@f.flaneur: Uçurumun soğuk, tuzlu kucağında, karanlığın en derin tonuyla yıkanmış o sonsuz sessizlikte, nihayet kendi kusursuz tasarımımızı tamamladık ve o an zamanın tüm çarkları bizim için durdu. Tıpkı vahşi bir geyiğin, avcısına teslim oluşu gibi. Kayaların keskin dişleri tenimizi parçalarken ve yerçekimi bizi dibe, o dipsiz hiçe doğru çekerken hissettiğim şey etin acısı değil, hayatım boyunca peşinden koştuğum yaratılışın çıplak kaynağıns ulaşmaktı. Will, benim sevgili, hırpalanmış Will’im, gözlerinin içine bakarken acı dolu gözlerinin derinliklerinde kaybolmak benim için en büyük hazdı. Görüyorum ki, çektiğin acının sarhoşluğu bana olan teslimiyetin ile birleşince bendeki tutku senden ayrı kalmadı. Parmak uçlarımda hâlâ senin sıcak kanının o çiğ ve metalik kokusunu taşırken, zihnimin koridorları bir bir aynalar ile dolu. Her ayna seni yansıtıyor. Aynalar kırılıp en dipsiz köşelerimi buluyor, bundan yakınmıyorum. Her zerrem senin parçaların ile doluyor. Dalgalar bizi yutarken, okyanus sadece bedenlerimizi değil, aramıza örülmüş o incecik ahlaki sınırları, dünyevi yalanları ve kimliğin son yanılsamalarını da sildi süpürdü. Biz artık iki ayrı beden değil, tek bir karanlık çukurda birbirine karışmış ve birbirini zehirleyen tek bir varlığız. Zamanın ve mekanın ötesinde, zihnimin o görkemli, karanlık katedralinde oturuyorum şimdi etrafımı çeperleyen tablolara bakıyorum. Arkamdan geliyorsun,onca sanatçının eseri içinde nihaî kendi sanat eserimi görüyorum. Eskiden senin için ayırdığım o küçük misafir odasının, artık tüm evimin ta kendisi haline gelişini izliyorum. Her mermer sütunda onun senin parmak izlerin, her gölgede o keskin, sorgulayan ama nihayetinde kabullenen bakışların var; insanlar kırık bir çay fincanının asla eski haline dönemeyeceğini, zamanın geriye akmayacağını söyler dururlar, oysa biz o parçalanmış seramiklerin keskin uçlarından sızan sıcak kanla yepyeni, sarsıcı ve ebedi bir kadeh inşa ettik ve o kadehten içtiğimiz her yudum bizi birbirimizin vahşetinde tamamen eritti. Benim tasarımım olan bu vahşi dönüşüm, onun kendi elleriyle ve kendi rızasıyla nihayete erdi; gözlerinde gördüğüm o mutlak teslimiyet ve dudaklarından dökülen o güzel fısıltı, canavarın kendi aynasını ilk kez sevgiyle kucaklamasından başka bir şey değildi. Beni şehvetle kucaklamasından başka bir şey değildi. Şimdi bedenimiz akıntıların ritmiyle yavaşça süzülürken, bedenlerimizin çürümesi ya da okyanusun derinliklerindeki mahluklara ziyafet olması zerre kadar umurumda değil, çünkü biz etten ve kemikten çoktan sıyrıldık. Biz artık bir ceset değiliz. Biz artık bir çocuğun gece yarısı uykusundan sıçrayarak uyandığı o tekinsiz rüyayız; bilinmezliğimiz ve belirsizliğimiz ile biz, yalnızca biz bizi anlarız. Ormanın en karanlık ve balta girmemiş köşesinde parıldayan iki çift aç gözüz, gözlerimizin altında yatanı ancak ve ancak biz görürüz. Çello yayının tellere en sert şekilde sürünürken çıkardığı o acı dolu, derin ve hipnotize edici melodiyiz. Yalnızca arzulardan ibaret değil, kendini bunun tutkusunda adamış bunu bedene bahşetmiş bir adağız. Masamızda artık maskeler, saklanacak sırlar ya da insanlığa yaranma çabaları yok, sadece saf, arınmış ve çıplak bir gerçeklik var; ben senin doyumsuz açlığınım, sen ise benim hiçbir zaman doymak bilmeyen iştahımsın. Ne olursa olsun birbirimize asla doymayacağız,bu doyumsuz arzu bizi bedenlerimiz olmadan da ebedi yaşatacak. Tanrı bizim bu karanlık tiyatromuzu, kendi yarattığı bu iki kusursuz canavarın birbirini buluşunu izliyordu. Sahne bitti, perde kapandı. Biz yok olmadık sevgili sanat eserim. Tiyatromuzu orada bırakarak ayrıldık, kendi karanlığımıza ait olan sineye çekildik. Geriye sanatçı ve sanat ederi kaldı arkamızda, tüm o üstü örtülü insanlığın asla ulaşamayacağı çıplaklığıyla. | #hannibal #willgraham #bts #yoongi #jimin

flâneur

Open In TikTok:

Region: TR

Wednesday 15 July 2026 18:02:38 GMT