@subaha74: 👀👀

🥀_subaha_🥀

Open In TikTok:

Region: BD

Saturday 25 July 2026 17:33:32 GMT

7450

868

19

34

Music

Download

No Watermark .mp4 (0.98MB) No Watermark(HD) .mp4 (0.98MB) Watermark .mp4 (0MB) Music .mp3

Comments

Isma ibnat🌙 :

accha lagta hooo

2026-07-30 05:36:56

0

Arafat :

nice

2026-07-26 07:41:18

0

Shojib Hasan :

my gf

2026-07-25 18:10:01

0

T O W H ! D 🥂 :

2026-07-25 18:07:43

0

Rakib official 0.2 :

reply pai na akdin o

2026-07-27 02:18:26

0

md Saifuddin Akash 🥰🌹 :

অ

2026-07-26 04:46:31

0

𝓐 𝔂 𝓪 𝓷🍾 :

পুরো জেনারেশন পালিয়ে গেলো তুমি বাধে, তুমি কবে পালাচ্চো?

2026-07-29 11:55:35

0

Arman Chy :

💖💖

2026-07-27 04:39:32

0

Mr᭄SAKIBUL★᭄ꦿৃৃ :

💋

2026-07-25 17:56:57

0

Tarek🫣 :

🥰🥰🥰

2026-07-26 05:08:44

0

𝓐 𝔂 𝓪 𝓷🍾 :

😁😁😁

2026-07-25 21:16:54

0

ꨄ 𝙲 𝚊 𝚌 𝚝 𝚞 𝚜 ꨄ :

🌸🌸🌸

2026-07-25 18:04:36

0

🌚RAHI🌝 :

❤️❤️❤️

2026-07-26 13:31:51

0

Tawrat :

🌸

2026-07-25 17:39:48

0

SHAWON🪐⚰️ :

🎀

2026-07-27 06:43:48

0

To see more videos from user @subaha74, please go to the Tikwm homepage.

Other Videos

Talk to your kids about pornography before they ever see it. Yes, before. I know the fear:

Talk to your kids about pornography before they ever see it. Yes, before. I know the fear: "won't that put ideas in their head?" It doesn't. A protective conversation doesn't create curiosity. It builds an internal alarm. Here's the version for little kids, said the day you hand over a tablet. "Sometimes a scary or yucky picture pops up. If it does, come and show me. You'll never be in trouble for telling me." That one sentence does more than any parental control app. It makes you the first place they run, not the last.

