ℓi☽rα :
Artık seni eskisi gibi özlemiyorum. Adını duyduğumda içimde eskisi gibi bir sızı olmuyor, gecelerim de aynı ağırlıkta geçmiyor. Zaman, acının keskinliğini azalttı. Ama bazı sorular var ki, zamanla bile yerinden kıpırdamıyor.
İnsanın kendi vicdanıyla kurduğu ilişki nasıl olur?
Bana yaşattıklarından sonra, geceleri gerçekten huzurla uyuyabiliyor musun? Sessizliğin içinde hiç mi aklına gelmiyorum? O 5,5 yıl… benim senin için bıraktıklarım, ertelediklerim, değiştirdiğim hayatım…
Giderken söylediğin bir cümle hala zihnimde duruyor:
Bunların hepsini benim için başka hiç kimse yapmazdı.
Bunu biliyordun. Farkındaydın. Buna rağmen yollarımız ayrıldı.
Bazen sadece şunu anlamaya çalışıyorum: İnsan, bir zamanlar bu kadar yakın olduğu birine nasıl bu kadar uzaklaşabilir? Nasıl hiçbir şey olmamış gibi yoluna devam edebilir?
Ben sana sadece sevgimi değil, yıllarımı, hayallerimi ve güvenimi verdim. Geriye çoğu zaman sessizlik kaldı.
Ama artık o sessizliğin içinden çıkıyorum. Kırıldım, yıprandım ama toparlanıyorum.
Ben, aslında sen sandığım kişiyi kaybettim. Sen ise seni gerçekten seven bir insanı geride bıraktın.
Hayat bir gün herkesin yolunu ayırır. Kalabalıklar dağılır, her şey sakinleşir ve insan en çok kendi iç sesiyle baş başa kalır. Belki o zaman, söylenmeyenler de duyulur.
İçimde bir öfke yok. Ama kapanması zaman alan bir iz var.
Sana karşı içimde taşıdığım yükü artık bırakıyorum.
Çünkü bazı hikayeler tamamlanmadan biter, bazı insanlar yarım kalır.
Ben seni hayatın akışına bırakıyorum. Çünkü insan herkesi susturabilir ama kendi iç sesinden kaçamaz. Ve hayat, her şeyi kendi dengesi içinde bir şekilde yerine koyar.🌼🦋 E.I.
2026-07-28 09:24:59