enzel :
This is just a simple story of my life but I hope this will change something about your perspective.
back then, I was just a lonely student with no friends and distant family. It hurts even more when you come home and there's no one to ask how's your school, no one care if you're there or you're gone, so I used to think na walang kwenta ang pagkabuhay ko at kung mamamatay man o mabubuhay ako, wala Namang epekto yun sa mga tao. But everytime na uuwi ako, dinadaanan ko yung munting pusa na payat na payat, hindi ko sya inampon because my family doesn't want cats so dinadaanan ko na lang sya, later on kapag pupuntahan ko sya kung saan pinapakain ko sya, she's already there, waiting for me patiently.
But one day, nasunugan ang school namin at mismong katabi lang ng room ko, nakalabas yung mga classmate ko Pero I struggled because meron mga nasusunog na kahoy yung nalalaglag tapos mausok pa, that's when I realized I'm stucked and I'm already thinking na that was my end, naisip ko rin na kung mamamatay ako don, wala Namang malulungkot, baka mabawasan pa ang pabigat kaya I just closed my eyes and wait for the fire na kainin ko but suddenly the picture of the cat waiting patiently for me to feed her kicks in my mind, lumitaw Sakin yung kagustuhan kong umuwi pa kasi kung mamamatay ako, siguradong walang mag papakain sa pusa, siguradong mag damag Yun mag hihintay Sakin kaya I fought my fear at pinilit makalabas, and as expected nung umuwi ako, nandon yung pusa, nag hihintay Sakin, napaiyak ako kasi na realize ko na I was wrong, meron palang nag hihintay Sakin na umuwi, meron palang malulungkot kapag nawala ako and that was my cat na pinanood kong lumaki. This is a gentle reminder na hindi mo kailangan ng malaking reason para mabuhay, kahit Isang maliit na rason lang para manatili pa ay sapat na. Tumingin ka lang sa paligid mo, kung ang tao ay di ka kailangan, tandaan mong may mga munting bagay na matagal nang nag hihintay na mapansin.
2026-07-31 18:59:46