_mamedoff_020__ :
Bir insanı bütün qəlbinlə sevirsən. Onun kədərini öz dərdin bilirsən, sevincini öz xoşbəxtliyin kimi yaşayırsan. Yorulduğunu gizlədirsən ki, o rahat olsun. Sındığını gizlədirsən ki, o üzülməsin. Amma qəribədir, insan bəzən nə qədər çox sevərsə, bir o qədər az qiymət görür.
Çünki bəzi insanlar daim sevilməyə öyrəşəndə, həmin sevginin nə qədər dəyərli olduğunu unutmağa başlayırlar. Sənin varlığın onlar üçün adiləşir. Göstərdiyin qayğı artıq minnətdarlıq doğurmur, adi bir şeyə çevrilir. Elə bilirlər ki, sən həmişə orada olacaqsan, nə olursa olsun getməyəcəksən.
Ən ağrılı tərəfi isə budur ki, insan qarşısındakının dəyişməsindən çox, özünün dəyişməsindən qorxur. Çünki bir müddət sonra içində suallar yaranır. Niyə bu qədər dəyər verdim? Niyə özümü unutdum? Niyə sevgimin qarşılığında laqeydlik gördüm?
Və... vaxtilə sevgiyə inanan bir ürək şübhə etməyə başlayır. Vaxtilə hər kəs üçün yaxşılıq istəyən bir insan özünü qorumaq üçün divarlar hörür. Çünki bəzi yaralar xəyanətdən yox, qiymətsiz hiss etdirilməkdən açılır.
Bəlkə də problem sevməkdə deyil. Bəlkə də problem sevginin dəyərini bilməyən insanlara ürəyimizi əmanət etməkdədir.
Çünki sevgi insanı yüksəltməlidir, alçaltmamalıdır. Hüzur verməlidir, tükəndirməməlidir. Əgər bir sevgi səni hər gün bir az daha yorur, bir az daha susdurur, bir az daha özündən uzaqlaşdırırsa, onda o sevgi deyil, ürəyin çəkdiyi səssiz bir əzabdır.
2026-07-20 12:17:21