"शङ्का उसले गर्छ, जसलाई गुमाउने डर हुन्छ..." ❤️‍🩹 तर आजको समयले मलाई अर्को कुरा पनि सिकायो— कहिलेकाहीँ धेरै शङ्का गर्ने मान्छे नै अन्त्यमा सबैभन्दा पहिले टाढा हुने गर्छ। मैले कसैलाई नियन्त्रण गर्न खोजेको होइन। मैले त केवल उसलाई गुमाउन चाहेको थिएन। उसको मौनताले डर लाग्थ्यो, उसको परिवर्तनले मन दुख्थ्यो, किनकि माया जहाँ गहिरो हुन्छ, त्यहाँ शङ्का पनि प्रेमबाटै जन्मिन्छ। मानिसहरू शङ्कालाई कमजोरी ठान्छन्। तर साँचो कुरा के हो भने— शङ्का घृणाबाट होइन, धेरै माया र धेरै डरबाट जन्मिन्छ। मलाई उसलाई गुमाउने डर थियो। त्यसैले उसको सानो परिवर्तन पनि मनले हजारौँ प्रश्न बनाउँथ्यो। उ ढिलो उत्तर दिँदा पनि मन अस्थिर हुन्थ्यो। उ पहिलेजस्तो नबोल्दा पनि रातभर निद्रा लाग्दैनथ्यो। तर एक दिन थाहा भयो... जसलाई तिमीलाई गुमाउने डर नै छैन, उसले तिम्रो शङ्का कहिल्यै बुझ्दैन। उसले तिम्रो माया देख्दैन। उसले तिम्रो प्रतीक्षा देख्दैन। उसले तिम्रो आँखा रसाएको रातहरू देख्दैन। त्यसपछि मैले आफूलाई एउटा कुरा भनेँ— अब कसैलाई आफ्नो भावना प्रमाणित गर्नुपर्ने छैन। जसले मेरो मन बुझ्छ, उसलाई शब्द धेरै चाहिँदैन। र जसले बुझ्न चाहँदैन, उसलाई हजारौँ शब्दले पनि केही बदल्दैन। आज म समुद्रको लहरहरू हेर्दै यही सोचिरहेको छु... माया भनेको शङ्का गर्नु होइन, तर गुमाउने डरले कहिलेकाहीँ शङ्का जन्माइदिन्छ। र यदि त्यो डरलाई कसैले प्रेमको रूपमा बुझिदियो भने, सम्बन्ध अझ बलियो बन्छ। तर यदि त्यसलाई आरोप सम्झियो भने, त्यहीँबाट दूरी सुरु हुन्छ। आज न त गुनासो छ, न त रिस। किनकि मैले बुझिसकेको छु— साँचो सम्बन्धमा स्पष्टीकरणभन्दा विश्वास ठूलो हुन्छ। र विश्वास जोगाउन दुवै जनाको मन साँचो हुनुपर्छ। यदि तिमीले कहिल्यै कसैको शङ्काको सामना गरेका छौ भने, पहिले उसको प्रेमको गहिराइ बुझ्ने प्रयास गर। सायद उसले तिमीलाई बाँध्न खोजेको होइन... ऊ त केवल तिमीलाई गुमाउन चाहँदैनथ्यो। त्यसैले... शङ्का उसले गर्छ, जसले गुमाउने डर मान्छ। र गुमाउने डर उसैलाई हुन्छ, जसले साँचो मनले माया गरेको हुन्छ। ❤️🌊 #AtlanticOcean - @austronklf5