किन पराईजस्तो व्यवहार गर्छौ माया…? म त उही मान्छे हुँ नि, जसलाई एक समय तिमीले गर्वका साथ “हजुर त मेरो प्राण हो” भनेर चिनाउने गर्थ्यौ। आज त्यही मान्छे तिम्रो नजरमा अपरिचित बनेको छ। समय फेरियो कि तिम्रो मन फेरियो, आजसम्म मैले बुझ्न सकेको छैन। याद छ, मेरा साना–साना खुसीमा तिमी हाँस्ने गर्थ्यौ, मेरो पीडामा तिमी आफैँ रोइदिने गर्थ्यौ। “म कहिल्यै छोड्दिनँ” भन्ने तिम्रा वाचा आज हावासँगै उडेर हराए। मैले त विश्वासलाई पूजा गरेँ, तर तिमीले त्यसलाई केवल एउटा समय बिताउने कथा बनाइदियौ। म अझै पनि उही छु—न मेरो माया घटेको छ, न तिम्रो सम्झना। फरक यति मात्र हो, पहिले तिमी मेरो साथमा थियौ, अहिले तिम्रा यादहरू मात्र साथमा छन्। तिमीले दिएको प्रत्येक शब्द आज पनि मनमा सुरक्षित छ, तर तिमी भने ती शब्दहरू बिर्सेर धेरै टाढा पुगिसकेछौ। सायद प्रेम बदलिँदैन, बदलिने त मानिसको मन रहेछ। नत्र, एकदिन “मेरो प्राण” भन्ने मान्छेलाई अर्को दिन “पराई” जस्तो व्यवहार कसरी गर्न सक्थ्यौ र? तिमीले छोडेर गएपछि मैले धेरै कुरा सिकेँ। कसैलाई आफ्नो संसार बनाउँदा, एकदिन त्यही संसार भत्किन पनि सक्छ भन्ने सत्य बुझ्न पाएँ। तर एउटा कुरा भने आज पनि सत्य छ—मेरो मायामा कुनै स्वार्थ थिएन। मैले तिमीलाई मनबाट माया गरेको थिएँ, त्यसैले त तिमी टाढा हुँदा पनि तिम्रो खुसीकै कामना गर्छु। यदि कहिल्यै फेरि हाम्रो भेट भयो भने, गुनासो गर्ने छैन। केवल एउटा प्रश्न सोध्नेछु—के साँच्चै म त्यति सजिलै बिर्सिन लायक थिएँ? कि समयले तिम्रो मन यति धेरै बदलिदियो कि एक समय “प्राण” भन्ने मान्छे आज पराईभन्दा पनि पराई बन्यो? कहिलेकाहीँ लाग्छ, माया हार्दैन, अपेक्षाहरू हार्छन्। अनि मन टुट्दा आँसु मात्र झर्दैन, कहिल्यै ननिको हुने घाउ पनि बस्छ। 🥀😥💔 - @creatore535