@modernostempos: #smallville #clarkkent #edit #viral #vaipraforyou

d'arc
d'arc
Open In TikTok:
Region: BR
Sunday 09 August 2026 03:28:56 GMT
27015
5211
29
252

Music

Download

Comments

davi.dangeles
Davi.rlk :
chloe seria a mulher da vida dele cara mais preferiu uma lana confusa
2026-08-09 21:31:37
71
l.auralauralauralaura
Laura :
Chloe a mulher dos sonhos disfarçada de melhor amiga
2026-08-09 19:01:18
17
alysson2825
Nego :
era ela meu parceiro evitaria muito tempo perdido com a lana
2026-08-09 17:19:49
8
_.mariazzx
￴￴ ￴￴ ￴￴￴ ￴￴ ￴￴ ￴￴ ￴ ￴￴ ￴￴ ￴￴￴ :
eu amo eles dois, melhor que ele e a lana
2026-08-09 23:34:31
4
anthonymr611
📕 :
Melhor casal
2026-08-09 23:04:04
2
To see more videos from user @modernostempos, please go to the Tikwm homepage.

Other Videos

✍️ Мен 35 ёшда эдим, ҳамма нарса бир зумда барбод бўлганида. Биз у билан ҳали университетда ўқиётган пайтимиз танишган эдик. Турмуш қурдик ва кўп ўтмай биринчи фарзандимиз дунёга келди. Кейин иккинчиси, учинчиси. Мен бола парвариши таътилига чиқдим ва бошқа ишга қайтмадим. Ҳаммаси оила учун эди. Ҳамма нарса — уйга, болаларга, эримга бағишланди. Мен шундай бўлиши керак, деб ишонардим. Кейин бир куни у яна уйланмоқчи эканини айтди. «Ёшроқ, у билан ҳаммаси осонроқ», — деб тушунтирди. Мен ҳатто дарров бу гап нимани англатишини тушунмадим. Тушунганимда эса аллақачон кеч бўлган эди. Аввалига — шок. Кейин — бўшлиқ. Кейин — кўз ёшлари. Кейин эса оддий кундалик ҳаёт. Чунки болалар бор эди. Уларни овқатлантириш, ухлатиш, китоб ўқиб бериш, дарсларини қилдириш, тўгаракларга олиб бориш керак эди. У бир муддат ёрдам берди. Кейин тобора камайиб борди. У ерда фарзанди туғилганидан кейин эса деярли бутунлай ғойиб бўлди. Лекин Аллоҳга шукр, мен йиғлашни ҳам, қайта оёққа туришни ҳам биламан. Дизайнни ўргандим, буюртмалар ола бошладим. Биринчи ишимни топдим. Кейин иккинчисини. Кейин доимий мижозларим пайдо бўлди. Алҳамдулиллаҳ, ўзимни ҳам, болаларимни ҳам ўзим таъминлай бошладим. Ота-онам мени қўллаб-қувватлашди. Биз дала ҳовлига борардик, мен пироглар пиширардим, болаларга ширинликлар, ўзимга эса чиройли кўйлаклар олардим. Арзон пойабзалларга ўрганганимни унутдим, баҳордан қувонишни, яхши ухлашни ўргандим. Гўё «тузалиб кетгандек» эдим. Яшардим. Ишлардим. Болалар. Дугонажонлар. Эркинлик. Лекин ич-ичимда… сукут. Бўм-бўш сукут. Ҳатто энг чиройли ҳаёт ҳам, агар кечки овқат пайтида уйда сени кутадиган ҳеч ким бўлмаса, тўлиқ ҳаётдек туюлмас экан. Мен ўйлардим: «Турмушга чиқишми? Яна? Ҳеч қачон! 42 ёшимда, учта фарзандим билан мени ким ҳам олади?» Кейин эса… Танишлар орқали бир биродар билан таништиришди. У 50 ёшда. Ажрашган. Икки нафар фарзанди бор. Вазмин, қизиқарли инсон. Маълум бўлишича, иккимиз ҳам, бошқа қизиқишларимиздан ташқари, архитектурага қизиқар эканмиз. Ҳатто бошқаларнинг балконларини томоша қилишни яхши кўришимиз ҳақида ҳазиллашардик. Аввалига ишлар ҳақида гаплашардик. Кейин эса шунчаки суҳбатлашадиган бўлдик. Бир куни у мендан: «Умуман, яна турмуш қуришни хоҳлайсанми?» — деб сўради. Шунда мен тўсатдан тушундим — ҳа, хоҳлар эканман. Лекин қўрқяпман. Болаларим уни қабул қилмаслигидан қўрқаман. Ёки у болаларимни қабул қилмаслигидан. Ҳаммаси яна такрорланишидан. Яна хато қилишдан қўрқаман… Яқин орада никоҳимиз бўлади. Мен эса қўрқувларимдан халос бўлишга ҳаракат қиляпман. Аллоҳга таваккал қиляпман ва бахтдан умид қиляпман. 🤍 📌 Агар сен ҳам шунга ўхшаш ҳолатни бошдан кечираётган бўлсанг, изоҳларда «ОИЛА» деб ёз.
