတိုက်စစ်ကစားသမား ဖြစ်သွားတာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းက ဂိုးသမားဆိုတာ မမေ့နဲ့။ တစ်ခါတလေ အနိုင်ရဖို့ထက် မကျသွားဖို့ကို ကာကွယ်နိုင်တာက ပိုပြီးရဲရင့်မှုရှိတယ်။ စကားလုံးတွေကို ပွစလန်ကြဲအောင် ရေးချလိုက်ပေမဲ့ စာကြောင်းတွေကတော့ အမြဲတမ်း မဖြောင့်နိုင်ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဘဝဆိုတာလည်း မျဉ်းတန်းလို မဖြောင့်ဘူး။ အနာတွေ၊ အမှားတွေ၊ အိပ်မက်ပျက်တွေကြားကနေ ရေးလာတဲ့စာတွေကသာ လူတစ်ယောက်ရဲ့အသက်ရှူသံကို သယ်ဆောင်ထားတာ။ ကောင်လေးရေ... တို့မျိုးဆက်မှာ ဆွဲကူမယ့်လက်ကို အရမ်းမမျှော်နဲ့။ ပွဲဆူတဲ့ဘက်ကိုလည်း အလွယ်တကူ မလိုက်နဲ့။ လူအများကြိုက်တာက အမှန်တရား မဟုတ်သလို၊ တိတ်တိတ်လေး လျှောက်နေတာကလည်း အရှုံး မဟုတ်ဘူး။ လက်ခုပ်သံကို လိုက်မရှာနဲ့။ နာမည်ကြီးဖို့ကိုလည်း အလောတကြီး မပြေးနဲ့။ မင်းရဲ့လက်ရာကိုပဲ နေ့တိုင်း မနေ့ကထက် ပိုကောင်းအောင် လုပ်။ လူတွေမေ့သွားတဲ့နာမည်တွေ အများကြီးရှိပေမဲ့ လူတွေရဲ့စိတ်ထဲ ကျန်ခဲ့တဲ့ အနုပညာတွေကတော့ အချိန်မရွေး ပြန်အသက်ရှင်တတ်တယ်။ ရှုံးနိမ့်ရင်လည်း သင်ခန်းစာယူ၊ အနိုင်ရရင်လည်း နှိမ့်ချ။ ကိုယ့်လမ်းကို ကိုယ်လျှောက်၊ ကိုယ့်အိပ်မက်ကို ကိုယ်ထမ်း။ မင်းကို နားမလည်တဲ့သူတွေရှိမယ်၊ မင်းကို ဝေဖန်တဲ့သူတွေလည်း ရှိမယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအသံတွေထက် မင်းရဲ့အတွင်းစိတ်အသံကိုပဲ ပိုနားထောင်။ နောက်ဆုံးမှာ လူတွေမှတ်မိသွားမှာက မင်းဘယ်လောက်အော်ခဲ့သလဲဆိုတာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းဘယ်လောက် ဖန်တီးခဲ့သလဲဆိုတာပဲ။ ကောင်လေးရေ... မင်းဖန်တီးသမျှဟာ အနုပညာဆန်နေဖို့၊ မင်းရေးသမျှဟာ နှလုံးသားတစ်စုံတစ်ရာကို ထိတွေ့နိုင်ဖို့၊ မင်းအသက်ရှင်သမျှဟာ ကိုယ့်ယုံကြည်ချက်နဲ့ ကိုယ်တိုင်ရေးတဲ့ကဗျာတစ်ပုဒ်လို လှပနေဖို့ကိုပဲ... ဆက်ခါဆက်ခါ ကြိုးစားနေလိုက်ပါ။

6272

502

To see more videos from user @im_hgee, please go to the Tikwm homepage.