20–21 yıllarını hatırlıyorum... Futbol tarihinin en kanlı cephelerinden biriydi. Düşman sayıca üstündü, her taraftan üzerimize geliyorlardı. Umutların tükendiği, siperlerin birer birer düştüğü o günlerde sadece biz, Ronaldocular, en ön saflarda dimdik duruyorduk. Mermiler yağmur gibi yağıyor, her dakika bir yoldaşımız toprağa düşüyordu. Başkomutan bile bir an sırtını bize dönmüş, her şeyin bittiğini sanmıştı. O an, yenilginin soğuk nefesini enselerimizde hissediyorduk.
Tam her şey sona erdi derken ufukta bir hareketlilik belirdi. Toz bulutlarının arasından Neymarcılar ve Salahcılar akın akın cepheye ulaştı. O an savaşın kaderi değişti. Siperlerden yükselen haykırışlar gökyüzünü inletirken son bir hücum başlattık. Saatler süren amansız çatışmaların ardından düşman hatları birer birer çöktü. Ben de o büyük muharebede şehit düştüm; fakat son nefesimi verirken al bayrağın yeniden dalgalandığını gördüm. O savaş kazanılmıştı, gözünden lazer atan ronaldo ppli abiler sağolsun...