Μανώλη μου, αγάπη μου Δεν μπορώ ακόμα να πιστέψω πως δεν είσαι εδώ. Κάθε μέρα σε ψάχνω, κάθε νύχτα μιλάω μαζί σου και περιμένω να σε δω να μου χαμογελάς όπως πάντα. Παρακαλούσα την Παναγία να μου κόψει τα πόδια, να πάρω εγώ όλο τον πόνο, αρκεί να μη σε πάρει μακριά μου. Όμως οι άγγελοι σε ήθελαν κοντά τους. Και όσο κι αν πονάει η ψυχή μου, πιστεύω πως ακόμα και τώρα μας προσέχεις από εκεί ψηλά. Ο χρόνος περνά, όμως η απουσία σου δεν μικραίνει. Μας λείπεις κάθε μέρα, σε κάθε στιγμή της ζωής μας. Υπάρχουν στιγμές που μου φαίνεται σαν όνειρο και θα ξυπνήσω να σε δω δίπλα μου, ακόμα περιμένω να ακούσω τη φωνή σου, να δω το χαμόγελό σου, να νιώσω τη ζεστασιά της παρουσίας σου. Όμως, παρόλο που δεν είσαι πια εδώ, η αγάπη μας παραμένει ζωντανή μέσα στην καρδιά μου. Μου λείπεις περισσότερο απ’ όσο μπορούν να περιγράψουν οι λέξεις για να καταλάβει κάποιος. Κουβαλάω μαζί μου τις αναμνήσεις μας, τις όμορφες στιγμές που μοιραστήκαμε, τα όνειρα που κάναμε και την αγάπη που μας ένωσε. Αυτές οι αναμνήσεις είναι η δύναμή μου και ο πιο πολύτιμος θησαυρός μου. Μανώλη μου,δεν θα σε ξεχάσω ποτέ. Θα ζεις πάντα στις σκέψεις μου, στις προσευχές μου και σε κάθε χτύπο της καρδιάς μου. Σε ευχαριστώ για όλα όσα μοιραστήκαμε, για την αγάπη, τη στήριξη , τις στιγμές που έδωσαν νόημα στη ζωή μου αλλά και για όλα τα εμπόδια που ξεπεράσαμε μαζί. Αλλά τώρα η μοίρα μου έφερε το μεγαλύτερο εμπόδιο της ζωής μου, ένα βάρος που δεν θα μπορέσω ποτέ να ξεπεράσω. Ήρθες και μου είπες μια τελευταία κουβέντα που θα κρατήσω για πάντα μέσα στην ψυχή μου: «Σφίξου για τα κοπέλια μας…» Και αυτό θα κάνω, αγάπη μου. Θα σφίξω τα δόντια και θα προχωρήσω όσο αντέχω και όσο ζω, για να μην έχεις ποτέ παράπονο από μένα. Λέγανε όλοι: «Η γυναίκα του Κονιά είναι, αυτή τα μπορεί όλα». Και ήτανε αλήθεια… γιατί όσο σε είχα πλάι μου, είχα δύναμη βουνό. Ένιωθα βασίλισσα, γιατί είχα τον βασιλιά μου δίπλα μου.Νόμιζα πως μαζί μπορούσαμε να νικήσουμε τα πάντα. Πίστευα πως μαζί σου μπορούσα να κατακτήσω ολόκληρο τον κόσμο. Μα τώρα ο κόσμος μου άλλαξε…Διαλύθηκε. Κι όμως, θα κρατηθώ από την αγάπη που μου άφησες από τα δυο μας παιδιά, τον Μπάμπη και την Εμμανουέλα μας. Γιατί αυτό μου ζήτησες, Ζωή μου… Και θα το κάνω, κάθε μέρα, με την αγάπη μου με εσένα οδηγό. Μανώλη μου τα παιδιά μας μεγαλώνουν κουβαλώντας μέσα τους την αγάπη, τις αξίες και τη δύναμη που τους άφησες. Μπορεί να μη σε έχουν δίπλα τους όπως θα ήθελαν, αλλά θα γνωρίζουν πάντα πόσο σπουδαίος άνθρωπος και πατέρας ήσουν. Σε κάθε τους χαμόγελο, σε κάθε τους επιτυχία, σε κάθε δυσκολία που ξεπερνούν, υπάρχει ένα κομμάτι από εσένα. Εγώ θα τους μιλάω πάντα για σένα,για την καλοσύνη σου, την αγάπη σου και όλα όσα ζήσαμε μαζί. Θα κρατάμε τη μνήμη σου ζωντανή, γιατί οι άνθρωποι που αγαπάμε δεν φεύγουν ποτέ πραγματικά. Ζουν μέσα στις καρδιές μας, στις αναμνήσεις μας και στην αγάπη που μας άφησαν. Μανώλη μου, μπορεί να μη σε έχω πια δίπλα μου, μα θα είσαι πάντα μέσα μου. Γιατί κάποιοι άνθρωποι δεν φεύγουν ποτέ…Μένουν για πάντα εκεί που αγαπήθηκαν πιο πολύ.Οπως μου το είπες και εσύ ότι είσαι ζωντανός αλλά πρέπει να κρύβεσαι. ΕΣΥ δεν έφυγες,ποτέ δεν θα φύγεις ούτε από την καρδιά μου ,ούτε από την σκέψη μου, ούτε από την ζωή μου.ΕΣΥ είσαι η ζωή μου. Μέχρι να συναντηθούμε ξανά, θα σε αγαπώ πάντα και θα σε κρατώ για πάντα μέσα στην ψυχή μου. Μας λείπεις αφάνταστα Αντράκι μου. Θα είσαι για πάντα ο άνθρωπός μου και ο πιο αγαπημένος μπαμπάς των παιδιών μας. Εύχομαι εκεί που είσαι να χαμογελάς και να μας προσέχεις. Στείλε μας λίγη από τη δύναμή σου, γιατί η απουσία σου πονάει. Δεν ξέρω τι άλλο να σου πω για να σε γυρίσω πίσω. Σε αγαπάμε σήμερα, αύριο και για πάντα.♾️ Να μας προσέχεις από εκεί ψηλά. Καλο ταξίδι ψυχή μου. Σ’ΑΓΑΠΑΜΕ ΑΓΓΕΛΕ ΜΑΣ 🕊️ΜΑΝΩΛΗ ΜΟΥ 🤍 ΑΕΤΕ ΜΟΥ 🦅 - @mairy_toyrnaki