:
It honestly feels unfair… kasi ikaw naman yung unang pumasok sa buhay ko. I wasn’t the one who looked for you, hindi kita hinanap—ikaw yung nag-initiate, ikaw yung unang nagparamdam na may something, na may meaning lahat. You made it feel real, like hindi lang siya temporary. I wasn’t even searching for anyone, pero somehow, naging part ka ng everyday life ko.
As time went by, nasanay ako sa’yo—sa presence mo, sa way mo makipag-usap, sa kung paano mo ako tratuhin. You made me feel seen, like I actually mattered, na ako yung gusto mo, na ako yung pipiliin mo. Pero ngayon, I can’t help but think… maybe you didn’t really love me, maybe you just loved how I made you feel. Yung care ko, yung pag-stay ko, yung pag-intindi ko sa’yo. But when it came to actually choosing me, to standing firm sa kung anong meron tayo—you couldn’t do it. Hindi ka naging sure, hindi ka naging consistent.
Ramdam ko kung kailan nag-iiba yung trato mo. I know when you’re no longer sure. Kahit wala kang sabihin, naiintindihan ko na kung anong nangyayari sa atin. I’m not stupid—I just chose to stay, kahit alam ko na yung truth.
And the truth is… kahit nakikita ko na lahat clearly, pinili ko pa ring manatili—kahit ramdam ko na unti-unti, nagiging one-sided na lang lahat.
2026-07-23 04:59:16