@whyareyoulookingatme...r: ច្រវ៉ាក់ស្នេហ៍ ||140 «អនាគត? ក្តីសុខ? លោកពូគិតថាការបោះខ្ញុំទៅឱ្យអ្នកផ្សេង ទាំងដែលលោកពូកំពុងតែដេកឈឺបែបនេះ គឺជាក្តីសុខរបស់ខ្ញុំមែនទេ?!» ដួងកែវស្រែកទាំងទឹកភ្នែកហូរច្រោកមកកាត់ថ្ពាល់ «លោកពូបែកមែនទេ?! ហេតុអីលោកពូមិនព្រមតស៊ូ? ហេតុអីក៏លោកពូបោះបង់ជីវិតខ្លួនឯងងាយៗបែបនេះ? ខ្ញុំខំត្រឡប់មកវិញ ខំមើលថែលោកពូគ្រប់បែបយ៉ាង ដោយសារតែខ្ញុំចង់ឱ្យលោកពូមានកម្លាំងចិត្តរស់នៅបន្ត! តែលោកពូបែរជាគិតតែពីដេញខ្ញុំចេញ ចង់ប្រគល់ខ្ញុំឱ្យទៅគេវិញអញ្ចឹងឬ?!» គេស្រឡាំងកាំង សម្លឹងមើលស្រីតូចដែលធ្លាប់តែទន់ភ្លន់ស្ដាប់បង្គាប់ ពេលនេះកំពុងតែស្រែកយំ និងតមាត់ជាមួយគេទាំងដើមទ្រូងផតឡើងផតចុះ។ បេះដូងរបស់គេញ័ររន្ធត់ និងចុកចាប់ស្ទើរធ្លាយ ពេលឃើញដំណក់ទឹកភ្នែក និងកែវភ្នែកពោរពេញដោយការខកចិត្តរបស់នាង។ «ដួងកែវ...» ជេយ៍បង្ហើរសម្តីទាំងសំឡេងស្អកៗ ខំប្រឹងទប់លំនឹងកាយ មុននឹងបង្វែរមុខចេញពីកែវភ្នែកក្រហមទុំរបស់នាង។ គេសង្កត់ធ្មេញទប់ភាពចុកចាប់ក្នុងទ្រូង និងសម្រក់ទឹកភ្នែកជូរចត់មកខាងក្នុង មុននឹងសម្រេចចិត្តធ្វើរឿងមួយដែលព្រៃផ្សៃបំផុតសម្រាប់ជីវិតគេ និងនាង។ «មីន!» ជេយ៍បន្លឺសំឡេងយ៉ាងតឹងរឹង និងដាច់ខាត «នាំនាងចេញទៅ! អូសនាងចេញពីភូមិគ្រឹះនេះភ្លាម!» «អ្នកប្រុស... ប៉ុន្តែអ្នកនាង...»មីនឈរស្ទាក់ស្ទើរទាំងរន្ធត់ចិត្ត «យើងប្រាប់ឱ្យឯងនាំនាងចេញទៅ! ស្ដាប់មិនយល់ទេឬ?!» ជេយ៍ស្រែកឡើងទាំងកំហឹង លាយឡំនឹងសំឡេងក្អកខ្សោះៗពីបំពង់ក រហូតដល់មុខរបស់គេឡើងក្រហម «ចាប់ពីថ្ងៃនេះតទៅ មិនអនុញ្ញាតឱ្យនាងជានរណាម្នាក់ជាន់ជើងចូលក្នុងភូមិគ្រឹះត្រកូលផាកទៀតឡើយ! ដួងកែវ... ឯងទៅឱ្យបាត់ពីមុខយើងទៅហើយកុំមកបង្ហាញខ្លួនឲ្យយើងឃើញ!»សម្តីដាច់អហង្ការ និងការបញ្ជាយ៉ាងព្រៃផ្សៃរបស់គេ ប្រៀបដូចជាកាំបិតមុតស្រួចចាក់ដោតចំកណ្តាលបេះដូងរបស់ដួងកែវ។ នាងសម្លឹងមើលគេទាំងទឹកភ្នែកហូរច្រោក ស្រែកយំខ្សឹកខ្សួលស្ទើរតែដាច់ខ្យល់ ពេលដែលមីនចាប់ផ្តើមដើរមកទាញដើមដៃនាងយឺតៗ «អត់ទេ! ខ្ញុំមិនទៅណាទាំងអស់! លោកពូ... កុំធ្វើបែបនេះដាក់ខ្ញុំ! លោកពូគ្មានសិទ្ធិដេញខ្ញុំទេ!» ដួងកែវខំប្រឹងរះដៃរះជើង រាំងទប់ខ្លួនមិនព្រមដើរតាមការទាញរបស់មីន «លោកពូកហុក! លោកពូដេញខ្ញុំ ទាំងដែលកែវភ្នែកលោកពូកំពុងតែឈឺចាប់! ហេតុអីលោកពូចិត្តខ្មៅម្ល៉េះ?! ហេតុអីលោកពូដាច់ចិត្តធ្វើបាបបេះដូងខ្ញុំបែបនេះ?!» ជេយ៍ខំប្រឹងក្ដាប់ដៃណែនស្ទើរតែមុតសាច់ គេមិនហ៊ានសូម្បីតែងាកទៅមើលមុខនាង