sadman :
कति गहिरो माया थियो होला... बुढेसकालसम्म पनि आफ्नी जीवनसाथीलाई आफ्नै काँधमा बोकेर हिँड्ने। कति ठूलो समर्पण थियो होला... आफ्नो सुखभन्दा उनको पीडालाई ठूलो ठान्ने। क्यान्सरले थलिएकी श्रीमतीलाई उपचार गराउन अस्पतालसम्म लैजाने जिम्मेवारी पनि आफ्नै काँधले बोकिरहनुभयो। सायद उहाँको मनमा अन्तिमसम्म एउटै आशा थियो मेरो साथ हुँदा केही नहोस्। तर नियतिले त्यो आशा पनि खोसिदियो।
जब सबैले साथ छोडे, उहाँले भने अन्तिम साससम्म साथ छोड्नुभएन। जीवनभर एउटै बाटोमा सँगै हिँडेका ती दुई आत्मा अन्तिम यात्रामा पनि छुट्टिन चाहेनन्। संसारले उनीहरूको अन्तिम निर्णय मात्र देख्यो, तर त्यसअघि कति निद्राविहीन रातहरू बिते, कति आँसु चुपचाप बगे, कति प्रार्थना गरिए, कति अस्पतालका ढोका ढकढक्याइए, कति आशा पलायो अनि फेरि टुट्यो—त्यो कसैले देखेन।
साँचो प्रेम उमेरले मर्दैन। शरीर कमजोर हुन सक्छ, तर मनको साथ कहिल्यै कमजोर हुँदैन। काँधमा बोकेको त्यो शरीर केवल एउटा बिरामी पत्नीको शरीर थिएन, त्यो उहाँको जीवन, उहाँको संसार, उहाँको सम्पूर्ण खुसी थियो। अन्तिम क्षणसम्म पनि त्यो माया, त्यो जिम्मेवारी र त्यो समर्पण जीवित थियो।
आज नदीले दुई शरीर मात्र बगाएको होइन, वर्षौँदेखि जोगाएर राखिएको एउटा अमूल्य प्रेमकथा, अनगिन्ती सपना, असंख्य सम्झना र निस्वार्थ प्रेमको इतिहास पनि बगाएको छ। यो घटनाले फेरि सम्झाइदियो—कहिलेकाहीँ मानिस बाहिरबाट मुस्कुराइरहेको देखिए पनि, भित्रभित्रै असह्य पीडासँग लडिरहेको हुन्छ।
दुवै दिवंगत आत्माप्रति हार्दिक श्रद्धाञ्जली।😭😭😭😭
2026-08-06 11:31:17