ჯაბა დადიანი მწერალი :
ჯაბა დადიანი
„ძველი სასახლის მოჩვენებები“
თავი XX — „ჩრდილი, რომელსაც სახელი ჰქონდა“
ღამე იწურებოდა.
ბიბლიოთეკაში სანთლები თითქმის ბოლომდე დამწვარიყო.
მდნარი ცვილი მძიმე წვეთებად ჩამოსდიოდა ვერცხლის შანდლებს და მუხის მაგიდაზე იყინებოდა.
ედმუნდ აშკროფტი ფანჯარასთან იდგა.
ხელები ზურგს უკან ჰქონდა დაწყობილი.
დიდხანს არაფერს ამბობდა.
უილიამი ელოდა.
მან უკვე იცოდა, რომ გამომძიებელი მხოლოდ მაშინ ლაპარაკობდა, როდესაც აზრებს საბოლოოდ დაალაგებდა.
ბოლოს აშკროფტი ნელა შემობრუნდა.
— მოდი, ყველაფერი თავიდან დავალაგოთ.
უილიამმა თავი დაუქნია.
— პირველი…
გამომძიებელმა თითი ასწია.
— ვიცით, რომ მკვლელობის ადგილი გააყალბეს.
მეორე თითიც ასწია.
— ვიცით, რომ ელიზაბეთის მოგონება შეცვლილია.
მესამე.
— ვიცით, რომ იმ ღამეს იქ ორი ერთნაირი ქალი იმყოფებოდა.
მეოთხე.
— ვიცით, რომ ვიღაც სამასი წლის განმავლობაში განზრახ ამახინჯებდა ისტორიას.
იგი რამდენიმე წამით გაჩუმდა.
— მაგრამ არის კიდევ ერთი კითხვა, რომელიც აქამდე არ დაგვისვამს.
უილიამმა ინტერესით შეხედა.
— რომელი?
— თუ ორი ელიზაბეთი არსებობდა…
რომელი მოკვდა?
⸻
ოთახში ისეთი სიჩუმე ჩამოვარდა, რომ ბუხარში ჩამოვარდნილი ნაკვერჩხლის ხმაც კი მკაფიოდ გაისმა.
უილიამმა უნებურად თქვა:
— ნუთუ…
აშკროფტმა თავი გააქნია.
— ჯერ არაფერს ვამტკიცებ.
მაგრამ ერთი გარემოება მაფიქრებს.
— რომელი?
— არც ერთ ძველ ჩანაწერში არ წერია, ვინ ამოიცნო ცხედარი.
⸻
ელიზაბეთის აჩრდილი ნელა მიუახლოვდა.
მისი სახე გაფითრებული იყო.
— რას გულისხმობთ?
აშკროფტმა მას ყურადღებით შეხედა.
— იმ ღამეს დიდი ხანძარი გაჩნდა.
შემდეგ ქაოსი დაიწყო.
ყველა შეშინებული იყო.
თუ ცხედარს სახე დაუზიანდა…
ვინ იტყოდა დანამდვილებით, ვის უყურებდნენ?
ელიზაბეთი შეკრთა.
— არა…
— დიახ, — მშვიდად განაგრძო აშკროფტმა.
— შეიძლება მთელი სამი საუკუნის განმავლობაში არასწორ ადამიანს გლოვობდნენ.
⸻
უილიამმა მაგიდაზე გაშლილი საგვარეულო წიგნი გადაშალა.
ფურცლებს სწრაფად ჩაჰყვა.
უცებ ერთ ადგილას გაჩერდა.
2026-07-18 07:24:56