kurap ako. hindi sa kaban ng bayan, kundi sa pagnanakaw ng tingin sa ’yo. “ketongin daw ang lihim.” transparency, sabi nila. pero bakit kapag ikaw na ang kaharap, hindi ko magawang maging lantad? bakit sa ’yong harapan, ang katotohanan ay lagi kong kailangang pagtakpan? kung susuyurin man ang bawat patagong sulyap, matagal na siguro akong nahatulan ng reclusion perpetua—habambuhay na pagkakulong sa kasalanang paulit-ulit kong ginagawa: ang humiram ng kaunting titig sa ’yo at magkunwaring hindi ako umaasa. para akong kandidato kapag nangangako na hindi na ako maghahabol, hindi na ako aasa. mga salitang pambihirang dali sabihin, pero mahirap namang tuparin, gaya ng ilaw na ipinangako sa dilim ng kalsada, ngunit sa unang ulan, namamatay rin. ngunit kung bibigyan mo ako kahit isang patak ng tiwala, hindi ako magiging katulad ng mga planong nasusunog sa papel. pangakong buo sa pahayagan, pero malayo sa reyalidad ng buhay ng bayan. hindi ako parang resibong may nakatagong halaga, o buwis na paulit-ulit na naniningil sa bulsang matagal nang walang laman. dahil kahit magmukha man akong trapo sa paglinlang ng salita, kailanman, hindi kita gaganunin. kapag nabunyag ang aking mga anomalya, kapag babaguhin na ang sistema, wala nang mabulaklak na plataporma o mahabang talumpati. walang mikropono o madlang mag-aapruba. ikaw at ako lang, at ang katahimikang matagal ko nang kinatakutan. tititigan kita nang mata sa mata. hindi bilang kandidato, hindi bilang trapo, kundi bilang taong sa wakas ay handang manindigan sa sariling salita. hindi ako kukurap. #filipinopoetry #prosa #tula #opm #fyp - @rsonz.111