@themagicofai_: "मेरो नाम किन बोलिएन?" काठमाडौंको एउटा सरकारी विद्यालयमा कक्षा ८ मा पढ्ने एक सानी केटी थिई। उसलाई चित्रकला असाध्यै मन पर्थ्यो। कक्षामा हुने हरेक चित्रकला प्रतियोगितामा उसले धेरै मेहनत गरेर सबैभन्दा राम्रो चित्र बनाउँथी। साथीहरू र धेरै शिक्षकहरूले पनि उसको प्रतिभाको प्रशंसा गर्थे। तर एउटा कुरा उसले सधैं महसुस गर्थी—अंग्रेजी पढाउने म्याम उसलाई खासै मन पराउनुहुन्नथ्यो। कारण उसलाई थाहा थिएन, तर म्यामको व्यवहार अरू विद्यार्थीभन्दा फरक थियो। सेमेस्टरको अन्तिमतिर म्यामले भनिन्, "यस वर्ष राम्रो चित्र बनाउने विद्यार्थीहरूलाई भोलिको विद्यालय सभामा सबैको अगाडि पुरस्कार दिइनेछ।" यो सुनेपछि सानी केटी धेरै खुसी भई। उसले सोची, "यसपटक मेरो नाम पक्कै आउँछ। मैले धेरै मेहनत गरेकी छु।" भोलिपल्ट बिहान विद्यालयको सभा सुरु भयो। साना कक्षादेखि पुरस्कार वितरण हुँदै गयो। एक-एक गरेर धेरै विद्यार्थीहरूको नाम घोषणा हुन थाल्यो। जब कक्षा ८ को पालो आयो, सबै साथीहरू एकअर्कालाई भन्दै थिए, "अब त तिम्रो नाम आउँछ।" तर... एउटा नाम कहिल्यै सुनिएन। त्यो थियो, उसै सानी केटीको नाम। अर्कै विद्यार्थीलाई पुरस्कार दिइयो। सभाभरि केही क्षण सन्नाटा छायो। धेरै विद्यार्थीहरू अचम्म मान्दै उसैतिर हेर्न थाले। सानी केटी पनि स्तब्ध भई। उसले केही बुझ्न सकिन। तर उसले कसैसँग केही भनिन। न कुनै गुनासो गरिन्, न कुनै झगडा। चुपचाप आफ्नो ठाउँमा बसेर सबै कार्यक्रम हेरिरही। केही समयपछि उसलाई स्पष्ट भयो कि अंग्रेजी म्यामले उसलाई व्यक्तिगत रूपमा मन पराउनुहुन्न रहेछ, र त्यसले उसको मन धेरै दुखायो। त्यो दिन उसले पुरस्कार त पाइन, तर एउटा ठूलो पाठ सिकिन्— "अरूको व्यवहारले आफ्नो प्रतिभाको मूल्य निर्धारण गर्दैन। साँचो मेहनत र प्रतिभा एक दिन अवश्य चिनिन्छ।" "यो कथा वास्तविक जीवनमा भएको एउटा घटनाबाट प्रेरित (Related to a Real Life Incident) हो।"