तनहुँ क्षेत्र नम्बर १ दुईबाट संघीय निर्वाचनमा उम्मेदवार बन्ने लगभग पक्का भएका दुई पात्र को बारेमा केही तुलना । एकजना पात्र Abhisek Joshi Rudramsha (अभिषेक जोशी) जसलाई राष्ट्रियताको ज्वाला जस्तो देखिन्छ, जसले हिमालयको जरा जस्तै गहिरो राष्ट्रभक्ति र सनातन धर्मको संरक्षणमा आफूलाई अडिग राख्छन्; र अर्का डा. स्वर्णिम वाग्ले अवसरको बतासमा आएको एक झोका अज्ञात सुगन्ध जस्तो , जसले विदेशी भूमिमा रमेर अचानक नेपाली माटोमा झरेका छन्, तर त्यसमा देशको लागि त्यागभन्दा बढी व्यक्तिगत छनोट र पदको लोभ देखिन्छ। यो दुई व्यक्तित्वको तुलना एउटा प्रतीकात्मक कथा जस्तो छ: एउटा सदाबहार रूख जसले आँधीबेहरीमा पनि जरा गाडेर उभिन्छ, राष्ट्रिय स्वाभिमानको छाया दिन्छ; र अर्को एउटा पात जसले हावा अनुसार दिशा बदल्छ, जहाँबाट बढी फल पाइन्छ त्यतै झर्छ। यी दुईबीचको भिन्नता नेपालको वर्तमानमा राष्ट्रवाद र अवसरवादको संघर्षलाई प्रतिबिम्बित गर्छ, जसले हामीलाई सोच्न बाध्य बनाउँछ— देशको लागि सच्चा सेवा के हो? उनी युवा पुस्ताको लागि एउटा जीवन्त प्रेरणा हुन्, जसले वेद र उपनिषदका जटिल ज्ञानलाई आधुनिक भाषामा व्याख्या गर्दै समाजलाई जागृत गर्छन्। जोशीको वैचारिक जग गहिरो अध्ययन र साधनामा अडिएको छ; उनी धर्मलाई केवल आस्था होइन, समाजलाई अनुशासित बनाउने वैज्ञानिक पद्धति मान्छन्। राष्ट्र र धर्मलाई एकै सिक्काका दुई पाटा ठानेर उनी सधैं सांस्कृतिक सुरक्षाको लागि लड्छन्। बाह्य हस्तक्षेप र धर्मान्तरणका विरुद्ध उनको आवाज एउटा शंखध्वनि जस्तो गुन्जिन्छ, जसले नेपाली युवालाई आफ्नो मौलिक पहिचानसँग जोड्छ। नेपालको गौरवशाली इतिहास हिन्दुत्वमै जरा गाडेको छ, यसलाई पुनर्जागृत गर्नुपर्छ। सार्वजनिक बहसमा उनको तार्किक शैली इतिहास र शास्त्रका प्रमाणसँग जोडिएको हुन्छ, जसले विरोधीहरूलाई पनि सोच्न बाध्य बनाउँछ। यसको विपरीत, डा. स्वर्णिम वाग्लेको यात्रा एउटा यात्रीको कथा जस्तो छ, जसले विश्वका समृद्ध सहरहरू घुमेर अन्ततः नेपाली राजनीतिको मैदानमा अवतरण गरेका छन्, तर त्यसमा देशभक्तिको जरा भन्दा अवसरको पखेटा बढी देखिन्छ। विश्वका दिग्गज संस्थामा बौद्धिक जग बसाएका वाग्लेले विश्व बैंक जस्ता स्थानमा दशकौँ बिताए, विदेशी माटोमा डलर कमाए, परिवारलाई सुखी जीवन दिए। यो सबै 'कम्फर्ट जोन' मा रहँदा नेपालमा द्वन्द्व चलिरहेको थियो, सडकहरू धुलाम्मे थिए, जनता पीडामा थिए— तर उनी अन्तर्राष्ट्रिय मञ्चमा आर्थिक तथ्यांकहरू केलाउँदै थिए। जब नेपालमा वैकल्पिक राजनीतिको लहर आयो, पुराना नेताहरूप्रति वितृष्णा बढ्यो, तब उनी आफ्नो 'ग्लोबल' अनुभवलाई ब्राण्ड बनाएर फर्किए। यो एउटा 'प्यारासुट' अवतरण जस्तो लाग्छ, जसमा सिद्धान्तभन्दा पद प्राप्तिको हतारो बढी छ। कांग्रेसको थिङ्क ट्याङ्कबाट योजना आयोगको नेतृत्व गरेका उनी चुनावको मुखमा पार्टी छोडेर राष्ट्रिय स्वतन्त्र पार्टीबाट सांसद बने— यो राजनीतिक निष्ठा होइन, अवसरवादको उत्कृष्ट उदाहरण हो। उनका भाषणहरूमा 'इकोनोमेट्रिक्स' र 'ग्लोबल ट्रेण्ड्स' का कुरा सुन्दा लाग्छ, नेपाल एउटा प्रयोगशाला हो, र उनी त्यसका मुख्य वैज्ञानिक। तर गाउँका स्थानीय समस्यासँग उनको सामिप्यता कम छ, बढी डाटा र ग्राफसँग। आलोचकहरू भन्छन्— विदेशमा सबै जोहो गरेर अब शक्तिको लागि नेपाललाई प्रयोग गर्न आएका छन्। यो 'बौद्धिक अवसरवाद' को प्रतीक छ, जसमा त्याग कम र छनोट बढी देखिन्छ। यी दुई व्यक्तित्वको तुलना गर्दा राष्ट्रवाद र अवसरवादको खाडल स्पष्ट हुन्छ। जोशी एउटा जरा गाडेको रूख जस्ता छन्, जसले नेपाली माटोबाट नै पोषण लिन्छन्, सांस्कृतिक हस्तक्षेपका विरुद्ध उभिन्छन्, युवालाई आत्मविश्वास दिन्छन्। उनी राष्ट्रिय स्वाभिमानको लागि सधैं लडिरहेका छन्, जसमा व्यक्तिगत लाभभन्दा देशको भविष्य प्राथमिक छ। तर वाग्ले एउटा बादल जस्ता छन्, जसले जहाँ वर्षा पर्छ त्यतै बहन्छन्— विदेशी सफलतापछि नेपालमा शक्ति अभ्यास गर्न आएका। उनको बौद्धिक क्षमता निस्सन्देह छ, तर राजनीतिक यात्रा अवसरवादको शिखरयात्रा। यो तुलनाले नेपाललाई सोध्छ— हामी कस्तो नेतृत्व चाहन्छौं? जरा गाडेको राष्ट्रवादी, जसले इतिहासबाट सिक्छ, वा अवसरवादी, जसले ट्रेण्डबाट फाइदा लिन्छ? अन्तमा, यो दुईबीचको भिन्नता नेपालको भविष्यको लागि एउटा दर्पण हो। जोशीले हामीलाई आफ्नो जरा सम्झाउँछन्, राष्ट्रियताको ज्वाला बाल्छन्; वाग्लेले अवसरको खेल देखाउँछन्, जसमा देश सेवा एक छनोट मात्र हो। यदि नेपालले सच्चा राष्ट्रवाद अपनायो भने जोशी जस्ता व्यक्तित्वहरूले नै यसलाई उज्यालो बनाउनेछन्, अन्यथा अवसरवादले मात्र अस्थिर बादलहरू थप्नेछ। (साभार: शम्भु गजुरेल) #hilightseveryonefollowers #hilights #शम्भुकोसुइरो #foryoupageシforyou #politics

