ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ...ฮลุน โซโล่ พี่น้องครับ... ผมนั่งมองภาพหีบใบนี้อยู่นานและก็เชื่อว่าพี่น้องคงได้เห็นผ่านตาจากข่าวบ้างแล้ว มันถูกห่อหุ้มอย่างแน่นหนา เตรียมเดินทางข้ามฟ้าจากจอร์เจียกลับประเทศไทยเรา ยิ่งมอง...ผมยิ่งนึกถึงผู้ชายคนหนึ่งที่แทบไม่เคยหยุดเดินทาง ผู้ชายที่ครั้งหนึ่งเคยสะพายเป้ ถือกล้อง และเดินขึ้นเครื่องบินด้วยสองเท้าของตัวเอง เมื่อก่อน เวลาเห็นฮลุนอยู่สนามบิน เรามักคิดว่า “รอบนี้จะพาพวกเราไปเที่ยวไหนอีก?” แล้วก็รอ... รอคลิปใหม่ รอเสียงหัวเราะ รอเรื่องเล่าจากอีกมุมหนึ่งของโลก บางคนกินข้าวไปดูเขาไป บางคนเปิดคลิปทิ้งไว้เป็นเพื่อน บางคนไม่เคยจับมือ ไม่เคยพูดคุย และไม่เคยพบฮลุนในชีวิตจริงแม้แต่ครั้งเดียว แต่แปลกนะครับ... คนคนหนึ่งที่เราไม่เคยรู้จักเป็นการส่วนตัว กลับสามารถทิ้งความว่างไว้ในชีวิตเราได้มากขนาดนี้ เพราะไม่ว่าเขาจะเดินทางไปไกลแค่ไหน เราเคยรู้สึกเสมอว่า... เดี๋ยวฮลุนก็กลับมา กลับมาพร้อมคลิปใหม่ กลับมาพร้อมสถานที่ใหม่ กลับมาพร้อมประโยคที่เหมือนกำลังชวนเพื่อนคนหนึ่งออกเดินทางไปด้วยกัน แต่ครั้งนี้... พวกเรายังรอฮลุนเหมือนเดิมครับ ต่างกันเพียงว่า เมื่อก่อน เรารอแจ้งเตือนคลิปใหม่ วันนี้... เรากำลังรอเที่ยวบินที่พาเขากลับบ้าน และสิ่งที่กำลังพาเขากลับมา... คือหีบใบที่เราเห็นอยู่ตรงหน้า ในระบบขนส่งทางอากาศ ร่างมนุษย์ในโลงมีรหัสจัดการว่า HUM — Human Remains in Coffin เพียงสามตัวอักษร H-U-M สำหรับระบบ มันคือรหัสหนึ่ง แต่สำหรับคนที่รักเขา... คนในหีบไม่มีวันเป็นเพียงรหัส เขามีชื่อ มีใบหน้า มีเสียงหัวเราะ มีเรื่องราว และมีคนจำนวนมากที่ยังรอเขากลับบ้าน ชื่อของเขาคือ... “ฮลุน โซโล่” ผมกลับมามองหีบใบเดิมอีกครั้ง มันนอนนิ่งอยู่ตรงนั้น แต่ยิ่งมอง... ผมกลับยิ่งเห็นภาพผู้ชายคนหนึ่งที่ใช้ชีวิตแทบไม่เคยหยุดเดินทาง มันช่างตรงข้ามกันเหลือเกินครับ เพราะฮลุนใช้ชีวิตด้วยการ “เปิด” เปิดกล้อง เปิดเส้นทาง เปิดเมือง เปิดประเทศ เปิดโลกที่หลายคนไม่มีโอกาสไปเห็นด้วยตัวเอง แต่การเดินทางเที่ยวสุดท้ายของเขา... ทุกอย่างกลับถูกปิด หีบถูกปิด ถูกห่อ ถูกปกป้องอย่างแน่นหนา นักเดินทางที่ใช้ชีวิตเปิดโลกให้คนอื่นดู กำลังกลับบ้านอยู่ภายในหีบที่ปิดสนิท อีกไม่นาน ฮลุนจะขึ้นเครื่องบินอีกครั้ง ยังได้เดินทางไกล ยังได้ข้ามน่านฟ้า และยังได้กลับประเทศไทย เหมือนทุกครั้ง... เพียงแต่เที่ยวนี้ ไม่มีกล้องอยู่ในมือ ไม่มีเป้อยู่บนหลัง ไม่มีคลิปใหม่ ไม่มีเสียงหัวเราะ และไม่มีประโยคว่า... “เดี๋ยวผมพาไปดู” เมื่อเครื่องบินแตะแผ่นดินไทยในวันที่ 6 สิงหาคมที่จะถึงนี้ เราจะไม่ได้เห็นเจ้าหนุ่มนักเดินทางคนเดิมสะพายเป้เดินออกมาจากประตูผู้โดยสารขาเข้าอีกแล้ว ไม่มีมือโบกทักทาย ไม่มีเสียงเรียก สิ่งที่เดินทางกลับมาถึงบ้าน... คือหีบใบนี้ และบางที นี่อาจเป็นเหตุผลที่ภาพนี้ทำให้หลายคนเจ็บเหลือเกิน เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมา เวลาเขาหายไปจากหน้าจอ เราเคยรอได้ เรารู้ว่าเดี๋ยววันหนึ่ง โทรศัพท์จะเด้งขึ้นมาอีกครั้งว่า “ฮลุน โซโล่ อัปโหลดวิดีโอใหม่” แล้วเราก็กดเข้าไปดู เหมือนที่เคยทำมาตลอด... แต่หลังจากเที่ยวบินนี้ แจ้งเตือนนั้นอาจไม่มีอีกแล้ว ต่อจากนี้เราอาจยังย้อนกลับไปดูคลิปเก่า ยังเห็นฮลุนเดิน ยังเห็นเขาหัวเราะ ยังได้ยินเสียงเดิม ยังเห็นโลกผ่านกล้องของเขาเหมือนเดิม ทุกอย่างยังอยู่... ยกเว้นคนที่เคยกลับมาเล่าเรื่องเหล่านั้นให้เราฟัง พี่น้องครับ... วันนี้พวกเรายังรอฮลุนกลับมาเหมือนทุกครั้ง เพียงแต่ไม่มีใครคิดเลยว่า... วันที่พวกเรารอให้เขากลับบ้านมากที่สุด จะเป็นวันที่สิ่งที่เราต้องยืนรอรับ...คือหีบใบนี้ ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะครับ ฮลุน โซโล่ ไม่ต้องถือกล้องแล้วนะ ไม่ต้องสะพายเป้แล้ว ไม่ต้องเปิดแผนที่แล้ว และไม่ต้องเดินทางคนเดียวอีกแล้ว คุณพาพวกเราไปเห็นโลกมาไกลมากพอแล้ว เที่ยวนี้... ให้โลกพาคุณกลับบ้านบ้างนะ พวกเรายังรอคุณอยู่ที่เดิม เหมือนที่เคยรอคุณกลับมาเสมอ พักได้แล้วนะ... เจ้าหนุ่มนักเดินทาง ใกล้ถึงบ้าน จะได้กลับมาหอมย่าแล้วนะ ฮลุน พีระชาติ อินตา🫶🏻🖤🫶🏻 - @jennie..panchalee