@chellmeycaaa_: kok di pegang kak? takut melorot aja😭 #masukberanda #creatorsearchinsights #fyp

user15544679810
user15544679810
Open In TikTok:
Region: ID
Wednesday 29 July 2026 16:17:26 GMT
5863
232
10
21

Music

Download

Comments

jizsukasusu
Kibo :
cek dm
2026-07-30 02:32:29
0
alganterzzz
AL ganterzzz♣ :
pertama
2026-07-29 16:26:10
0
enjesjes181
libra enjes :
luuuaar biyaasaa
2026-07-30 17:36:13
0
viagociscosio12345
shintyaa_13 :
besar punya kakak nya ya😁
2026-09-15 07:51:52
0
rikelsaputra10
rikelsaputra 10 :
🥰🥰🥰
2026-07-30 05:41:13
0
To see more videos from user @chellmeycaaa_, please go to the Tikwm homepage.

Other Videos

“Diyos ang hayaan mong pumili para sa’yo—huwag ikaw.” Huwag mong ipilit ang isang bagay na hindi naman ibinigay sa’yo. Sapagkat may mga pagkakataon sa buhay na kahit gaano mo kamahal, kahit gaano mo ipinaglaban sa panalangin, kung hindi iyon ang kalooban ng Ama— hindi iyon mananatili. Masakit. Oo. Dahil hindi biro ang magmahal. Hindi biro ang umasa. At lalong hindi biro ang mawalan ng isang bagay na akala mo ay sagot na sa lahat ng panalangin mo. Darating ka sa puntong iisipin mo— “Bakit pa ipinadama kung hindi rin pala para sa akin?” “Bakit hinayaan Niyang mabuo kung kukunin din pala?” At doon ka susubukin— kung ang pananampalataya mo ay nakabatay lang sa nararamdaman mo, o kung kaya mong magtiwala kahit masakit, kahit hindi mo nauunawaan. Sapagkat ang totoo— hindi lahat ng ipinaparanas sa’yo ay para manatili sa’yo. May mga bagay na dumadaan lang para turuan ka, hubugin ka, at ihanda ka sa mas tamang ilalaan. Kung minahal mo siya, at naramdaman mong minahal ka rin niya, pero iniba ng Ama ang sitwasyon— huwag mong ipilit. Dahil ang pagpipilit ay hindi kailanman naging bahagi ng tunay na pagsunod sa Diyos. Ang pagpipilit ay para sa sarili. Pero ang pagpapakumbaba— iyon ang para sa Ama. Matuto kang umatras kahit gusto mong lumaban. Matuto kang manahimik kahit gusto mong ipaglaban. Matuto kang magbitiw kahit durog na durog ka na. Dahil minsan, ang pinakamalaking patunay ng pagmamahal mo sa Diyos ay ang kakayahan mong bitawan ang isang bagay na mahal na mahal mo— dahil alam mong hindi iyon ang kalooban Niya. Basahin mo ang mga pangyayari. Hindi lang gamit ang puso mo, kundi gamit ang pananampalataya mo. Kung ito ay naging magulo, kung ito ay napuno ng pagdududa, kung ito ay hindi nagbigay ng kapanatagan— baka iyon na ang sagot na matagal mo nang tinatanong. Hindi lahat ng “masaya” ay may basbas. At hindi lahat ng “masakit” ay kaparusahan. Minsan, ang sakit ay paraan ng Diyos para ilayo ka sa mali, at ihanda ka sa tama. Kaya huwag mong tanungin kung bakit nawala. Sa halip, itanong mo— “Ano ang itinuturo sa akin ng Ama?” At kapag nakita mo na ang sagot, ipagpasa-Diyos mo ang lahat. Ibigay mo sa Kaniya ang bigat. Ibigay mo ang mga tanong na walang kasagutan. Ibigay mo pati ang mga alaala na ayaw mo sanang kalimutan. Umiyak ka kung kailangan. Masaktan ka kung kailangan. Pero huwag mong kakalimutan— sumunod ka pa rin. Dahil ang pagsunod sa kalooban ng Ama ay hindi palaging masaya— pero ito ang palaging tama. At darating ang araw, hindi mo na hahanapin ang mga “bakit.” Hindi mo na iiyakan ang mga “sana.” Dahil mauunawaan mo na— na kung ano ang kinuha Niya, ay hindi para pahirapan ka, kundi para iligtas ka. At kapag buo na ulit ang pananampalataya mo, kapag natuto ka nang maghintay, kapag natutunan mong ipaubaya ang lahat— doon Niya ibibigay ang para sa’yo. Hindi pilit. Hindi magulo. Hindi masakit. Kundi malinaw, payapa, at may buong katiyakan na iyon ang Kalooban Niya. Kaya balikan mo ito, lalo na kapag nahihirapan ka: “Diyos ang hayaan mong pumili para sa’yo—huwag ikaw.” Dahil ang pinipili mo, pwedeng magkamali. Pero ang pinili ng Diyos— hinding-hindi kailanman magkakamali.