तनहुँ क्षेत्र नम्बर १ दुईबाट संघीय निर्वाचनमा उम्मेदवार बन्ने लगभग पक्का भएका दुई पात्र को बारेमा केही तुलना । एकजना पात्र Abhisek Joshi Rudramsha (अभिषेक जोशी) जसलाई राष्ट्रियताको ज्वाला जस्तो देखिन्छ, जसले हिमालयको जरा जस्तै गहिरो राष्ट्रभक्ति र सनातन धर्मको संरक्षणमा आफूलाई अडिग राख्छन्; र अर्का डा. स्वर्णिम वाग्ले अवसरको बतासमा आएको एक झोका अज्ञात सुगन्ध जस्तो , जसले विदेशी भूमिमा रमेर अचानक नेपाली माटोमा झरेका छन्, तर त्यसमा देशको लागि त्यागभन्दा बढी व्यक्तिगत छनोट र पदको लोभ देखिन्छ। यो दुई व्यक्तित्वको तुलना एउटा प्रतीकात्मक कथा जस्तो छ: एउटा सदाबहार रूख जसले आँधीबेहरीमा पनि जरा गाडेर उभिन्छ, राष्ट्रिय स्वाभिमानको छाया दिन्छ; र अर्को एउटा पात जसले हावा अनुसार दिशा बदल्छ, जहाँबाट बढी फल पाइन्छ त्यतै झर्छ। यी दुईबीचको भिन्नता नेपालको वर्तमानमा राष्ट्रवाद र अवसरवादको संघर्षलाई प्रतिबिम्बित गर्छ, जसले हामीलाई सोच्न बाध्य बनाउँछ— देशको लागि सच्चा सेवा के हो? उनी युवा पुस्ताको लागि एउटा जीवन्त प्रेरणा हुन्, जसले वेद र उपनिषदका जटिल ज्ञानलाई आधुनिक भाषामा व्याख्या गर्दै समाजलाई जागृत गर्छन्। जोशीको वैचारिक जग गहिरो अध्ययन र साधनामा अडिएको छ; उनी धर्मलाई केवल आस्था होइन, समाजलाई अनुशासित बनाउने वैज्ञानिक पद्धति मान्छन्। राष्ट्र र धर्मलाई एकै सिक्काका दुई पाटा ठानेर उनी सधैं सांस्कृतिक सुरक्षाको लागि लड्छन्। बाह्य हस्तक्षेप र धर्मान्तरणका विरुद्ध उनको आवाज एउटा शंखध्वनि जस्तो गुन्जिन्छ, जसले नेपाली युवालाई आफ्नो मौलिक पहिचानसँग जोड्छ। नेपालको गौरवशाली इतिहास हिन्दुत्वमै जरा गाडेको छ, यसलाई पुनर्जागृत गर्नुपर्छ। सार्वजनिक बहसमा उनको तार्किक शैली इतिहास र शास्त्रका प्रमाणसँग जोडिएको हुन्छ, जसले विरोधीहरूलाई पनि सोच्न बाध्य बनाउँछ। यसको विपरीत, डा. स्वर्णिम वाग्लेको यात्रा एउटा यात्रीको कथा जस्तो छ, जसले विश्वका समृद्ध सहरहरू घुमेर अन्ततः नेपाली राजनीतिको मैदानमा अवतरण गरेका छन्, तर त्यसमा देशभक्तिको जरा भन्दा अवसरको पखेटा बढी देखिन्छ। विश्वका दिग्गज संस्थामा बौद्धिक जग बसाएका वाग्लेले विश्व बैंक जस्ता स्थानमा दशकौँ बिताए, विदेशी माटोमा डलर कमाए, परिवारलाई सुखी जीवन दिए। यो सबै 'कम्फर्ट जोन' मा रहँदा नेपालमा द्वन्द्व चलिरहेको थियो, सडकहरू धुलाम्मे थिए, जनता पीडामा थिए— तर उनी अन्तर्राष्ट्रिय मञ्चमा आर्थिक तथ्यांकहरू केलाउँदै थिए। जब नेपालमा वैकल्पिक राजनीतिको लहर आयो, पुराना नेताहरूप्रति वितृष्णा बढ्यो, तब उनी आफ्नो 'ग्लोबल' अनुभवलाई ब्राण्ड