@htet.myat.win987: @ငြိမ်းစာတို:တစ်ခါတစ်လေ... အဝေးကနေ ပြေးလွှားရယ်မောနေတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ကို ကြည့်မိရင် ကိုယ့်ရဲ့ငယ်ဘဝကို သတိရမိတယ်။ အဲဒီအချိန်က ဘဝဆိုတာ ရိုးရှင်းခဲ့တယ်။ ပျော်ရင် ရယ်လိုက်တယ်၊ ဝမ်းနည်းရင် ငိုလိုက်တယ်။ မနက်ဖြန်အတွက် စိုးရိမ်စရာမရှိခဲ့ဘူး။ လူတွေရဲ့ အပြောအဆိုတွေကိုလည်း ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမယ့်... အရွယ်ရောက်လာတဲ့အခါ ဘဝက မျှော်လင့်ထားသလို မလွယ်ကူဘူးဆိုတာ သိလာတယ်။ ရယ်နေတဲ့လူတိုင်း ပျော်နေတာမဟုတ်သလို... တိတ်ဆိတ်နေတဲ့သူတိုင်းလည်း အေးချမ်းနေတာ မဟုတ်ဘူး။ တချို့နာကျင်မှုတွေက ပြောပြလို့မရဘူး။ တချို့မျက်ရည်တွေက လူမမြင်တဲ့နေရာမှာပဲ ကျတတ်တယ်။ ကိုယ့်ရဲ့အားနည်းချက်တွေကို ဖုံးကွယ်ထားရင်း "အဆင်ပြေပါတယ်" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းနဲ့ပဲ နေ့ရက်တွေကို ဖြတ်သန်းနေရတယ်။ ဘဝက သင်ပေးခဲ့တာတစ်ခုရှိတယ်... လူတိုင်းက ကိုယ့်ဘဝထဲမှာ အမြဲရှိနေမှာ မဟုတ်ဘူး။ တချို့က သင်ခန်းစာပေးဖို့လာတယ်။ တချို့က နာကျင်မှုထားခဲ့ဖို့လာတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ အားကိုးရတယ်ဆိုတာ နားလည်လာရတယ်။ ဒါပေမယ့်... ဘယ်လောက်ပဲ ပင်ပန်းခဲ့ပါစေ၊ ဘယ်လောက်ပဲ ကျရှုံးခဲ့ပါစေ၊ ဘဝက ရပ်နေလို့မရဘူး။ တဖြည်းဖြည်း လျှောက်ရင်း၊ တဖြည်းဖြည်း သန်မာလာရင်း၊ ကိုယ့်အတွက် ကိုယ်ရှင်သန်ရဦးမယ်။ တစ်နေ့နေ့မှာ... ဒီနေ့ရဲ့ နာကျင်မှုတွေကို ပြန်တွေးကြည့်ပြီး "ငါ ဒီလောက်တောင် ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပါလား" လို့ အပြုံးလေးနဲ့ ပြောနိုင်မယ့်နေ့ ရောက်လာမယ်လို့ ယုံကြည်ထားတယ်။ "ဘဝက မလွယ်ဘူး... ဒါပေမယ့် လက်မလျှော့သရွေ့ မျှော်လင့်ချက်က အမြဲရှိနေတယ်။"

There are no more comments for this video.

To see more videos from user @htet.myat.win987, please go to the Tikwm homepage.