ឬសម្លឹងមើលទឹកភ្នែករបស់នាងឡើយ។ នៅក្នុងជម្រៅចិត្តរបស់គេ វាកំពុងតែប្រេះឆា និងស្រែកយំយ៉ាងវេទនា... គេមិនបានចង់ធ្វើបែបនេះទេ គេចង់ឱបនាង ចង់ឱ្យនាងនៅក្បែររហូតដល់វិនាទីចុងក្រោយ ប៉ុន្តែគេមិនអាចផ្លាស់ប្តូរការពិតបានឡើយ។ គេជាដើមឈើដែលជិតរលំ រលួយ និងងាប់បាត់បង់ជីវិត ចែករំលែកបានតែភាពសោកសៅ និងស្រមោលអន្ធកាល ប៉ុន្តែដួងកែវ និងកូននៅក្នុងពោះ ត្រូវការរស្មីព្រះអាទិត្យ ត្រូវការជីវិតដ៏ភ្លឺស្វាង និងសុវត្ថិភាពពីស្វាមីស្របច្បាប់របស់នាង។ «មីន! យកនាងចេញទៅ...ឯងនៅឈររកងាប់ធ្វើស្អីទៀត!» «អ្នកនាងដួងកែវ... សុំទោសផង សុំអញ្ជើញទៅជាមួយខ្ញុំ» មីនពោលសម្ដី រួចប្រញាប់អូស និងគ្រានាងចេញពីបន្ទប់យ៉ាងប្រញាប់ប្រញាល់។ «លោកពូ! លោកពូជេយ៍! លែងខ្ញុំ... លែងខ្ញុំភ្លាម! លោកពូកុំធ្វើបែបនេះ... លោកពូ!!»សំឡេងស្រែកយំអង្វរករ និងសំឡេងយំខ្សឹកខ្សួលដ៏សែនជូរចត់របស់ដួងកែវ កាន់តែលេចលឺឆ្ងាយទៅៗ រហូតផុតពីទ្វារបន្ទប់។ សំឡេងស្រែកយំអង្វរករ និងសំឡេងយំខ្សឹកខ្សួលដ៏សែនជូរចត់របស់ដួងកែវ កាន់តែលេចលឺឆ្ងាយទៅៗ រហូតផុតពីទ្វារបន្ទប់។ មីនបាននាំនាងមកដល់ខាងក្រៅភូមិគ្រឹះ រួចទ្វាររបងដែកដ៏ធំខ្ពស់ស្កឹមស្កៃក៏ត្រូវបិទជិតឈឹង ផាំង ភ្ជាប់ជាមួយនឹងសោរយ៉ាងមាំទាំ។ មីនសម្លឹងមើលមុខដួងកែវទាំងក្តីអាណិតអាសូរ និងឈឺចាប់ជំនួសចៅហ្វាយ មុននឹងឱនក្បាលលានាង រួចដើរត្រឡប់ចូលទៅខាងក្នុងវិញ ដោយទុកឱ្យស្រីតូចឈរនៅតែលតោលតែម្នាក់ឯង។ «ហុឹកៗបងមីន! បើកទ្វារឱ្យខ្ញុំវិញមក! ហុឹកអ្នកយាម... បើកទ្វារ! អ្នកណាក៏បានដែរជួយបើកទ្វារឱ្យខ្ញុំផង!» ដួងកែវស្ទុះទៅតោងទ្វាររបងដែក នាងប្រឹងស្រែកយំយ៉ាងខ្លាំង និងយកដៃតូចៗវាយតប់របងដែកនោះ រហូតដល់បាតដៃឡើងក្រហមទុំ។ នាងស្រែកហៅឈ្មោះជេយ៍ និងអង្វរករអ្នកយាមកាមដែលឈរស្ងៀមធឹ្មងនៅខាងក្នុង តែគ្មាននរណាម្នាក់ហ៊ានជំទាស់នឹងបញ្ជាដាច់ខាតរបស់អ្នកប្រុសជេយ៍ឡើយ។ ទោះជាគ្មានអ្នកណាព្រមបើកទ្វារឱ្យ ហើយត្រូវគេបោះបង់ចោលយ៉ាងព្រៃផ្សៃយ៉ាងណាក៏ដោយ ដួងកែវនៅតែមិនព្រមបោះជំហានចាកចេញទៅណាឡើយ។ កម្លាំងដែលខំប្រឹងរះដៃរះជើងអម្បាញ់មិញបានប្រែជាអស់រលីង ស្រីតូចទន់ជង្គង់ដួលអង្គុយចុះលើឥដ្ឋការ៉ូនៅមុខរបងភូមិគ្រឹះ។ នាងឱបជង្គង់ខ្លួនឯង ផ្អែកក្បាលនឹងទ្វារដែក រួចយំខ្សឹកខ្សួលស្ទើរតែដាច់ខ្យល់ ទាំងដៃខាងទៀតកំពុងក្រសោបពោះយ៉ាងណែន ដើម្បីការពារកូនក្នុងផ្ទៃ។ ជឿមីនទេថាចុះមកលួងដួងកែវវិញ😖

Thong kao

Open In TikTok:

Region: KH

Friday 07 August 2026 01:32:00 GMT