ჯაბა დადიანი მწერალი :
ჯაბა დადიანი
ვეფხისტყაოსანი III
თავი XXIV — ორი გზის საიდუმლო
იდგნენ ოთხნი მოყმენნი გზათა გასაყარზე.
ერთსა გზასა ოქროს მტვერი ეფინა, ზეციურ შუქს ჰგავდა მისი ელვარება; მეორე კი უბრალო ქვით იყო მოკირწყლული, ზედ ველური ბალახი ამოსულიყო, და არც თვალს იტაცებდა, არც ამპარტავან გულს იზიდავდა.
იმედმა სიჩუმე დაარღვია.
— ნუ დაუჯერებთ თვალს.
ხშირად ბრწყინვალება მხოლოდ გამოცდაა, ხოლო სიმდაბლე — ჭეშმარიტება.
ავთანდილმა ოქროს გზას შეხედა.
მის თვალწინ უეცრად გამოჩნდა ძლიერი სამეფოები, მშვიდობიანი ქალაქები, გამარჯვებული ლაშქრები და მეფეები, რომლებიც ტარიელის სახელს ადიდებდნენ.
ფრიდონმაც იხილა დიდებული დარბაზები, სადაც რაინდთა საგალობლები საუკუნეებს გასდევდა.
არიონმა იხილა წიგნები, რომლებშიც მათი სახელები ოქროს ასოებით იყო ჩაწერილი.
მაგრამ ტარიელი დუმდა.
იგი მეორე გზას უყურებდა.
იქ არაფერი ჩანდა.
არც დიდება.
არც ტაში.
არც გვირგვინი.
მხოლოდ შორი გზის ბოლოს პატარა ბავშვი იდგა.
ხელში ჩამქრალი ჩირაღდანი ეჭირა.
ტარიელი ნელა მიუახლოვდა.
ბავშვმა თავი ასწია.
— რაინდო… ცეცხლი ჩამიქრა.
ტარიელმა თავისი პირველი ცეცხლი ხელისგულზე დაიდო.
მისი ალი არც შემცირებულა, არც დასუსტებულა.
მან ბავშვის ჩირაღდანი აანთო.
იმ წამს ბილიკზე მეორე ბავშვიც გამოჩნდა.
შემდეგ — მესამე.
შემდეგ — ასი.
შემდეგ — ათასი.
ყველას ხელში ჩამქრალი ჩირაღდანი ეჭირა.
ტარიელი ყველას უნაწილებდა ცეცხლს.
და საოცრება მოხდა.
რაც უფრო მეტ ჩირაღდანს ანთებდა, მით უფრო კაშკაშა ხდებოდა პირველი ალი.
ამასობაში ოქროს გზაზე მდგარი სასახლეები ნელ-ნელა გაქრნენ.
გვირგვინები მტვრად იქცნენ.
დიდების ხმებიც დადუმდა.
იმედმა თქვა:
— ხედავ, ტარიელ?
დიდება, რომელსაც მხოლოდ საკუთარი სახელი კვებავს, დროზე ხანმოკლეა.
მაგრამ სინათლე, რომელსაც სხვას აძლევ, საუკუნეთა შემდეგაც ანათებს.
ამ დროს ცა გაიხსნა.
2026-07-23 05:18:10