မိဘကြောက်ရတဲ့ သား သမီးမျိုး မဖြစ်ပါစေနဲ့ ************************* ဖတ်ကြည့်နော်… ဒေါ်မြတ်မွန်ဟာ… အိမ်ကိုလာလည်တဲ့ သမီးလုပ်သူ ပြန်သွားတော့ သူ့ယောက်ျားကို လှမ်းပြောလိုက်ပါတယ်။ အဖေကြီးရေ… စောစောကလေ ကျွန်မ ပြောလိုက်တဲ့ ဆုံးမစကားကို သမီးက မကြိုက်ဘူးထင်တယ် မျက်နှာပျက်သွားတယ်။ ကျွန်မလေ ခု အသက်အရွယ်လေး ရလာတော့ သား သမီးတွေကို ကြောက်လာတယ်။ ဒီစကားကို ဒေါ်မြတ်မွန်ရဲ့ ခင်ပွန်း ဦးထင်ကျော်က ကြားတော့ အေးကွ အမေကြီး ရ… သား သမီးတွေက ကြီးလာတော့ သူတို့ဘာသာ ရပ်တည်လာနိုင်ကြတယ်။ မိဘတွေက အိုမင်းလာတော့ ကိုယ့်ဟာနဲ့ကိုယ် မရပ်တည်နိုင်ဖြစ်ပြီး သူတို့ကို မှီခိုစားသောက် နေထိုင်ရပြီ။ အဲဒီလိုအခါမျိုးမှာ မသိ မလိမ္မာတဲ့ သား သမီးတွေက မိဘကို လူရာမသွင်း မထီလေးစား လုပ်တော့တာ။ ဆူလျှင် ဆူ၊ အော်လျှင် အော်၊ ငေါက်လျှင် ငေါက်ပေါ့ကွာ။ တို့မိဘတွေမှာ မျက်နှာငယ်လေးနဲ့ ကြောက်နေရတာပေါ့ကွာ။ ဒါနဲ့ နေပါဦး… ကိုယ်တို့က ကိုယ့်အိမ်ကိုယ်နေပြီး ကိုယ့်လုပ်စာ ကိုယ်စားနေတာပါ။ အသက်ကြီးပြီ ဆိုပေမဲ့ ( ၆၀ )ကျော် သန်တုန်းမြန်တုန်းပါကွ ဘာကြောက်ရမှာလဲ-? ကိုယ့်အိမ် ကိုယ်နေပြီး ကိုယ့်လုပ်စာ ကိုယ်စားနေတာပဲ။ သူတို့ကို မှီခိုကပ်နေ စားနေရတာလဲ မဟုတ်ပါဘူးကွာ။ ကိုယ်ကတော့… သား သမီးလုပ်စာ စားရမှာ သိပ်ကြောက်တာ။ ဒါကြောင့်လဲ… သား သမီးကို အားကိုးစရာမလိုဘဲ နေနိုင်စားနိုင်အောင် ကြိုးစားခဲ့တာ ဘာကြောက်စရာလိုလို့လဲ-? ဦးထင်ကျော်က မိန်းမဖြစ်သူ အားမငယ်အောင် မာန်ပါပါနဲ့ ပြန်ပြောလိုက်ပါတယ်။ ဒေါ်မြတ်မွန်က… အဖေကြီးပြောတာကတော့ ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့… ကျွန်မကလေ သား သမီးတွေကို ငယ်ငယ်ကလို ကလေးလေးလိုပဲ မြင်ပြီး မကြိုက်တာတွေ့လျှင် ပြောချင်တယ်။ ဆိုစရာရှိလျှင် ဆိုချင်တယ်။ မိဘမေတ္တာ အပြည့်နဲ့ပါ။ အဲဒီအခါ သူတို့မကြိုက်ဘဲဖြစ်ပြီး ပြန်ပြော ခံပြော နှုတ်လှံထိုးမှာ စိုးရိမ်တယ်။ အဲဒီလိုမဟုတ်လျှင်တောင် သူတို့စိတ်ထဲကနေ ငြိုငြင်ပြီး သူတို့အပြစ်ဖြစ်မှာကို ကြောက်တာပါ။ သူတို့ကိုကြောက်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီတော့မှ ဦးထင်ကျော်က