@darkhorse_984: Chapter83 หลังจากเกรซตั้งครรภ์ ลีออนก็ย้ายเกรซขึ้นมาอยู่ที่ห้องนอนที่มีหน้าต่าง เพื่อดูแลอย่างใกล้ชิด เวลาผ่านไปหนึ่งเดือน อาการแพ้ท้องของเกรซกลับรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ เธออาเจียนแทบทุกวัน จนร่างกายซูบผอมและแทบไม่มีแรงเหลือ ลีออนรีบเข้ามาดูด้วยความเป็นห่วง เกรซกลับพูดเพียงว่า "...นี่คือวิธีทรมานแบบใหม่ของคุณเหรอ? ยินดีด้วยนะ" ลีออนอุ้มเกรซขึ้นในอ้อมแขน ก่อนจะสั่งให้แม่บ้านออกไป เมื่อได้อุ้มเธอ เขาก็คิดในใจทันทีว่า ...ตัวเบาเกินไปแล้ว ยิ่งวันผ่านไปก็ยิ่งผอมลงเรื่อย ๆ จากนั้นเขาก็มองไปที่หน้าท้องของเกรซ ก่อนจะพูดกับเด็กในท้องว่า "ถึงกับทรมานแม่ของตัวเองตั้งแต่อยู่ในท้องเลยสินะ... สมกับเป็นลูกของฉันจริง ๆ แต่ก็เอาแต่พอดีหน่อย นี่มันผ่านมาตั้งหนึ่งเดือนแล้ว" ---- กลางดึก เกรซลุกขึ้นมานั่งร้องไห้อยู่คนเดียว สิ่งที่เธอกำลังเผชิญ ไม่ได้มีแค่อาการแพ้ท้อง แต่รวมถึงความทุกข์ทางจิตใจที่ค่อย ๆ สะสมจนแทบรับไม่ไหว ลีออนสะดุ้งตื่น รีบลุกขึ้นมาดูเธอด้วยความเป็นห่วง แต่เกรซกลับพูดออกมาว่า "...มีความสุขไหม?" "ความเจ็บปวดของฉัน... มันคือความสุขของคุณไม่ใช่เหรอ" หลังจากเกรซหลับไป ลีออนจึงเอ่ยตอบคำถามของเธอเบา ๆ "...ไม่ใช่อย่างนั้น" "...เพราะฉะนั้น รีบกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้แล้ว เธอต้องกลับมาต่อต้านฉันสิ" ---- เช้าวันต่อมา ลีออนตื่นขึ้นมาแล้วไม่พบเกรซ เขากวาดสายตามองหา ก่อนจะเห็นเกรซยืนเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยสายตาที่เลื่อนลอย สภาพจิตใจของเกรซกำลังทรุดหนักลงเรื่อย ๆ เธอไม่ได้เจ็บปวดแค่ทางร่างกายจากอาการแพ้ท้อง แต่ยังเริ่มมีภาวะซึมเศร้าร่วมด้วย เกรซไม่เหลือความหวัง ไม่เหลือแรงจะต่อต้าน และกำลังจมอยู่กับความทุกข์จากการต้องอุ้มท้องลูกของคนที่เธอเกลียดที่สุด การยืนเหม่อลอยอยู่เพียงลำพัง สะท้อนว่าเธอกำลังค่อย ๆ ปิดตัวเองจากโลกภายนอก และจมอยู่กับความสิ้นหวังมากขึ้นทุกวัน #trybegging #내게빌어봐 #รักใต้เงาแค้น #leonwinston #fyp

Céline / 🚩Red & Black🏴

Open In TikTok:

Region: TH

Thursday 30 July 2026 14:59:47 GMT