ℓi☽rα :
Onun gidişi artık içimde eskisi gibi bir sızı bırakmıyor,şükür ki kendimi toparladım. Çünkü bu ilk vedası değildi. Defalarca gidip geldi, bu sefer sadece dönüşü daha uzak oldu. Benim canımı acıtan onun yokluğu değil, onun uğruna verdiğim emeğin ve gösterdiğim cesaretin karşılıksız kalmasıydı.
Bir kadın olarak, sevdiğim insanla aynı yolda yürüyebilmek için birçok kişinin göze alamayacağı şeyleri göze aldım. Hayatımı değiştirdim, korkularımı susturdum, kendi rahatımı ikinci plana attım. Üstelik bütün bunları yaparken bana en büyük cesareti veren de oydu,umut verdi, sözler söyledi, geleceğe dair hayaller kurdurdu. Sonra ise o hayallerin tam ortasında, kendi korkularının arkasına saklanarak beni yalnız bıraktı.
Ben onun yerinde olsaydım, benim için bu kadar mücadele eden bir insanı yarı yolda bırakmaya utanırdım. Aynaya baktığımda vicdanım bana hesap sorardı. Çünkü benim verdiklerim küçük şeyler değildi,sevdiği için kendinden ödün veren bir kadının en büyük fedakarlıklarıydı.
En acısı da giderken bile bana umut bırakmasıydı. Aradan yıllar geçse de bir gün bana ulaşmak isteyebileceğini söyleyerek, beni ne tamamen yanında tuttu ne de tamamen serbest bıraktı. İnsan bazen gidenin gidişine değil, giderken ardında bıraktığı boş umutlara yanıyor.
Artık geri dönmesini beklemiyorum. Çünkü bir kez kırılan güven, eski haline kolay kolay dönmez. Ben sevdim, inandım, sabrettim ve elimden gelenin fazlasını yaptım. O ise sevgisini değil, korkularını seçti. Bu yüzden içimde kapanmayan bir kırgınlık var. Hakkımı helal etmiyorum,bana yaşattığı maddi manevi her şeyi Rabbim ondan çıkarsın. Ben kötülük istemiyorum, sadece hakkımın yerde kalmamasını diliyorum.
Herkese de tek nasihatim şu: Sizin için mücadele eden, size güvenen ve hayallerini sizinle kuran bir insanın emeğini asla hafife almayın. Çünkü bazı yaralar zamanla kapanır,ama hiçe sayılan fedakarlığın izi insanın kalbinde çok uzun süre kalır.🌼🦋 E.I.
2026-07-20 11:36:46