"ငါ ပြိုလဲလို့ မဖြစ်ဘူး..." ဆိုတဲ့စိတ်နဲ့ နေ့ရက်ပေါင်းများစွာကို အံကြိတ်ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးတယ်။ "ငါ သန်မာနေရမယ်..." လို့ မာန်တင်းရင်း ဘယ်အရာကိုမှ အရှုံးမပေးခဲ့ဘူး။ လောကဒဏ်ရဲ့ ရိုက်ခတ်မှုတိုင်းကို အပြုံးတုတစ်ခုနဲ့ တုံ့ပြန်ရင်း၊ ပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ အမြင်မှာတော့ ငါဟာ အမြဲတမ်း သန်မာပြီး မယိုင်လဲတတ်တဲ့ လူတစ်ယောက်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့... အမေရယ် သန်မာပါတယ်ဆိုတဲ့ သစ်ပင်ကြီးတောင် မုန်တိုင်းပြင်းလာရင် လဲပြိုတတ်သေးတာပဲ။ သန်မာပါတယ်ဆိုတဲ့ လူတစ်ယောက်ကလည်း လောကရဲ့ ဒဏ်ချက်တွေကို နေ့စဉ် ရင်ဆိုင်ရင်း လဲပြိုလုနီးနီး ဖြစ်နေတဲ့အချိန်တွေ ရှိတာပါပဲ... အမေရယ်။ အတောင်ပံ ညောင်းလာရင် ခဏလောက် နားခိုဖို့တောင် ခက်ခဲလှတဲ့ ဒီလောကကြီးထဲမှာ၊ ရင်ဖွင့်နားခိုစရာ ရင်ခွင်ဆိုတာလည်း စာနာနားလည်ပေးမယ့်သူထက်၊ ဟန်ဆောင်မျက်နှာဖုံးတွေကို ဆောင်းထားတဲ့ လူတွေနဲ့သာ ပိုပြီး ပြည့်နှက်နေတယ်။ ဆူးခင်းလမ်းပေါ်က ခြေလှမ်းတိုင်းက မောပန်းလွန်းလို့ ကလေးငယ်တစ်ယောက်လို အော်ဟစ်ငိုချင်ပေမယ့်၊ ကိုယ့်နောက်မှာ ကိုယ့်ကို မှီခိုရှင်သန်နေတဲ့ အသီးအပွင့်လေးတွေ ရှိနေသေးလို့ ယိုင်နွဲ့နေတဲ့ ပခုံးကို ထပ်ပြီး တင်းထားရပြန်တယ်။ ပြိုလဲပိုင်ခွင့်တောင် မရှိတဲ့ ဘဝမှာ သန်မာသူရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲက အားငယ်ခြင်းဟာ... တစ်ခါတလေတော့ လောကကြီးတစ်ခုလုံးထက်တောင် ပိုလေးလံလွန်းပါတယ်။ အဲဒီလို အခိုက်အတန့်မျိုးမှာတော့... "ငါ ပြိုလဲသွားလို့ မဖြစ်ဘူး..." ဆိုတဲ့ စိတ်ကို ခဏလောက် မေ့ထားပြီး၊ အမေ့ရင်ခွင်မှာ ခေါင်းလေးတင်ရင်း... "အမေရယ်..သမီးပင်ပန်းလှပါပြီ" ဆိုပြီး နာကျင်ရသမျှတွေကို ရင်ဖွင့်လိုက်ချင်မိတယ်😢🤱 - @anyar.diary