✍️ Мен 35 ёшда эдим, ҳамма нарса бир зумда барбод бўлганида. Биз у билан ҳали университетда ўқиётган пайтимиз танишган эдик. Турмуш қурдик ва кўп ўтмай биринчи фарзандимиз дунёга келди. Кейин иккинчиси, учинчиси. Мен бола парвариши таътилига чиқдим ва бошқа ишга қайтмадим. Ҳаммаси оила учун эди. Ҳамма нарса — уйга, болаларга, эримга бағишланди. Мен шундай бўлиши керак, деб ишонардим. Кейин бир куни у яна уйланмоқчи эканини айтди. «Ёшроқ, у билан ҳаммаси осонроқ», — деб тушунтирди. Мен ҳатто дарров бу гап нимани англатишини тушунмадим. Тушунганимда эса аллақачон кеч бўлган эди. Аввалига — шок. Кейин — бўшлиқ. Кейин — кўз ёшлари. Кейин эса оддий кундалик ҳаёт. Чунки болалар бор эди. Уларни овқатлантириш, ухлатиш, китоб ўқиб бериш, дарсларини қилдириш, тўгаракларга олиб бориш керак эди. У бир муддат ёрдам берди. Кейин тобора камайиб борди. У ерда фарзанди туғилганидан кейин эса деярли бутунлай ғойиб бўлди. Лекин Аллоҳга шукр, мен йиғлашни ҳам, қайта оёққа туришни ҳам биламан. Дизайнни ўргандим, буюртмалар ола бошладим. Биринчи ишимни топдим. Кейин иккинчисини. Кейин доимий мижозларим пайдо бўлди. Алҳамдулиллаҳ, ўзимни ҳам, болаларимни ҳам ўзим таъминлай бошладим. Ота-онам мени қўллаб-қувватлашди. Биз дала ҳовлига борардик, мен пироглар пиширардим, болаларга ширинликлар, ўзимга эса чиройли кўйлаклар олардим. Арзон пойабзалларга ўрганганимни унутдим, баҳордан қувонишни, яхши ухлашни ўргандим. Гўё «тузалиб кетгандек» эдим. Яшардим. Ишлардим. Болалар. Дугонажонлар. Эркинлик. Лекин ич-ичимда… сукут. Бўм-бўш сукут. Ҳатто энг чиройли ҳаёт ҳам, агар кечки овқат пайтида уйда сени кутадиган ҳеч ким бўлмаса, тўлиқ ҳаётдек туюлмас экан. Мен ўйлардим: «Турмушга чиқишми? Яна? Ҳеч қачон! 42 ёшимда, учта фарзандим билан мени ким ҳам олади?» Кейин эса… Танишлар орқали бир биродар билан таништиришди. У 50 ёшда. Ажрашган. Икки нафар фарзанди бор. Вазмин, қизиқарли инсон. Маълум бўлишича, иккимиз ҳам, бошқа қизиқишларимиздан ташқари, архитектурага қизиқар эканмиз. Ҳатто бошқаларнинг балконларини томоша қилишни яхши кўришимиз ҳақида ҳазиллашардик. Аввалига ишлар ҳақида гаплашардик. Кейин эса шунчаки суҳбатлашадиган бўлдик. Бир куни у мендан: «Умуман, яна турмуш қуришни хоҳлайсанми?» — деб сўради. Шунда мен тўсатдан тушундим — ҳа, хоҳлар эканман. Лекин қўрқяпман. Болаларим уни қабул қилмаслигидан қўрқаман. Ёки у болаларимни қабул қилмаслигидан. Ҳаммаси яна такрорланишидан. Яна хато қилишдан қўрқаман… Яқин орада никоҳимиз бўлади. Мен эса қўрқувларимдан халос бўлишга ҳаракат қиляпман. Аллоҳга таваккал қиляпман ва бахтдан умид қиляпман. 🤍 📌 Агар сен ҳам шунга ўхшаш ҳолатни бошдан кечираётган бўлсанг, изоҳларда «ОИЛА» деб ёз.

About