@meafflictio: İlahı, məni nə üçün belə əbədi narazı yaratmısan? Niyə bu qədər qorxmuş, bu qədər acıqlı? Nə üçün nə qədər yazaq, aciz olduğumu dərk etməliyəm? Niyə öz əhəmiyyətsizliyim üçün belə cəhənnəm əzabı çəkməliyəm? ... Biraz film haqqında məlumat verim. Film Tanrının sükutundan, inam böhranından və varlıq ağrısından bəhs edir. Məbəddə xidmət edən, amma daxilində inamını itirmiş bir keşişin (Tomas) və onun ətrafındakı insanların mənəvi çırpıntıları, soyuq və sakit bir İsveç kəndinin fonunda təsvir olunur. Kadrdakı sarılmış biləklər və sıxılmış yumruqlar da elə insanın öz acizliyi ilə üz-üzə qaldığı o anın vizual təsviridir. Gələk film barəsində mənim fikirlərimə. İnsan nə vaxt başını göyə qaldırıb sual verməyə başlayır? Yəqin ki, hər şey yolunda gedəndə yox. Nə vaxt ki həyatın soyuq küləyi pəncərəmizə dəyir, nə vaxt ki daxilimizdəki o kövrək rahatlıq güzgü kimi çartlayır, bax onda başlayırıq Yaradanla danışmağa. Amma bu danışıq həmişə dua kimi mülayim olmur,bəzən sükuta qarşı qışqırıq, bəzən də bir növ səmimi üsyan olur. ​Bergmanın bu kadrlarında gördüyümüz o sıxılmış yumruqlar əslində bütün bəşəriyyətin ortaq mənzərəsidir. İnsan elə bir varlıqdır ki, bir ayağı palçıqda, bir gözü ulduzlardadır. Ən böyük dərdimiz də elə bundadır. Öz kiçikliyimizi, əhəmiyyətsizliyimizi dərk edəcək dərəcədə şüurlu olmaq, və bu kiçikliyin əzabını çəkəcək qədər də dərin hiss etmək. ​İnsanın Tanrı ilə münasibəti bəzən atasının diqqətini çəkmək üçün ağlayan, çırpınan bir uşağın halına bənzəyir. Biz Yaradandan nə istəyirik? Bəlkə də sadəcə bir cavab, balaca bir işarə. Amma qarşılığında çox vaxt dərin bir sükut tapırıq. Bu sükut insanı yandırır, onu öz içindəki aclıqla, qorxularla baş-başa qoyur. "Niyə məni belə əbədi narazı yaratmısan?" sualı faktiki olaraq insanın öz varlıq yükünə qarşı bir etirazıdır. Biz sadəcə yaşamaq istemirik, biz yaşamağımızın bir mənası olsun istəyirik. Və o mənanı tapmayanda, daxilimizdəki o boşluq cəhənnəmə çevrilir. ​Nostaljik bir baxışla geriyə dönüb baxanda görürük ki, əslində əsrlər dəyişir, texnologiya inkişaf edir, amma insanın o təməl qorxusu dəyişmir. Həmin o yaralı biləklər, o gərgin damarlar min yıl əvvəl də var idi, bu gün də var. Biz hamımız öz kiçik dünyamızda böyük ağrılar daşıyırıq. Çünki insan olmaq indi öz acizliyini bilə-bilə ayaqda qalmağa çalışmaq deməkdir. Əgər bir quş olsaydıq, dənimizi dənləyib göyün üzünə çəkilərdik. Nə dünənin yükü belimizi əyərdi, nə sabahın qorxusu yuxumuzu qaçırardı. Əgər bir daş olsaydıq, nə bu soyuqluq canımızı yandırardı, nə də bu dilsiz sükut içimizi gəmirərdi. Amma bizi elə bir tələnin, elə bir bəlalı cəfənin ortasına atıblar ki, nə qaçmağa yol var, nə durmağa taqət. Bizə öz acizliyimizi, öz zərrə qədər kiçikliyimizi anlayacaq qədər iti bir ağıl veriblər, amma o kiçikliyin, o fani yükün altında un kimi əziləcək dərəcədə kövrək bir ürək qoyublar. Şüurumuz qandala dönüb ayağımızdan çəkir, hissiyyatımız qəfəsə dönüb sinəmizi sıxır. Nə daş kimi kar ola bilirik bu dünyaya, nə quş kimi vura bilirik özümüzü havaya... #kesfetazerbaycan #tanrı #kəşfetazərbaycan #film #keşfetbeniöneçıkar

Ağıllı Primat.

Open In TikTok:

Region: AZ

Tuesday 28 July 2026 04:11:06 GMT