@silentlion54: ​አንድ አዛውንት መካሪ ነበሩ። አንድ ቀን አንድ ወጣት ቀርቦ እንዲህ አላቸው? አባቴ፣ በህይወቴ ብዙ ሰው አፈቀርኩ ብዙም ሰዉ አፈቀሩኝ። ግን የትኛው እንደሚበልጥ አላውቅም። ማፍቀር የውስጥ ሰላሜን ያናጋል መፈቀር ደግሞ የራሴን ማንነት ያሳጣኛል። የቱ ነው የሚበልጠው? ​አዛውንቱ ፈገግ ብለው እንዲህ ሲሉ መለሱለት፦ ​ልጄ አንድ ቀን አንድ ወፍ ነበረች። ወፏ በየቀኑ በዛፍ ላይ ትቀመጥና በልቧ ፍቅርን ትሸከም ነበር። ትወዳለች ታፈቅራለች። መላው ደን የእርሷን ፍቅር ይሰማው ነበር። ነገር ግን ወፏ በምትወዳቸው ሰዎች መወደድ ስትፈልግ ስትጎዳ እና ስትናፍቅ ልቧ ይደክም ነበር። ​አንድ ቀን ግን አንዲት አስተዋይ ንስር እንዲህ አለቻት አንቺ የምትኖሪው ለሰው ፍቅር ከሆነ፣ ሰው ሲቀይር አንቺም ትቀያሪያለሽ። ግን የምትኖሪው ለራሱ ለፍቅር (ለማፍቀር አቅምሽ) ከሆነ ማንም ቢወድሽም ባይወድሽም አንቺ ውስጥሽ ህያው ነው። ​ወጣቱ ግራ ተጋባ? አዛውንቱ ቀጠሉ🥺 ​ማፍቀር የሚጀምረው ከአንተ ነው። መፈቀር ግን በሌላ ሰው እጅ ነው። አንተ መቆጣጠር የምትችለው ማፍቀርህን ብቻ ነው። ማፍቀርን እንደ ግዴታ ሳይሆን እንደ አቅም ስትመለከተው የመፈቀር ጥያቄ ብዙም አያስጨንቅህም። ምክንያቱም ያፈቀረ ልብ መፈቀርን እንደ ስጦታ ይቀበላል እንጂ እንደ መስፈርት አያስቀምጠውም።" ​ታሪኩ የሚሰጠን ቁምነገር ምንድን ይመስላችኃል ?