❝ အသက်ကြီးလာတာထက်… အသိကြီးလာဖို့က ပိုအရေးကြီးပါတယ် ❞ အသက်ရှင်နေတာ ကြာလာတာနဲ့အမျှ သဘောပေါက်လာတာ တစ်ခုရှိပါတယ်။ဘဝကို ပင်ပန်းစေတာ အလုပ်တွေ မဟုတ်ပါဘူး။လူမှားတွေ…နေရာမှားတွေ…ကိုယ်နဲ့ မသင့်တော်တော့တဲ့ အရာတွေကို အကြာကြီး ဆုပ်ကိုင်ထားမိတာက ပိုပြီး ပင်ပန်းစေတာပါ။ ဘဝကို ပြောင်းလဲပေးခဲ့တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုရှိတယ်။ လူမှားတွေကို စတင်စွန့်လွှတ်ခဲ့တာပဲ။ လူအများစုက ထွက်သွားရမယ့် နေရာမှာ သည်းခံနေကြတယ်။ အဲဒါက ဘဝကို အပင်ပန်းဆုံး ဖြစ်စေတယ်။ငယ်တုန်းကတော့ သည်းခံတာကို အကောင်းဆုံးလို့ ထင်ခဲ့တယ်။အခုတော့ သိလာတယ်။သည်းခံသင့်တဲ့အရာ ရှိသလို…ထွက်သွားသင့်တဲ့ အချိန်လည်း ရှိတယ်ဆိုတာကိုပါ။ ကိုယ့်ကို မလေးစားတဲ့နေရာမှာကိုယ့်တန်ဖိုးကို သက်သေပြနေဖို့ မလိုပါဘူး။ကိုယ့်ကို မယုံကြည်တဲ့လူရှေ့မှာကိုယ့်ကောင်းကွက်တွေကို အတင်းရှင်းပြနေဖို့ မလိုပါဘူး။ကိုယ့်ရှိနေခြင်းကို တန်ဖိုးမထားတဲ့သူအတွက်ကိုယ့်ဘဝအချိန်တွေကို ဆက်ပြီး ရင်းနှီးနေဖို့လည်း မလိုပါဘူး။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝမှာ အဖိုးတန်ဆုံးအရာက ငွေမဟုတ်ပါဘူး။ပြန်မရနိုင်တော့တဲ့ “အချိန်” ပါ။ငွေဆုံးရှုံးရင် ပြန်ရှာလို့ရတယ်။စီးပွားရေးကျရင် ပြန်ထူထောင်လို့ရတယ်။ဒါပေမယ့် ကုန်သွားတဲ့ အချိန်ကိုတော့ ဘယ်လိုမှ ပြန်မဝယ်နိုင်ပါဘူး။ဒါကြောင့် ကျမ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို အမြဲချတယ်။စိတ်ပင်ပန်းစေတဲ့ လူတွေနဲ့ ဝေးဝေးနေမယ်။အဆိုးမြင်စိတ်တွေ ပြည့်နေတဲ့ နေရာတွေက ထွက်လာမယ်။ကိုယ့်တန်ဖိုးကို လျှော့ချနေတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို မဖက်တွယ်တော့ဘူး။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့…ဘဝရဲ့ အနာဂတ်ဟာဘယ်သူ့စိတ်ကြိုက် ဖြစ်ဖို့ မဟုတ်ဘူး။ငါတို့ရဲ့ အချိန်ဟာဘယ်သူ့ရဲ့ မရင့်ကျက်မှုကိုမှ ခံနေရဖို့ မဟုတ်ဘူး။ ဘဝဟာကိုယ့်ကို တန်ဖိုးမထားတဲ့ လူတွေအတွက် အသုံးချခံဖို့ မဟုတ်ဘူး။အသက်ကြီးလာလေလေ လူအများကို ဖက်တွယ်ထားတာထက် မှန်ကန်တဲ့ လူနည်းနည်းကို ရွေးချယ်တတ်လာတယ်။နေရာများများကို သိမ်းပိုက်တာထက် စိတ်အေးချမ်းတဲ့ နေရာတစ်ခုကို ပိုတန်ဖိုးထားလာတယ်။ ဘဝက တိုတောင်းပါတယ်။ဒါကြောင့်…ကိုယ့်ကို ချစ်တဲ့သူတွေနဲ့ နေပါ။ကိုယ့်တန်ဖိုးကို မြှင့်တင်ပေးတဲ့ နေရာမှာ နေပါ။ကိုယ့်အိပ်မက်ကို နားလည်ပေးတဲ့ လူတွေနဲ့ လက်တွဲပါ။နောက်ဆုံးမှာ…ဘယ်သူကမှ ကိုယ့်ဘဝကို ကိုယ့်အစား မရှင်သန်ပေးနိုင်ပါဘူး။ဒါကြောင့် ကိုယ့်ဘဝရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တိုင်းကို“ငါ ဒီဘဝကို ထိုက်တန်အောင် ရှင်သန်ခဲ့တယ်” လို့တစ်နေ့ ပြန်ပြောနိုင်မယ့် ရွေးချယ်မှုတွေနဲ့ပဲ ဖြတ်သန်းလိုက်ပါ။ #မူရင်းရေးသားသူအားလေးစားစွာ - @87idea1