“Diyos ang hayaan mong pumili para sa’yo—huwag ikaw.” Huwag mong ipilit ang isang bagay na hindi naman ibinigay sa’yo. Sapagkat may mga pagkakataon sa buhay na kahit gaano mo kamahal, kahit gaano mo ipinaglaban sa panalangin, kung hindi iyon ang kalooban ng Ama— hindi iyon mananatili. Masakit. Oo. Dahil hindi biro ang magmahal. Hindi biro ang umasa. At lalong hindi biro ang mawalan ng isang bagay na akala mo ay sagot na sa lahat ng panalangin mo. Darating ka sa puntong iisipin mo— “Bakit pa ipinadama kung hindi rin pala para sa akin?” “Bakit hinayaan Niyang mabuo kung kukunin din pala?” At doon ka susubukin— kung ang pananampalataya mo ay nakabatay lang sa nararamdaman mo, o kung kaya mong magtiwala kahit masakit, kahit hindi mo nauunawaan. Sapagkat ang totoo— hindi lahat ng ipinaparanas sa’yo ay para manatili sa’yo. May mga bagay na dumadaan lang para turuan ka, hubugin ka, at ihanda ka sa mas tamang ilalaan. Kung minahal mo siya, at naramdaman mong minahal ka rin niya, pero iniba ng Ama ang sitwasyon— huwag mong ipilit. Dahil ang pagpipilit ay hindi kailanman naging bahagi ng tunay na pagsunod sa Diyos. Ang pagpipilit ay para sa sarili. Pero ang pagpapakumbaba— iyon ang para sa Ama. Matuto kang umatras kahit gusto mong lumaban. Matuto kang manahimik kahit gusto mong ipaglaban. Matuto kang magbitiw kahit durog na durog ka na. Dahil minsan, ang pinakamalaking patunay ng pagmamahal mo sa Diyos ay ang kakayahan mong bitawan ang isang bagay na mahal na mahal mo— dahil alam mong hindi iyon ang kalooban Niya. Basahin mo ang mga pangyayari. Hindi lang gamit ang puso mo, kundi gamit ang pananampalataya mo. Kung ito ay naging magulo, kung ito ay napuno ng pagdududa, kung ito ay hindi nagbigay ng kapanatagan— baka iyon na ang sagot na matagal mo nang tinatanong. Hindi lahat ng “masaya” ay may basbas. At hindi lahat ng “masakit” ay kaparusahan. Minsan, ang sakit ay paraan ng Diyos para ilayo ka sa mali, at ihanda ka sa tama. Kaya huwag mong tanungin kung bakit nawala. Sa halip, itanong mo— “Ano ang itinuturo sa akin ng Ama?” At kapag nakita mo na ang sagot, ipagpasa-Diyos mo ang lahat. Ibigay mo sa Kaniya ang bigat. Ibigay mo ang mga tanong na walang kasagutan. Ibigay mo pati ang mga alaala na ayaw mo sanang kalimutan. Umiyak ka kung kailangan. Masaktan ka kung kailangan. Pero huwag mong kakalimutan— sumunod ka pa rin. Dahil ang pagsunod sa kalooban ng Ama ay hindi palaging masaya— pero ito ang palaging tama. At darating ang araw, hindi mo na hahanapin ang mga “bakit.” Hindi mo na iiyakan ang mga “sana.” Dahil mauunawaan mo na— na kung ano ang kinuha Niya, ay hindi para pahirapan ka, kundi para iligtas ka. At kapag buo na ulit ang pananampalataya mo, kapag natuto ka nang maghintay, kapag natutunan mong ipaubaya ang lahat— doon Niya ibibigay ang para sa’yo. Hindi pilit. Hindi magulo. Hindi masakit. Kundi malinaw, payapa, at may buong katiyakan na iyon ang Kalooban Niya. Kaya balikan mo ito, lalo na kapag nahihirapan ka: “Diyos ang hayaan mong pumili para sa’yo—huwag ikaw.” Dahil ang pinipili mo, pwedeng magkamali. Pero ang pinili ng Diyos— hinding-hindi kailanman magkakamali.

About