बनाएर फर्किए। यो एउटा 'प्यारासुट' अवतरण जस्तो लाग्छ, जसमा सिद्धान्तभन्दा पद प्राप्तिको हतारो बढी छ। कांग्रेसको थिङ्क ट्याङ्कबाट योजना आयोगको नेतृत्व गरेका उनी चुनावको मुखमा पार्टी छोडेर राष्ट्रिय स्वतन्त्र पार्टीबाट सांसद बने— यो राजनीतिक निष्ठा होइन, अवसरवादको उत्कृष्ट उदाहरण हो। उनका भाषणहरूमा 'इकोनोमेट्रिक्स' र 'ग्लोबल ट्रेण्ड्स' का कुरा सुन्दा लाग्छ, नेपाल एउटा प्रयोगशाला हो, र उनी त्यसका मुख्य वैज्ञानिक। तर गाउँका स्थानीय समस्यासँग उनको सामिप्यता कम छ, बढी डाटा र ग्राफसँग। आलोचकहरू भन्छन्— विदेशमा सबै जोहो गरेर अब शक्तिको लागि नेपाललाई प्रयोग गर्न आएका छन्। यो 'बौद्धिक अवसरवाद' को प्रतीक छ, जसमा त्याग कम र छनोट बढी देखिन्छ। यी दुई व्यक्तित्वको तुलना गर्दा राष्ट्रवाद र अवसरवादको खाडल स्पष्ट हुन्छ। जोशी एउटा जरा गाडेको रूख जस्ता छन्, जसले नेपाली माटोबाट नै पोषण लिन्छन्, सांस्कृतिक हस्तक्षेपका विरुद्ध उभिन्छन्, युवालाई आत्मविश्वास दिन्छन्। उनी राष्ट्रिय स्वाभिमानको लागि सधैं लडिरहेका छन्, जसमा व्यक्तिगत लाभभन्दा देशको भविष्य प्राथमिक छ। तर वाग्ले एउटा बादल जस्ता छन्, जसले जहाँ वर्षा पर्छ त्यतै बहन्छन्— विदेशी सफलतापछि नेपालमा शक्ति अभ्यास गर्न आएका। उनको बौद्धिक क्षमता निस्सन्देह छ, तर राजनीतिक यात्रा अवसरवादको शिखरयात्रा। यो तुलनाले नेपाललाई सोध्छ— हामी कस्तो नेतृत्व चाहन्छौं? जरा गाडेको राष्ट्रवादी, जसले इतिहासबाट सिक्छ, वा अवसरवादी, जसले ट्रेण्डबाट फाइदा लिन्छ? अन्तमा, यो दुईबीचको भिन्नता नेपालको भविष्यको लागि एउटा दर्पण हो। जोशीले हामीलाई आफ्नो जरा सम्झाउँछन्, राष्ट्रियताको ज्वाला बाल्छन्; वाग्लेले अवसरको खेल देखाउँछन्, जसमा देश सेवा एक छनोट मात्र हो। यदि नेपालले सच्चा राष्ट्रवाद अपनायो भने जोशी जस्ता व्यक्तित्वहरूले नै यसलाई उज्यालो बनाउनेछन्, अन्यथा अवसरवादले मात्र अस्थिर बादलहरू थप्नेछ। (साभार: शम्भु गजुरेल) #hilightseveryonefollowers #hilights #शम्भुकोसुइरो #foryoupageシforyou #politics

#上热门 #一二布布 #情侣日常 #搞笑视频 #表情包

#上热门 #一二布布 #情侣日常 #搞笑视频 #表情包

#creatorsearchinsights part 87 pashto music 🎶 #hagiangadventure #vietnamtravel #pashtosong

#creatorsearchinsights part 87 pashto music 🎶 #hagiangadventure #vietnamtravel #pashtosong

"Faz parte do plano..." | Damon Salvatore edit | #damonsalvatore #thevampirediaries #damonsalvatoreedits #thevampirediariesedit #edit

#xh #fyp #viral

#xh #fyp #viral

About

Robot
API

Legal

Privacy Policy