သြော် ဒီလိုလား… အဲဒီလိုကြောက်လျှင် ကြောက်ပါကွာ။ အဲဒါမျိုးကတော့… ကိုယ်လည်း ကြောက်ပါတယ်။ တို့သိထားဖို့က ကိုယ့်ရဲ့ သား သမီးတွေကို ငယ်ရွယ်စဉ်ကလို ကလေးလေးလို မြင်ပြီးတော့ သဘောထားပြီးတော့ အစစအရာရာ လိုက် မပူ လိုက်မပြောနဲ့တော့ပေါ့ကွာ။ သူတို့ကလည်း သူတို့ အရွယ်ရောက်လာလို့ ရှာလာနိုင် ကိုယ့်ဘာသာ ရပ်တည်လာနိုင်တော့ သူတို့မှာ မာန်မာနတွေ ရှိလာကြတယ်ကွ။ သူတို့ သိတယ် တတ်တယ် နားလည်တယ် ပြောစရာမလိုဘူးလို့ ဖြစ်လာတတ်တယ်။ သား သမီးတိုင်းတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ အသိ အလိမ္မာနည်းပါးတဲ့ သားသမီးတွေ ဖြစ်တတ်တာပေါ့ကွာ။ အဲဒါဆိုလျှင် ကျွန်မတို့က အမြင်မတော်လျှင် မပြောရတော့ဖူးလား-? ကျွန်မတို့က မိဘတွေလေ။ အေးပါကွာ… မိဘဖြစ်နေပြီး သား သမီး လမ်းမှားနေတာကို မပြောပြန်လျှင်လည်း မိဘကောင်း မပီသရာ ကျဦးမယ်။ အဲဒီတော့ကွာ သူတို့မကြိုက်ဘူး ထင်လျှင် မြင်တိုင်း မပြောနဲ့ မလွဲမရှောင်သာမှ ပြော အရိပ်အခြေအနေ ကြည့်ပြီး ပြောပေါ့ ဟုတ်ဖူးလား-? ကောင်းပါပြီရှင် ငယ်ငယ်တုန်းကတော့ သူတို့က မိဘဆူမှာ ရိုက်မှာ ငြိုငြင်မှာ ကြောက်ခဲ့ရတာ။ ခုချိန်မှာတော့… ကျွန်မတို့က တစ်ခါပြန်ကြောက်ရတာပေါ့။ ဟုတ်ဖူးလား-? ဒေါ်မြတ်မွန်က ထေ့သလိုပြန်ပြောလာတယ်။ ဦးထင်ကျော်က… သူတို့ ကြောက်တာနဲ့ တို့ကြောက်တာက မတူပါဘူးကွာ။ တို့က… သူတို့ငယ်ငယ်ကဆိုလျှင် သူတို့လေးတွေ ပညာမတတ်မှာ စိုးရိမ်လို့ ကြီးလာလျှင် ကိုယ့်ဘာသာ မရပ်တည်နိုင်မှာ ကြောက်ပြီးတော့ ပြောခဲ့ ဆူခဲ့ကြတာပါ။ ခုကြီးလာပြန်တော့ မိဘကို ကလန်ကဆန်လုပ်ပြီး သူတို့အပြစ်ဖြစ်မှာ ကြောက်နေရပြန်ရော။ တို့က ကြောက်နေရတဲ့ မိဘတွေပေါ့ကွာ ဆိုတော့ အင်းပေါ့လေ သူတို့ကို မှီခိုကပ်ရပ် နေထိုင်ရလို့ ကြောက်နေရတာနဲ့စာလျှင် ခုကြောက်ရတာက တော်ပါသေးတယ်။ ဒေါ်မြတ်မွန်တစ်ယောက် နားလည် သဘောပေါက်သွားလို့ ထင်ရဲ့ မျက်နှာသေလေးနဲ့ အခန်းထဲကို ဝင်သွားပါတော့တယ်။ မိဘတွေ မကြောက်ရတဲ့ သား သမီးများ ဖြစ်နိုင်ကြပါစေ… မူရင်း-Credit-Min Kyi မေတ္တာဖြင့်… အရှင်ပုည( ဝကုန်း ) မဟာအောင်မြေကျောင်းတိုက် နေပြည်တော် တပ်ကုန်းမြို့ - @lwin.aung538