@ramkumarchamling5: “मिल्ने भए हातमा हात, साथमा साथ मिलाएर बसौँ जाऊँ…” भन्ने त्यो एक वाक्यले मनको गहिराइसम्म छोयो। झोला बोकेर आफ्नो गाउँ, आफ्ना मान्छे र आफ्ना सपना पछाडि छोड्दै हिँड्ने त्यो क्षण केवल एउटा दृश्य थिएन, हजारौँ बाध्यतामा बाँचिरहेका मानिसहरूको वास्तविक कथा थियो। कतिपय यात्राहरू रहरले होइन, परिस्थितिले सुरु गराउँछ। कतिपय बिदाइमा आँसु देखिँदैन, तर मनभित्र जीवनभर नमेटिने पीडा लुकेको हुन्छ। लाल कान्छीको त्यो दृश्यले सम्झाइदियो— सबैभन्दा गाह्रो यात्रा भनेको आफ्नै मनलाई सम्झाउँदै, आफूले सबैभन्दा धेरै माया गरेको ठाउँ छोडेर हिँड्नु रहेछ। कसैको हात समातेर सँगै हिँड्ने सपना सबैको हुन्छ, तर भाग्यले धेरैलाई एक्लै झोला बोकेर हिँड्न बाध्य बनाउँछ। त्यसैले त्यो दृश्य हेर्दा आँखा रसाउनु स्वाभाविक लाग्यो।@Naspateni_Kanxi @Binu limbu( Lalkanxi)