Σκέφτομαι πως στο τελευταίο σεμινάριο του #apofasizo, στο ΑΛΜΑ, σε αυτό το ταξίδι προς το φως και την ελευθερία, δεν ήρθα αντιμέτωπη απλώς μόνο με τον εαυτό μου. Ήρθα αντιμέτωπη και με το ρεπερτόριό μου. Την έννοια του ρεπερτορίου την είχα ξανακούσει στο σεμινάριο της «Δυναμικής». Τότε όμως δεν της έδωσα την προσοχή που της άξιζε. Ίσως γιατί δεν ήμουν ακόμη έτοιμη να καταλάβω τι πραγματικά σήμαινε. Από παιδί υπάρχει πάντα ένα τραγούδι που παίζει μέσα στο μυαλό μου. Πες μου μια φράση και θα σου απαντήσω με έναν στίχο. Κι όμως, ενώ η δική μου ζωή δεν είχε ποτέ σχέση με φτώχεια, μιζέρια ή αδικία, τραγουδούσα αυτά τα τραγούδια σαν να είχα ζήσει κάθε τους λέξη. Σαν να κουβαλούσα μέσα μου τα βιώματα κάποιου άλλου. Θυμάμαι την πρώτη φορά που κράτησα μπουζούκι στα χέρια μου. Χωρίς να ξέρω ούτε μία νότα, άρχισα να μαθαίνω το «Θολωμένο μου μυαλό», το «Μάλιστα, κύριε», το «Πρώτο Φθινόπωρο», το «Πληγωμένο Αηδονάκι», το «Δεν έχει δρόμο να διαβώ»… Σήμερα, με όλη τη γνώση που έχω πάρει και βλέποντας τα επαναλαμβανόμενα μοτίβα της ζωής μου, ξέρω ότι οι λέξεις που επαναλαμβάνουμε δεν χάνονται. Γίνονται μάντρα. Τα μάντρα γίνονται πεποιθήσεις. Οι πεποιθήσεις γίνονται επιλογές. Και πολλές φορές οι επιλογές γίνονται η ίδια μας η ζωή. Όταν κοιτάζω πίσω, βλέπω ότι όλα αυτά τα τραγούδια είχαν έναν κοινό παρονομαστή. Τον πόνο. Ήταν το πιο οικείο συναίσθημά μου. Εκεί που υπάρχω και μαρινάρομαι. Σκέφτομαι καμιά φορά πως, ευτυχώς, που αγαπώ πολύ και τον χορό και το ένα αντισταθμίζει το άλλο. Αλλιώς θα ήμουν καταθλιπτική. Πέρυσι, στο Σεμινάριο του Πλούτου, έγραψα σε ένα χαρτί όλα τα συναισθήματα που δεν θέλω να ξαναζήσω. Φέτος, στο ΑΛΜΑ, η ψυχή μου στριμώχτηκε. Στριμώχτηκε και κλότσησε. Ήρθα αντιμέτωπη με κομμάτια του εαυτού μου που είχα θάψει. Ήρθα αντιμέτωπη και με εκείνο το χαρτί. Κατέβασα μπαλτά και πλήγωσα ανθρώπους που αγαπώ. Σήμερα μπορώ να πω κάτι που πριν από λίγο καιρό δεν θα μπορούσα. Όλα αυτά τα έφερα εγώ στη ζωή μου. Γιατί ίσως τελικά δεν ήταν τα τραγούδια που περιέγραφαν τη ζωή μου. Ίσως η ζωή μου άρχισε να μοιάζει στα τραγούδια που διάλεγα να τραγουδώ. Και μέσα σε αυτή την αλήθεια γεννήθηκε ξανά η ελπίδα. Βλέπω τον εαυτό μου να αλλάζει. Όχι από τη μια μέρα στην άλλη. Όχι όσο γρήγορα θα ήθελα. Αλλά αλλάζει. Αγάπη. Αλέξη. Σταύρο. Τα μαθήματά μου τα πήρα. Και με το παραπάνω. Σας ευχαριστώ. Σας αγαπώ. Σας ευγνωμονώ Ευχαριστώ και όλους τους φίλους μου και τους συνοδοιπόρους μου. Ήρθε η ώρα να αλλάξω ρεπερτόριο. Στείλτε μου, ρε παιδιά, κανένα τραγούδι να είναι χαρούμενο και αισιόδοξο. Σας αγαπώ πολύ όλους.❤️🙏 - @evangelialiama