ஒருவரை விரும்புவது மனித இயல்பு. அவருடன் அதிக நேரம் செலவிட வேண்டும் என்று தோன்றுவதும் இயல்பு. அருகில் இருக்க வேண்டும், வாழ்க்கையின் அழகான தருணங்களைப் பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டும் என்று ஆசைப்படுவதும் தவறல்ல. ஆனால், அந்த ஆசை அவருடைய விருப்பத்தை மீறத் தொடங்கும் நொடியிலேயே, அது அன்பாக இருக்காது. அது சுயநலமாக மாறிவிடும். அன்பு என்பது யாரையும் சொந்தமாக்குவது அல்ல. அவர்கள் சுதந்திரமாக இருக்கும்போதும், அவர்கள் மகிழ்ச்சியாக இருக்க வேண்டும் என்று நினைப்பதுதான் உண்மையான அன்பு. ஒருவர் "இல்லை" என்று சொன்னால், அது நம்மை அவமதிப்பதல்ல. அது அவர்களின் எல்லையை அவர்கள் மரியாதையுடன் நமக்குச் சொல்கிறார்கள் என்பதுதான். அந்த "இல்லை"யை மரியாதையுடன் ஏற்றுக்கொள்வதே உண்மையான முதிர்ச்சி. காத்திருக்க வேண்டிய இடத்தில் பொறுமையாகக் காத்திருப்பதும், விலக வேண்டிய நேரத்தில் அமைதியாக விலகுவதும் காதலின் தோல்வி அல்ல. அதுதான் காதலின் உயர்ந்த வடிவம். உடலை நெருங்கினால் மட்டும் நெருக்கம் வராது. "இந்த மனிதரிடம் நான் பாதுகாப்பாக இருக்கிறேன்" என்று எந்தப் பயமும் இல்லாமல் ஒரு மனம் உணரும் தருணம்தான் உண்மையான நெருக்கம். வேட்கை அவசரப்படும். உரிமை கட்டளையிடும். மரியாதை அனுமதி கேட்கும். ஆனால் அன்பு... அது எல்லைகளை மதிக்கும். சுதந்திரத்தை காக்கும். நம்பிக்கையை வளர்க்கும். ஏனெனில், உண்மையான அன்பின் அளவு, நாம் ஒருவரை எவ்வளவு நெருக்கமாகப் பெற்றோம் என்பதில் இல்லை; அவர்கள் தங்களாகவே இருக்கக்கூடிய அளவுக்கு, நாம் அவர்களுக்கு எவ்வளவு பாதுகாப்பையும் சுதந்திரத்தையும் கொடுத்தோம் என்பதில்தான் இருக்கிறது. - @wwwmadhan.com