@arisar377: هڪ رات جو وقت هو، گهڻو اوندهه هئي، ۽ چنڊ جي روشني هر طرف پکڙيل هئي، ڄڻ رات کي ڏينهن بڻائي رهي هجي۔ ۽ مان هوس، ڇت تي ويٺو، پنهنجن غمن جون ڪهاڻيون ياد ڪري روئي رهيو هوس۔ الله سان شڪايت ڪري رهيو هوس: “يا الله، منهنجي سان ائين ڇو ٿو ٿئي؟ ڇو مان ئي ايترو بدقسمت آهيان؟ ڇو هر دفعي منهنجي نصيب ۾ درد ئي لکيل هوندو آهي؟” زندگي اهڙي لڳي ٿي، جتي انسان جڏهن ڪنهن نئين راهه تي قدم رکي ٿو ته شروعات ۾ سڀ ڪجهه خوبصورت لڳندو آهي، دل چوندي آهي ته هاڻي شايد سڪون ملندو۔ پر آهستي آهستي هلندي هلندي انسان ٿڪجي پوي ٿو۔ اهڙو وقت به اچي وڃي ٿو، جو دل چوي: “ڇا پاڻ کي ختم ڪري ڇڏيان؟ هتي نه رهان؟” ڪجهه ڏينهن اهڙا به آيا آهن، جيڪي برداشت ڪرڻ تمام ڏکيا هئا۔ اهي زخم، اهي صدمه ــ اهڙا صدمه هوندا آهن، جيڪي نه سمجهي سگهجن ٿا، نه بيان ڪري سگهجن ٿا۔ ۽ مان ڪيترن سالن کان اهڙن ئي صدمَن سان وڙهندو پيو اچان۔ منهنجو غم ختم ٿيڻ جو نالو ئي نٿو وٺي۔ دل چاهي ٿي ته ڪو هڪ ڀيرو اچي، مون کي پنهنجي سيني سان لڳائي، ۽ مان کيس ٻڌايان ته مون کي ڪيتري تڪليف هئي۔ شايد ان هڪ ڀاڪر سان منهنجا سڀ درد ختم ٿي وڃن۔ پر خبر ناهي، غم اوچتو زندگي ۾ ڪٿان اچي ويا۔ زندگي ۾ گهڻيون مصروفيتون مليون، ڪيترائي ماڻهو مليا، پر هر انسان پنهنجي طريقي سان مون کي تڪليف ڏني، ذليل ڪيو۔ هاڻي اهڙو وقت به اچي ويو آهي، جو مون کي پاڻ کان ئي ڊپ لڳڻ لڳو آهي۔ ڪڏهن سوچيندو آهيان، متان هڪ ڏينهن چار ديواري اندر منهنجي لاش ملي وڃي، ۽ پوءِ منهنجا گهر وارا ڇا سوچيندا؟ انهن مصيبتن سان وڙهندي وڙهندي مان تمام گهڻو ٿڪجي پيو آهيان۔ هاڻي ڪڏهن ڪڏهن دل چوي ٿي ته مرڻ آسان آهي، ڇو ته جيئڻ کان دل ڀرجي وئي آهي… ها، هاڻي جيئڻ کان دل ڀرجي وئي آهي۔ #sindhistatus #sindhisong #foryoupage❤️❤️ #pppppppppppppp #vir