@alon.ng.diwa: Ipinagluksa ko ang anino ng dating tayo— hindi noong tuluyan kang umalis, kundi noong nagsimula tayong mabuhay na parang mga estrangherong marunong pa ring tawagin ang isa’t isa sa dating mga pangalan. Unti-unti kitang nakita na mawala habang nakaupo ka pa sa tabi ko. Unti-unti kong narinig ang katahimikang pumalit sa mga salitang dati’y sapat na upang buuin ang isang tahanan. At ang pinakamalaking trahedya— hindi ang pagkawala. Kundi ang pananatili. Ang pagpili nating kumapit sa isang pag-ibig na matagal nang huminto sa paghinga, sabay kumbinsihin ang isa’t isa na natutulog lamang ito. Araw-araw, may inililibing tayong bahagi ng “tayo.” Isang pangako ngayon. Isang lambing bukas. Isang pangarap kinabukasan. Hanggang sa wala nang natira kundi mga alaalang nagpapanggap na kasalukuyan. At ako— ako ang naging tagapagluksa ng relasyong wala namang opisyal na libing. Tahimik kong ipinagdasal ang mga bagay na hindi na maililigtas. Tahimik kong niyakapang bangkay ng pag-asang ikaw pa rin ang uuwi. Ngunit paano nga ba mabubuhay ang pag-ibig kung ang dalawang taong dapat humihinga rito ay matagal nang nalunod sa pagpapanggap? Kaya nang tuluyan kang umalis, wala na akong natirang luha. Nauna ko na pala itong iniyak sa bawat gabing nararamdaman kitang lumalayo kahit magkadikit pa ang ating mga kamay. Hindi kita nawala sa araw na iniwan mo ako. Nawala kita sa araw na pareho nating piniling maging tapat sa kasinungalingang buhay pa ang dating tayo. #fyp #foryoupage #poem #67 #fyppppppppppppppppppppppp
