एक दिन राणाले मीराबाईलाई बोलाएर भने — “अबदेखि तिमीले साधु-सन्तसँग बसेर भजन गाउन हुँदैन। महलको मर्यादा बिग्रिएको छ। यदि नमाने तिमीलाई महलबाट निकालिदिन्छु।” मीराबाईले शान्त स्वरमा जवाफ दिइन्: “मेरो महल त गिरिधरको चरण हो। यो संसारको महल त म पहिले नै छोडिसकेकी छु।” त्यस रात मीराबाईले आफ्ना सबै गहना र राजसी लुगा फुकालिन्। सादा सेतो वस्त्र लगाएर, हातमा केवल एक मुरली र तुलसीको माला लिएर महलबाट निस्किएन्। द्वारमा उभिएर उनी फर्किएर हेरिन्। महलका दीपहरू बल्दै थिए, तर उनको मनमा कुनै खिन्नता थिएन। उनी बिस्तारै हिँड्न थालिन्। बाटोमा एउटी वृद्ध सेविकाले रोकेर भनिन् — “रानीजी… कहाँ जानुहुन्छ यति रातमा?” मीराबाईले मुस्कुराउँदै भनिन्: “मेरो घर पुग्न जाँदैछु।” त्यस रात महलका धेरै सेवकहरूले आँसु झारे। किनभने उनीहरूले बुझे एउटी राजकुमारीले सिंहासन, सुख र सुरक्षा सबै त्यागेर केवल प्रेमको लागि बाटो हिँडिरहेकी छिन्। त्यही रातदेखि मीराबाईको संसारिक यात्रा सकियो र उनको सच्चा तीर्थयात्रा सुरु भएको थियो । - @snatansastra2525