داستان سنڌ جي ڪنهن قديم ۽ روحاني ڌرتيءَ تي، جتي صوفي بزرگن ۽ اوليائن پنهنجي سڄي حياتي امن، اخلاق ۽ خدا جي سچي بندگي جو سبق ڏنو، اتي هڪ ناميارو بزرگ پنهنجي آستاني تي ويٺل هو. هن بزرگ جي صحبت ۾ هر وقت دلين کي سڪون ڏيندڙ ذڪر ۽ حڪمت جون ڳالهيون هلنديون هيون. هڪ ڏينهن سندس در تي هڪ نوجوان پريشان حال ۾ آيو، جنهن جي هٿ ۾ هڪ خوبصورت فريم هو، جنهن تي زندگي جي حقيقتن ۽ گناهن جا عبرت‌ناڪ نتيجا لکيل هئا ۽ هيٺ نالو فقير عثمان درج هو. نوجوان بزرگ جي اڳيان هٿ ٻڌي ويھي رهيو ۽ عرض ڪيائين: "حضرت! هيءَ دنيا گناهن جي ور چڙهيل آهي، ماڻهو پنهنجي رب کان بي نياز ٿيندا پيا وڃن. مهرباني ڪري مون کي سمجهايو ته اهي ڪهڙا عظيم نقصان آهن جيڪي مختلف گناهن جي ڪري انسان جي دنيا ۽ آخرت تباهه ڪري ڇڏيندا آهن؟" بزرگ پنهنجي نينهن ڀريل اکين سان ان فريم تي لکيل لفظن ڏانهن ڏٺو ۽ پيار سان فرمايائين: گناهه (عام): جنهن گناهه سان عمر گهٽ ٿيندي آهي اهو آهي. ماءُ سان بدسلوڪي: جنهن گناهه سان انسان تي لعنت هوندي آهي اهو آهي. ڪوڙ: جنهن گناهه سان رزق ۾ تنگي ايندي آهي اهو آهي. زنا: جنهن گناهه سان پوري انسانيت ختم ٿيندي آهي اهو آهي. قتل: جنهن گناهه سان نعمتون کسجي وينديون آهن اهو آهي. تڪبر: جنهن گناهه سان دعا قبول نهين ٿيندي اهو آهي. وياج بزرگ اٿي στεون رکيون ۽ ان جي حڪمت تي روشني وجهندي فرمايائين ته جڏهن ڪو انسان پنهنجي والدين خاص ڪري ماءُ سان بدسلوڪي ڪري ٿو، ته هو پنهنجي ئي هٿن سان پنهنجي قسمت جا دروازا بند ڪري ڇڏي ٿو. ڪوڙ انسان جي گهر مان برڪت کڻي ويندو آهي ۽ رزق ۾ تنگي پيدا ڪندو آهي. زنا ۽ قتل جهڙا عمل معاشري جي بنيادن کي لڏائي ڇڏيندا آهن، جتي پوري انسانيت ۽ ان جون نعمتون زوال جو شڪار ٿي وينديون آهن. تکبر (غرور) انسان جي دل کي اهڙو ته سخت ڪري ڇڏيندو آهي جو سندس دعائون به عرش تائين پهچڻ کان محروم ٿي وينديون آهن، ۽ وياج انسان جو سڀ سک खोسي وٺندو آهي. نوجوان بزرگ جون اهي سچيون ۽ دل کي گهرو اثر ڏيندڙ ڳالهيون ٻڌي زار قطار روئي پيو ۽ پنهنجي اڳئين زندگي نيڪي ۽ سچائي جي راهه تي گذارڻ جو پڪو ارادو ڪيو فقير عثمان - @user9288159679175